Wielka Rawka jest najwyższym szczytem położonym w paśmie granicznym Bieszczadów. Jej wysokość to 1307 m n.p.m. Jest to doskonały punkt widokowy, z którego można podziwiać bieszczadzkie panoramy. Na szczyt można się dostać kilkoma szlakami : czerwonym z Wetliny (najdłuższy), niebieskim z Ustrzyk Górnych (ok.3-4 h) i zielonym, z Przełęczy Wyżniańskiej (najkrótszy ok.2 h). My wybraliśmy ten ostatni wariant.

Po zostawieniu samochodu na parkingu na przełęczy wędrujemy lekko pod górę, a następnie prawie płasko przez rozległą łąkę i po około 20 min docieramy do niewielkiego schroniska „Pod Małą Rawką”. Przed schroniskiem skręcamy w prawo i po około 10 min wchodzimy do lasu gdzie szlak trawersując zaczyna piąć się do góry. Po około 30-40 min las zaczyna rzednąć, a droga prowadzi ostro pod górę i wychodzimy na wierzchołek Małej Rawki. Tu krzyżuje się szlak z Wetliny, a my kierujemy się teraz żółtym szlakiem, który przez przełęcz, a następnie lekkim łukiem po ok 20 min doprowadza nas na szczyt.

Przed samym szczytem stoi na wysokości 1304 m n.p.m. betonowy słup geodezyjny, stąd do kulminacji tylko 5 min. Przy dobrej widoczności roztacza się przed naszymi oczami od północy panorama Połoniny Caryńskiej i Wetlińskiej oraz masyw Tarnicy. W dole widać Ustrzyki Górne, a od południa Szczyt Kremenaros, na którym zbiegają się granice Polski, Słowacji i Ukrainy. Do Kremenarosa (1221 m n.p.m.) możemy dojść niebieskim szlakiem wzdłuż granicy z Ukrainą, co zajmie nam ok 45 min w jedną stronę. Na grani Rawki wiał silny wiatr więc zeszliśmy do granicy z Ukrainą na małe co nieco. Schowani za krzakami mogliśmy wystawić buzie do ciepłego wrześniowego słonka. Do samochodu wracamy tą samą drogą.

Zdjęcia wykonano we wrześniu 2006 roku.

Wycieczkę na Tarnicę, Halicz i Rozsypaniec najlepiej rozpocząć w miejscowości Wołosate, która jest najdalej wysuniętą na południe zamieszkaną miejscowością Polski. Miejscowość jest położona około 5 km na południowy-wschód od Ustrzyk Górnych i prowadzi do niej nowo wyasfaltowana szosa.  W Wołosatem znajduje się Zachowawcza Hodowla Konia Huculskiego. Koniki w okresie letnim można spotkać na stokach Tarnicy.

Samochód zostawiamy na parkingu w centrum Wołosatego i idziemy szosą przez całą wieś około 1 km do kasy przy wejściu do parku. W 2008 roku zmieniono nieco początkowy fragment szlaku. Teraz przebiega on obok starego cmentarza i ruin cerkwi. Po minięciu cerkwiska natykamy się na starą studnię, z której można zaczerpnąć wodę za pomocą drewnianego żurawia. Po wejściu na teren parku natykamy się na drogowskaz informujący, że czas wejścia na Tarnicę wynosi około 2,15 godziny i to się mniej więcej zgadza. Początkowo, do granicy lasu szlak biegnie łagodnie, równolegle ze ścieżką dydaktyczną „Orlik krzykliwy”, a następnie zaczynają się schody.

Mniej więcej w połowie drogi przy szlaku znajduje się nowiutki deszczochron z ławeczkami i stolikami, gdzie można chwilę odpocząć i się posilić. My w tym miejscu natknęliśmy się na liczący około 50 koni tabun hucułów. Około pół godziny zajmuje nam przejście przez las, z którego wychodzimy na połoninę, skąd widać już cel wycieczki. Od tego miejsca dość ostro pod górę w odkrytym terenie aż do przełęczy Siodło pod szczytem, na której krzyżują się szlaki. Po krótkim odpoczynku zmieniamy szlak na żółty i po około 15 minutach obchodząc od północy niższy wierzchołek Tarnicy, jesteśmy na szczycie (1346 m n.p.m.).

Szczyt Tarnicy wznosi się ponad 500 metrów nad dolinę Wołosatki. Od sąsiednich wierchów oddzielony jest głębokimi przełęczami i wyróżnia się osobliwą sylwetką. Wąski, nieco wydłużony grzbiet góry, z dwoma wyraźnymi wierzchołkami, wyścielają rumowiska skał. Na szczycie ustawiono w 1987 roku żelazny krzyż, a pod nim tablicę, upamiętniające zdobycie Tarnicy przez księdza Karola Wojtyłę w dniu 5 lipca 1954 roku. Tarnica stanowi najbardziej atrakcyjny punkt widokowy w polskich Bieszczadach. Dookoła rozciąga się panorama otaczających ją szczytów: Krzemienia (1335 m n.p.m.), Kopy Bukowskiej (1312 m n.p.m.), Halicza (1333 m n.p.m.) i Rozsypańca (1273 m n.p.m.). Tarnica należy do Korony Gór Polskich. Na szczyt możemy wspiąć się trzema szlakami: niebieskim, przez Bukowe Berdo i Krzemień, {mosimage} zdecydowanie najdłuższy, zaczynający się w Pszczelinach, czerwonym przez Szeroki Wierch, zaczynającym się w Ustrzykach Górnych oraz znów niebieskim, najkrótszym wybranym przez nas, który prowadzi z Wołosatego. Wszystkie te szlaki spotykają się na przełęczy Siodło, skąd żółtym szlakiem w ciągu około 15-20 minut osiągniemy szczyt.

Z Tarnicy schodzimy tą samą drogą na przełęcz Siodło, gdzie skręcamy w prawo szlakiem czerwonym i niebieskim schodzimy stromo poniżej przełęczy Rówień Jackowa (1160 m) na przełęcz Goprowską. Po małej chwili z lewej mija się źródełko, a z prawej punkt GOPR pod namiotami (tylko w sezonie letnim, VII-VIII). Tu znaki niebieskie odchodzą w lewo do Pszczelin (3 godziny) przez Bukowe Berdo. Szlak czerwony podchodził niegdyś pod sam grzebień Krzemienia i biegł aż pod nawisami skalnymi, ale obecnie tylko trawersuje jego strome zbocza z prawej. Szlak omija Kamień (po lewej 1320 m n.p.m.)  i łagodnym grzbietem wyprowadza na Halicz (1333 m n.p.m), trzeci pod względem wysokości szczyt w polskiej części Bieszczadów, który osiągamy w około 1,5 godziny od Siodła pod Tarnicą.

Na szczycie wznosi się betonowy trójnóg, a obok stoi drewniany krzyż. Góra dominuje nad okolicą, a widoki są przepiękne. Wspaniale prezentuje się stąd na zachodzie gniazdo Tarnicy. Najlepiej widać z Halicza górną część doliny Sanu ciągnącą się w stronę Przełęczy Użockiej, a w kierunku południowo-wschodnim Rozsypaniec, Połoninę Bukowską z Kińczykiem Bukowskim oraz najwyższe bieszczadzkie szczyty z Pikujem. Przy dobrej widzialności można dostrzec szczyty Gorganów. Ku wschodowi odchodzi ramię zwane Kijowiec, Garb lub Wołowe (1248 m n.p.m.). Z Halicza szlak wiedzie łagodnie najpierw lekko w dół a następnie w górę, na Rozsypaniec, który osiągamy po około 30 minutach.

Trudno wyróżnić właściwą kulminację Rozsypańca (1273 m n.p.m.), bo góra jakby rozpadła się na skalne odłamy. Swą nazwę zawdzięcza licznym charakterystycznie rozrzuconym, „rozsypanym” po zboczach skałkom. Za Rozsypańcem szlak schodzi na Przełęcz Bukowską (1107 m n.p.m.), do wąziutkiej, niegdyś asfaltowej szosy. Jeszcze niedawno tutaj kończył się główny szlak beskidzki, wiodący z Beskidu Śląskiego, obecnie przedłużono go do Wołosatego – z Przełęczy Bukowskiej prowadzi w dół wyłączona z ruchu kołowego, „asfaltowa” szosa, którą obecnie prowadzi szlak turystyczny. Czas przejścia do Wołosatego to około 2 godziny dość szybkiego marszu. Cała wycieczka powinna zająć około 6-8 godzin w zależności od długości postojów na punktach widokowych. 

Zdjęcia wykonano we wrześniu 2009 roku.

Tarnica to najwyższy szczyt polskich Bieszczadów o wysokości 1346 m n.p.m. Szczyt wznosi się ponad 500 metrów nad dolinę Wołosatki. Od sąsiednich wierchów oddzielony jest głębokimi przełęczami, wyróżnia się osobliwą sylwetką. Wąski, nieco wydłużony grzbiet góry, z dwoma wyraźnymi wierzchołkami, wyścielają rumowiska skał. Na szczycie ustawiono w 1987 roku żelazny krzyż, a pod nim tablicę, upamiętniającą zdobycie Tarnicy przez księdza Karola Wojtyłę w dniu 5 lipca 1954 roku.

Tarnica stanowi najbardziej atrakcyjny punkt widokowy w polskich Bieszczadach. Dookoła rozciąga się panorama otaczających ją szczytów : Krzemienia (1335 m n.p.m.), Kopy Bukowskiej (1312 m n.p.m.), Halicza (1333 m n.p.m.) i Rozsypańca (1273 m n.p.m.). Tarnica należy do Korony Gór Polskich. Na Tarnicę możemy wspiąć się trzema szlakami : niebieskim, przez Bukowe Berdo i Krzemień, zdecydowanie najdłuższy, zaczynający się w Pszczelinach, czerwonym, zaczynającym się w Ustrzykach Górnych oraz znów niebieskim, najkrótszym, który prowadzi z Wołosatego. Wszystkie te szlaki spotykają się na przełęczy pod Tarnicą, skąd żółtym szlakiem w ciągu około 15-20 minut osiągniemy szczyt.

My wybraliśmy drogę z Wołosatego, do którego można się dostać na piechotę lub własnym transportem z Ustrzyk Górnych ( około 5 km dziurawej drogi). Po wejściu na teren parku natykamy się na drogowskaz informujący że czas wejścia na górę wynosi około 2,15 godziny i to się mniej więcej zgadza. Początkowo, do granicy lasu szlak biegnie łagodnie, równolegle ze ścieżką dydaktyczną „Orlik krzykliwy”, a następnie zaczynają się schody. Około pół godziny zajmuje nam przejście przez las, z którego wychodzimy na połoninę, skąd widać już cel wycieczki. Od tego miejsca dość ostro pod górę w odkrytym terenie aż do siodła pod szczytem, na którym krzyżują się wszystkie szlaki. Po krótkim odpoczynku zmieniamy szlak na żółty i po około 15 minutach obchodząc od północy niższy wierzchołek Tarnicy, jesteśmy na szczycie. Zejście w naszym przypadku nastąpiło tą samą drogą, ale można spróbować zejścia przez Halicz i Rozsypaniec. Obchodzi się wówczas Tarnicę wokół, a za Rozsypańcem starą drogą dochodzi się do Wołosatego. Czas zejścia z Tarnicy tą drogą to około 3-4 godziny. Przejście szlaku zajęło nam około 5 godzin. 

Zdjęcia wykonano we wrześniu 2007 roku.

Połonina Wetlińska, licząca około 8 km długości jest najbardziej rozległą połoniną w Bieszczadach. Masyw połoniny Składa się z kilku wierzchołków, z których najwyższy jest Roh (1255 m n.p.m.), a jego kontynuacją na zachodnim krańcu jest góra Smerek licząca 1222 m n.p.m., oddzielona przełęczą M. Orłowicza. Pozostałe kulminacje masywu to licząc od wschodu : Hasiakowa Skała 1228 m n.p.m., Osadzki Wierch 1253 m n.p.m., Hnatowe Berdo 1187 m n.p.m. i Szare Berdo 1108 m n.p.m. Połonina Wetlińska jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc w Bieszczadach, roztaczają się stąd rozległe widoki i znajduje się tu najwyżej położone bieszczadzkie schronisko: „Chatka Puchatka”, usytuowane tuż pod Hasiakową  Skałą. Połonina Wetlińska najdłużej, bo do 1945 roku wykorzystywana była jako pastwisko, przez co zachowało się tu mniej rzadkich gatunków roślin niż na siostrzanej Caryńskiej. Wędrówkę najlepiej rozpocząć od Przełęczy Wyżniej, która znajduje się pomiędzy Wetliną, a Brzegami Górnymi (dawna nazwa : Berehy Górne). Na przełęczy znajduje się duży parking gdzie można zostawić samochód. Z samej Przełęczy Wyżniej rozpościerają się bardzo ładne widoki, szczególnie pięknie prezentuje się stąd Połonina Caryńska, którą można porównać z mapą zainstalowaną na punkcie widokowym, oraz Wetlińska ze swoimi wierzchołkami i Smerekiem.

Wstępując na teren BPN należy wykupić w kasie bilet wstępu. Po prawej stronie znajduje się niewielka „Galeria”, w której można się zaopatrzyć w pamiątki, mapy i przewodniki. Zaraz za kasą stoją dwa głazy, upamiętniające poetę Jerzego Harasymowicza. Ruszamy szlakiem czerwonym biegnącym łagodnie przez łąki i po około 15 minutach dochodzimy do lasu, gdzie droga zaczyna piąć się ostro w górę. Droga przez las jest dość kamienista i prowadzi częściowo niewielkim wąwozem. Po kolejnym kwadransie wychodzimy z lasu na rozległą połoninę, z której po lewej stronie widać szczyt Roha, oraz Hnatowe Berdo. Szlak łagodnie wiedzie łukiem do góry, a po około następnych 15 minutach docieramy do Hasiakowej Skały, pod którą przycupnęło najwyżej położone bieszczadzkie schronisko – „Chatka Puchatka” (1228m n.p.m).

Schronisko powstało w latach pięćdziesiątych jako wojskowy punkt obserwacyjny. W 1956 roku przejęło je PTTK, następnie trochę podupadło, aż zajęli się nim harcerze, a od 1967 roku działa jako całoroczny obiekt z obsługą. Schronisko jest bardzo małe, nie posiada elektryczności, ani wody, która jest donoszona z odległego o kilkaset metrów źródła. Z Hasiakowej Skały roztacza się wspaniała panorama na pasmo Otrytu, widać również cały grzbiet Połoniny Wetlińskiej, a na wschodzie Połoninę Caryńską i dalej Tarnicę. Patrząc na południe możemy podziwiać pasmo graniczne, a bardziej na wschód szczyty Małej i Wielkiej Rawki. Grzbietem Połoniny Wetlińskiej przebiega czerwony Główny Szlak Bieszczadzki. W prawo (na wschód) biegnie do Brzegów Dolnych, skąd wdrapuje się na Połoninę Caryńską i dalej do Ustrzyk Górnych, potem na Tarnicę i kończy bieg w Wołosatem. My ruszamy w lewo (na zachód), w kierunku widocznego w oddali Roha. 

Szlak biegnie trochę poniżej grani, południowym zboczem połoniny i omijając wierzchołek Roha ostro wspinamy się na Osadzki (1253m n.p.m.), z którego znów roztacza się wspaniała panorama, a dodatkowo na zachodzie widać przełęcz Orłowicza i dwa szczyty Smereka (1222 m n.p.m.). Dojście od „Chatki Puchatka” do Osadzkiego zajęło nam około 40 minut. Tyleż samo potrzeba by z Osadzkiego zejść do przełęczy Orłowicza, mijając po lewej stronie Hnatowe Berdo. Szlak wiedzie teraz w dół, po grani Szarego Berda (1108 m n.p.m.), do której miejscami dochodzi górna granica lasu. 

Na przełęczy Orłowicza znajduje się węzeł szlaków. W lewo odchodzi czerwony szlak, którym możemy zejść do Wetliny, co zajmie nam około 1-1,5 godziny. W prawo biegnie również czerwony szlak prowadzący nas do schroniska „Ostoja” (około 1,5 godziny) i dalej do Zatwarnicy (jeszcze 1,5 godziny). My natomiast kierujemy się prosto na Smerek. Po około 30 minutach dość ostrego podejścia docieramy do szczytu (1222 m n.p.m.).

Smerek ma dwa wierzchołki. Północny, wyższy jest oddalony o kilkadziesiąt metrów od południowego, który udostępniono dla turystów. Na niższym szczycie stoi metalowy krzyż w miejscu tragicznej śmierci turysty, który zginął w 1978 roku rażony piorunem. Z najwyższego punktu góry roztacza się dookólna panorama Bieszczadów i Gór Sanocko-Turczańskich. Na południowym-wschodzie widać po prawej stronie masywu Połoniny Wetlińskiej, kontury Połoniny Caryńskiej i Tarnicy, oraz Wielkiej Rawki. Ku zachodowi widać w dole Kalnicę, a nad nią Połoninę Wielkiego Jasła. Na północy, przy dobrej widoczności można dostrzec taflę Jeziora Solińskiego, a gdy jest się tu nocą, widać błyszczącą od świateł koronę zapory. Szczyt Smereka godny jest polecenia amatorom nocnych wędrówek. Można stąd podziwiać wspaniałe wschody i zachody słońca. Ze szczytu szlak ostro trawersuje zboczem w dół gdzie po dojściu do Szczawika (1101 m n.p.m. około 30 minut) wchodzimy w bukowy las, który niżej przechodzi w olszynę. Po około 1,5 godzinie docieramy do mostku nad rzeką Wetliną, a chwilę później w okolicy leśnictwa „Smerek” osiągamy szosę Cisna – Ustrzyki Górne. Jest to najmniej ciekawy etap szlaku, bo wiedzie prawie cały czas przez las, gdzie niema żadnych widoków i coraz bardziej daje znać zmęczenie. Przejście szlaku zajęło nam około 6 godzin.

Zdjęcia wykonano we wrześniu 2009 roku.

Połonina Caryńska jest specyficznym pasmem występującym tylko w Bieszczadach. Składają się na to trzy piętra roślinne: piętro pogórzy, czyli dolin, sięgające 700-800 m n.p.m.,piętro regla dolnego, sięgające do 1150 m n.p.m. i piętro połonin, czyli łąk wysokogórskich. Poza Caryńską wyróżniamy także Połoninę Wetlińską oraz masyw Tarnicy. Połonina Caryńska składa się z czterech wierzchołków (1297, 1245, 1234 i 1148 m n.p.m.) i jest rozciągnięta na trasie ponad 4 km od Berehów Górnych do Ustrzyk Górnych. Czas przejścia całego szlaku zajmuje około 3-4 godziny, w jedną lub drugą stronę. My wybraliśmy trasę Berehy-Ustrzyki.

Startujemy czerwonym szlakiem, który rozpoczyna się na parkingu przy skrzyżowaniu dróg Ustrzyki Górne – Wetlina – Nasiczne. Praktycznie od razu zagłębiamy się w las i po ok. 10 min napotykamy stary, zniszczony cmentarz ukraiński i resztki cerkwi. Droga od tego momentu ostro pnie się do góry. Las kończy się po ok 30 min i wychodzimy na połoninę, skąd jeszcze 15 min i jesteśmy na najwyższym wierzchołku liczącym 1297 m n.p.m. Po drodze tuż przed szczytem mijamy źródełko przy którym możemy ugasić pragnienie zimną, źródlaną wodą. Na odcinku od Berehów do szczytu pokonujemy różnicę wysokości wynoszącą 575 m. Ze szczytu Caryńskiej rozciąga się wspaniała panorama gór. Szczególnie imponująco przedstawia się pobliska grupa najwyższych bieszczadzkich szczytów z Tarnicą na czele. Na grzbiecie połoniny, szczególnie od jej południowej strony znajdują się niewielkie skalne zerwy, a poniżej zalegają płaty rumoszu skalnego. Szlak dalej prowadzi wąską grzbietową grzędą, którą schodzi w obniżenie i pozostawiając z lewej strony ostatni wierzchołek Caryńskiej, zbiega połoniną, a potem bukowym lasem w dolinę Wołosatego. Przez mostek nad potokiem wchodzimy na teren kempingu i kierując się w prawo, szosą dochodzimy do skrzyżowania w Ustrzykach Górnych, skąd busem wracamy do parkingu w Berehach Górnych. Przejście szlaku zajęło nam około 6 godzin.

Zdjęcia wykonano we wrześniu 2007 roku.