Główną atrakcją Ottobeuren jest zabytkowy klasztor, położony na skraju centralnego placu miasta.

Barokowy klasztor benedyktynów. Opactwo benedyktyńskie zostało założone w 764 roku przez niemieckiego szlachcica Silacha i było poświęcone św. Aleksandrowi Rzymskiemu, a następnie św. Teodorowi. Założenie składa się z 2-wieżowego kościoła Św. Trójcy (1737–66) z cennym wyposażeniem i wystrojem wnętrza: sztukaterie, freski, ołtarze, ambona, prospekt organowy. Stalle chóralne są jednym z najlepszych przykładów południowoniemieckiego stylu baroku. Centralnym punktem kościoła jest romański krucyfiks z około 1220 roku.

Za świątynią stoi klasztor i pałac opata z Salą Cesarską, teatrem, biblioteką (1711–31). Budynki tworzą czworobok z 3 wewnętrznymi dziedzińcami. Opactwo to jedno z najwspanialszych barokowych założeń w Niemczech. Klasztor jest również znany jako „Szwabski Escorial”. 

Ottobeuren jest położone w pobliżu Memmingen w bawarskim regionie Allgäu, około 115 km na zachód od Monachium.

Zdjęcia pochodzą z filmu nagranego kamerą VHS w sierpniu 2000 roku. Niestety ich jakość pozostawia wiele do życzenia, ale chciałem je wykorzystać.

Rothenburg ob der Tauber to zabytkowe miasteczko w południowych Niemczech (Bawaria), położone w dolinie rzeki Tauber. Nazwa miasta w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Czerwone warowne miasto nad nad rzeką Tauber”.

Jego historia sięga X wieku, kiedy to członkowie możnego rodu Comburg-Rothenburg wybudowali tu swoją warownię. Jakiś czas później wokół zamku zawiązała się osada, która w 1274 roku uzyskała prawa miasta cesarskiego. W kolejnych stuleciach nastąpił dynamiczny rozwój miasta, które w XIV wieku stało się jednym z największych ośrodków kulturalnych i handlowych Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

W 1631 roku w czasie wojny trzydziestoletniej miasto zostało zdobyte i zajęte przez oddziały katolickiego generała Johana von Tilly. Wtedy to, jak opisują to miejscowe legendy generał zebrał wszystkich mieszkańców na rynku i zapowiedział, że jeżeli ktokolwiek jednym haustem wypije trzylitrowy dzban wina oszczędzi on miasto od zagłady. Do próby tej zgłosił się ówczesny burmistrz Rothenburga, któremu udało się podjąć to wyzwanie i wypić potężny dzban wina, a co za tym idzie uratować miasto od zniszczenia. Na pamiątkę tego „heroicznego” czynu każdego roku w Zielone Świątki mieszkańcy obchodzą hucznie dzień Święto Ratowania Miasta (Der Meistertrunk).

Kolejny ciężki okres w historii miasta nastąpił w czasie II wojny światowej, kiedy to Rothenburg ucierpiał podczas jednego alianckich nalotów bombowych. Zniszczone wówczas zostało 306 domów, 6 budynków publicznych oraz 610 metrów średniowiecznego muru. Po wojnie miasto zostało pieczołowicie odbudowane. Obecnie Rothenburg stanowi jedno z najlepiej zachowanych średniowiecznych miasteczek Bawarii.

Odwiedzając miasto warto obejrzeć m in. wzniesiony w latach 1311-1484 kościół św. Jakuba (Stadtkirche St. Jakob), renesansowy Ratusz, kościół św. Wolfganga (Kirche St. Wolfgang) oraz średniowieczne obwarowania i liczne bramy miejskie (Klingentor, Würzburger, Rödertor, Sieberstor, Spitaltor, Kobolzellertor i Burgtor). Miasteczko położone jest na trasie słynnego romantycznego szlaku (Romantische Straße) wiodącego przez najpiękniejsze Bawarskie miejscowości.

Rothenburg ob der Tauber leży w Bawarii, 80 km na zachód od Norymbergi, 60 km na południowy wschód od Wurzburga, i ok. 30 km na północny zachód od Ansbach.

Zdjęcia pochodzą z filmu nagranego kamerą VHS w sierpniu 2000 roku. Niestety ich jakość pozostawia wiele do życzenia, ale chciałem je wykorzystać.

Początki Żytawy (niem. Zittau) początki sięgają przełomu XI i XII wieku, kiedy to na terenie obecnego miasta znajdowała się serbołużycka osada.  Początkowo część historycznej krainy Czech, następnie związana z Łużycami Górnymi od 1283 do 1319 oraz Dolnym Śląskiem od 1319 do 1346. W 1255 roku ówczesny król Czech, Przemysł Ottokar II  nadał Żytawie prawa miejskie, a co za tym idzie liczne przywileje oraz ulgi. W połowie XIV wieku Żytawa była jednym z miast-założycieli Związku Sześciu Miast – sojuszu powołanego w celu zabezpieczenia interesów kupieckich poprzez wzmocnienie siły ekonomicznej i politycznej leżących wzdłuż Królewskiej Drogi Łużyckiej (Via Regia Lusatica). W latach lata 1469–90 miasto było pod panowaniem węgierskim, a po 1635 roku na mocy postanowień pokoju praskiego Żytawa wraz z większą częścią Łużyc przypadła Saksonii, połączonej w latach 1697-1706 i 1709-1763 (za panowania królów Augusta II Mocnego i Augusta III Sasa) unią z Polską. Wtedy to dzięki rozkwitowi tkactwa lniarskiego miasto stało się jednym z bogatszych ośrodków w regionie. W czasie wojny siedmioletniej w 1757 roku wojska austriackie ostrzelały miasto, doprowadzając do wielkiego pożaru, po którym nastąpił upadek handlowy Żytawy. W 1806 roku Żytawa została częścią Królestwa Saksonii. W drugiej połowie XIX wieku miasto znalazło się w granicach zjednoczonych Niemiec. W czasie II wojny światowej w miejscowości znajdowała się filia obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. W 1945 roku znalazła się w sowieckiej strefie okupacyjnej Niemiec, z której w 1949 utworzono NRD. Najciekawsze zabytki miasta to :

– Neorenesansowy ratusz z XIX wieku;, który zaprojektowany został przez słynnego architekta Karla Fryderyka Schinkela na wzór budowli włoskich.

– Stare Miasto z fontannami.

– Usytuowany niemal przy samym rynku kościół św. Jana.

– Kościół Świętego Krzyża w którego wnętrzu znajduje się słynna XV wieczna Wielka zasłona Wielkopostna z 1472 roku. Jest to liczące 8,2 metrów wysokości i 6,8 metrów szerokości płótno przedstawiające 90 scen historii zbawienia (rozpoczynają się stworzeniem świata na pierwszym obrazie, a kończą sądem ostatecznym na ostatnim). Dawniej tego typu zasłony wieszane były przed ołtarzem w czasie Wielkiego Postu. Był to element średniowiecznej praktyki pokutnej polegającej na zasłanianiu ołtarza i świętych aby grzeszni ludzie nie oglądali Boga. Zasłonę zdejmowano, gdy w Wielką Środę czytane były słowa: et templi scissimum est medium („a zasłona świątyni rozdarła się na dwoje z góry na dół”). Zwyczaj ten przetrwał w niektórych regionach do czasów obecnych.

– Kościół pw. św. Piotra i Pawła.

– Średniowieczny klasztor Franciszkanów (obecnie siedziba muzeum miejskiego).

– Dawny „Dom Solny” z 1511 r. (Salzhaus) usytuowany przy placu Neustadt.

– Kościół Weberkirche.

– Renesansowy Dornspachhaus.

Żytawa znajduje się we wschodnich Niemczech, w bezpośrednim sąsiedztwie polskiej granicy, obok Turoszowa.

Zdjęcia wykonano we wrześniu 2023 roku.

Königstein (Królewski Kamień) to niewielka miejscowość we wschodnich Niemczech, położona nad brzegiem rzeki Łaby na terenie popularnego obszaru turystycznego zwanego Szwajcarską Saksonią. Tym co przyciąga tu tysiące turystów z całego świata jest usytuowana na wysokim skalistym płaskowyżu (247 metrów nad poziom rzeki) majestatyczna twierdza – Festung Königstein.

W skład rozlokowanego na obszarze blisko 10 hektarów monumentalnego kompleksu wchodzi zespół licznych budowli obronnych i umocnień, które powstawały przez blisko osiem stuleci. Historia obwarowań w Königstein sięga XIII wieku, kiedy to na wzgórzu Czesi wybudowali zamek. W 1356 roku w jego murach gościł sam Karol IV Luksemburski (1316-78 ), król czeski i jednocześnie władca Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

W XV wieku budowla została przejęta przez panujący w Saksonii możny ród Wettynów. To właśnie za ich rządów, niespełna wiek później rozpoczęta została przebudowa warowni, która uczyniła z niej monumentalną przygraniczna fortecę. W XVI wieku twierdza została przejęta przez Augusta II Mocnego (1670-1733) i ponownie rozbudowana. Na przestrzeni XVI-XX wieku w Königstein funkcjonowało jedno z najsurowszych więzień w Saksonii. Przetrzymywano tu m.in. Jakuba Ludwika Sobieskiego, Konstantego Władysława Sobieskiego czy Jana Stanisława Jabłonowskiego.

W czasie dwóch ostatnich wojen światowych na terenie fortecy funkcjonowały obozy jenieckie, a także skrywano liczne dzieła sztuki pochodzące z okolicznych saskich muzeów. Po II wojnie światwoej w kazamatach komuniści przetrzymywali wrogów politycznych.

Dzięki swojemu strategicznemu położeniu na szczycie płaskiej skały wznoszącej się około 40 metry ponad Łabę twierdza nie została nigdy zdobyta. Do fortecy prowadzi tylko jedna droga, wiodąca przez dwie bramy oraz strome i śliskie podejście, które z założenia miało maksymalnie utrudniać manewry wrogim jednostkom. Kluczowym elementem podczas licznych oblężeń i ostrzeliwań twierdzy z dział było zaopatrywanie jej w wodę służącą do gaszenia pożarów. Wydrążono więc na dziedzińcu warowni wyposażoną w mechanizm wyciągowy i głęboką na 152 metry studnię. Dla niepoznaki została ona umieszczona w budynku przypominającym niewielki pałacyk. W skład kompleksu wchodzą także m.in. stara zbrojownia, nowa zbrojownia, zamek Magdaleny, barokowy zamek Fryderyka oraz kościół garnizonowy. Obecnie Königstein stanowi jedną z najcenniejszych architektonicznie i historycznie twierdz górskich w Europie. Każdego roku miejsce to odwiedzane jest przez blisko pół miliona turystów.

Königstein jest położony we wschodnich Niemczech, nad brzegiem rzeki Łaby na terenie Szwajcarii Saksońskiej, około 20 km pa południowy-wschód od Drezna.

.Zdjęcia wykonano we wrześniu 2023 roku.

Pirna – to malownicze miasteczko znajduje się na trasie wiodącej z Drezna do Parku Krajobrazowego Szwajcarska Saksonia. Historia osadnictwa na terenach, które zajmuje obecnie miasto sięga epoki brązu. Wtedy to na miejscowym wzgórzu Sonnenstein znajdowała się drewniana łużycka osada. Korzenie słowiańskie potwierdza także obecna nazwa miasta, która pochodzi prawdopodobnie od imienia mitologicznego boga Peruna.

Pierwsze udokumentowane pisemne wzmianki historyczne o Pirnie pochodzą dopiero z połowy XIII wieku. Wtedy to uzyskało ono prawa miejskie, a w 1293 roku stało się częścią królestwa Czech pod panowaniem którego pozostawało do 1405 roku. W czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648) przez blisko sześć miesięcy Pirna była oblegana przez wojska szwedzkie. W skutek licznych potyczek i batalii miasto zostało praktycznie doszczętnie zniszczone i splądrowane. Zaraz potem odbudowane, niespełna wiek później zostało wcielone do Prus. Do najważniejszych zabytków starego miasta w Pirnie zaliczyć możemy m in.

– ewangelicko-augsburski XVI wieczny późnogotycki Kościół Mariacki (Marienkirche),

– Rynek Starego Miasta i XVI wieczny budynek Ratusza,

– Dom Canaletta (nazwany tak ze względu na uwiecznienie go na jednym z obrazów artysty), 

-górujący nad miastem barokowy zamek Sonnenstein

– oraz znajdujące się przy rynku liczne bogato zdobione kamieniczki mieszczańskie.

Pirna to miasto we wschodnich Niemczech, położone u ujścia rzeki Gottleuba do Łaby, około 30 km na południowy-wschód od Drezna.

Zdjęcia wykonano we wrześniu 2023 roku.

Bastei to imponujące naturalne skalne miasto we wschodnich Niemczech, położone nad rzeką Łabą w pobliżu uzdrowiska Rathen i malowniczej wioski Niederrathen (pogranicze czesko-niemieckie). Stanowi ono jedną z największych atrakcji turystycznych i krajobrazowych na terenie Szwajcarii Saksońskiej (Sächsischen Schweiz). Te spektakularne formacje skalane powstały miliony lat temu w wyniku erozji wodnej i wznoszą się dziś majestatycznie na blisko 200 metrów nad poziom doliny rzeki Łaby.

W pierwszej połowie XIX wieku wybudowano tu efektowny blisko 80 metrowy kamienny most, Łączący skały z ruinami dawnego średniowiecznego zamku Neurathen. Spacer pośród tych niesamowitych form skalnych dostarcza niezapomnianych wrażeń. Widoki z mostów oraz zawieszonych na skałach licznych platform widokowych na przełom Łaby i okolicę, potrafią przyprawić o zawrót głowy każdego miłośnika górskich wycieczek. Na terenie Bastei znajduje się także skalny amfiteatr (Felsenbühne Rathen) w którym w sezonie letnim organizowane są różnego rodzaju spektakle i przedstawienia.

W czasie wakacyjnym lub w okresach świątecznych Bastei są wręcz oblegane przez rzesze turystów. W przeszłości skały te stanowiły także inspirację dla wielu malarzy i pisarzy, którzy przyjeżdżali tu w poszukiwaniu natchnienia. Jednym z nich był uznawany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli niemieckiego malarstwa romantycznego Caspar David Friedrich (1774-1840). Nazwa regionu Szwajcaria Saksońska pochodzi prawdopodobnie z czasów romantyzmu (okres w dziejach kultury i literatury europejskiej przełomu XVIII i XIX wieku) ,kiedy to studiujący w pobliskim Dreźnie dwaj szwajcarscy malarze Antonio Graffa i Adriana Zingga przyjeżdżali często w te rejony szukając inspiracji do swoich nowych obrazów.

Na Bastei prowadzi kilka oznakowanych szlaków turystycznych: niebieski z Rathewalde przez wodospad Amselfall, czerwony z Stadt Wehlen, zielony z Lohmen przez schroniska Waldidylle oraz żółty z Rathewalde przez schronisko Steinerner Tisch. Okolica oraz pobliskie miasteczko Rathen są całkowicie zamknięte dla uchu samochodowego. Dostać się tu można jedynie pieszo, rowerem, promem bądź autobusem.

Pierwsze założenie obronne w Bad Muskau powstało w XIII wieku. Od około połowy XV wieku majątek należał do rodziny von Bieberstein, a około sto lat później przeszedł na własność Georga Schönaicha, który rozbudował rezydencję, nadając jej renesansowy charakter. Zamek posiadał wówczas dwa ułożone pod kątem prostym skrzydła – południowe i zachodnie oraz stojący oddzielnie budynek kuchni (w miejscu dzisiejszego skrzydła północnego), który przyłączono do korpusu zamku w połowie XVII wieku, w czasie jego odbudowy po pożarze i po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej. Odbudowę tę prowadzili kolejni ówcześni właściciele Curt Reinicke I von Callenberg i Curt Reinicke II von Callenberg. W jej ramach, na zachowanych fundamentach wzniesiono barokowy pałac – jako otwartą na wschód budowlę, z dwiema wieżami od strony zachodniej, otoczoną fosą z prowadzącym na dziedziniec mostem po stronie wschodniej. Wtedy również przebudowany został budynek urzędowy (tzw. Rządcówka/Amtshaus), wzniesiony w XVI wieku jako budynek bramny poprzedniego założenia zamkowego. Rządcówka została później nazwana przez księcia Pücklera Starym Zamkiem, co miało podnieść historyczny status posiadłości. Najpewniej również za czasów Curta Reinicke II zbudowano Pałac Ogrodowy, zwany później Domem Kawalerów. W połowie XVIII wieku, decyzją Hermanna von Callenberg, najbardziej znaczące zmiany dla przyszłego parku zaszły w ogrodach, które zostały znacznie poszerzone po północnej stronie założenia zamkowego. Jednak kluczową rolę dla posiadłości miał wnuk Hermanna von Callenberga – Ludwig Hermann von Pückler-Muskau (1785-1871), który przebudował zamek i stworzył tu największy i najsłynniejszy park w stylu angielskim w Polsce i w Niemczech. Zamek Pucklera noszący nazwę Schloss Bad Muskau stoi po stronie niemieckiej, ale zaraz za Nysą Łużycką, która stanowi tu granicę między dwoma państwami. W skład założenia wchodzą stojące obok siebie: Nowy Zamek, Stary Zamek (tzw. Rządcówka), ponadto Dom Kawalerów, zabudowania folwarku oraz Oranżeria z ogrodem warzywnym.

– Nowy Zamek (Neues Schloss) to trójskrzydłowa budowla w stylu neorenesansowym, która otwiera się na wschodnią stronę – na pleasureground. Połączenie między nimi stanowi, zaprojektowana przez K. F. Schinkla rampa z drzewkami pomarańczowymi. Środkowe skrzydło (od strony zachodniej) ma cztery kondygnacje. Na obu jego końcach – od strony południowej i północnej znajdują się różnej wysokości wieże na planie koła. Budynek jest niezwykle dekoracyjny – ozdobiony licznymi figurami rycerzy, fryzami, balkonami, pinaklami, lukarnami, wolutami. W architekturze zamku widać wcześniejsze formy, np. przy skrzydłach bocznych od strony wschodniej znajdują się pozostałości dawnych bastionów, a skrzydło od strony północnej nie tylko nie jest położone dokładnie pod kątem prostym, ale też ma mniejszą szerokość. Spowodowane jest to wykorzystaniem fundamentów dawnego zamku obronnego i pierwszego założenia zamkowego z lat 1520-30. Pückler kontaktował się z K. F. Schinklem, który planował przebudować cały kompleks zamkowy – Stary Zamek, Nowy Zamek i Dom Kawalerów – w stylu neogotyckim. Architekt odwiedził nawet Muskau w 1831 roku i w 1834 roku przygotował trzy projekty przebudowy – m.in. budynki Starego i Nowego Zamku miały być połączone dwoma, różnej wysokości arkadowymi mostami, z wieżą pomiędzy nimi. Ze względu na niewystarczające środki, z wielkiego zamierzenia udało się zrealizować tylko rampę przy zamku. Nowy Zamek został podpalony przez żołnierzy Armii Radzieckiej w ostatniej fazie wojny. W stanie ruiny przetrwał do roku 1995, kiedy rozpoczęła się jego odbudowa. Obecnie w mieści się w nim punkt informacji turystycznej, „Szkoła Mużakowska” do 2009 roku kształcąca kadry w zakresie konserwacji zabytków ogrodowych, a teraz funkcjonująca jako miejsce konferencji i seminariów, a także przestrzenie ekspozycyjne, m.in. ze stałą wystawą poświęconą życiu i twórczości księcia Pücklera.

– Stary Zamek (Altes Schloss) jest budowlą barokową, wzniesioną na planie prostokąta, choć od strony zachodniej flankują go niewielkie skrzydła Za czasów hrabiów von Callenberg pełnił funkcje administracyjne. Elewacja frontowa znajduje się po stronie zachodniej i wychodzi w kierunku miasteczka (pozostałość po pierwotnej funkcji – budynku bramnego). Barokowy portal ozdobiony m.in. tympanonem z podwójnym herbem szlacheckich rodzin Callenberg i Dohna. W niszach nad wejściem znajdują się wprowadzone w 1974 roku po przebudowie budynku trzy postacie: centralnie – „Dzikus” (nawiązujący do herbu miasta Muskau), a po jego bokach Flora i Hygeia. Te trzy posągi zastąpiły wcześniejsze, wprowadzone w 1863 roku przez księcia Fryderyka Niderlandzkiego, a zniszczone podczas II wojny światowej, kamienne figury poprzednich właścicieli Muskau: Fabiana von Schönaich, Carla Christopha von Dohna i Curta Reinicke von Callenberga. Od strony wschodniej budynek ozdobiony jest jednym środkowym ryzalitem, z portalem, nad którym mieści się balkon i dwa zamknięte półokrągłym łukiem okna. Obecnie w Starym Zamku mieści się m.in. Urząd Stanu Cywilnego oraz sala koncertowa.

– Dom Kawalerów (Kavaliershaus) to przykryta dachem mansardowym dwukondygnacyjna budowla znajdująca się po północnej stronie Nowego Zamku. Fasadę budynku zdobi szeroki środkowy ryzalit, zwieńczony trójkątnym tympanonem. Po obu stronach portalu znajdują się zakończone półokrągłym łukiem okna. Skromny charakter otrzymał budynek za czasów Hermanna von Arnim-Muskau. Obecnie używana nazwa przypomina tylko jedną z wielu funkcji, jakie pełnił budynek, który był m.in. pałacem ogrodowym, teatrem, domem dla gości, szpitalem oraz budynkiem zabiegowym.– Kompleks folwarczny (Schlossvorwerk) jest zamknięty na planie prostokąta. Znajdują się tu m.in. masztarnia oraz budynki dla pracowników. Wszystkie budynki są jednopiętrowe. Masztarnia przykryta jest mansardowym dachem, z trzema bramami z dekoracyjnymi szczytami. Zabudowania folwarczne zostały na początku XX wieku przebudowane i zyskały wówczas neorenesansowy wygląd. Obecnie pełnią różne funkcje. Masztarnia wykorzystywana jest jako przestrzeń wystawowa, a pozostałe budynki folwarczne – jako mieszkania, wakacyjne domy, kawiarnia, a także wypożyczalnia rowerów i sprzętu wodnego.

– Oranżeria i szklarnie znajdują się nieopodal zabudowań folwarcznych. To budynek na planie prostokąta z elementami gotyku i sztuki mauretańskiej. Elewacja frontowa podzielona na trzy części, w każdej z nich znajdują się trzy duże okna w stylu Tudorów, całość zwieńczona dekoracją zbliżoną do krenelażu. Oranżeria służyła roślinom do przezimowania, ale po 1945 roku pełniła też funkcję schroniska dla młodzieży i szopy na narzędzia. Obecnie, oprócz właściwego przeznaczenia dla roślin kubłowych (przenoszonych na zimę z rampy), wykorzystywana jest także jako sala koncertowa i wykładowa. Opodal Oranżerii znajdują się szklarnie (m.in. prezentowana jest tu stała wystawa o ananasie, w nawiązaniu do dawnego Tropenhaus, gdzie uprawiano ananasy) oraz ogród warzywny.

– Całość otacza Park Mużakowski zajmujący powierzchnię 750 ha po obu stronach rzeki, został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2004 roku.  Założycielem parku był książę Hermann Ludwig Heinrich von Pückler-Muskau, który w 1811 roku odziedziczył po zmarłym ojcu posiadłość, a po licznych podróżach, w tym do Anglii, zachwycił się parkami krajobrazowymi. Dla jego stworzenia hrabia rozwiódł się ze swą ukochaną żoną i pobrał się z bogatszą kobietą, która pomogła mu pomysł zrealizować. W 1815 roku Pückler wydał list otwarty do mieszkańców Muskau, w którym prosił o pomoc w zakładaniu parku przypałacowego w stylu angielskim. W latach 1815–45 rezydencja rozrosła się w rozległe założenie parkowe w stylu krajobrazowym. Przemodelowano teren, wybudowano mosty przez Nysę, nasadzono tysiące drzew i krzewów. Całość została perfekcyjnie wpisana w naturalne wnętrze doliny rzeki. Pogłębiający się kryzys finansowy spowodowany pracami na tak ogromną skalę oraz podróżami księcia zmusił go do sprzedaży majątku. Z koncepcji obejmującej ponad 700 ha, zrealizowano nieco ponad 250 ha. W 1845 książę był zmuszony sprzedać posiadłość. Kolejnym właścicielem Parku Mużakowskiego był książę Fryderyk Niderlandzki, który kontynuował prace związane z tworzeniem parku. W 1883 roku posiadłość przejęła rodzina von Arnim, która po odratowaniu funduszy Muskau kontynuowała dzieło swoich poprzedników. W 1945 rodzina von Arnim została wysiedlona z Muskau. W czasie wojny park i wiele budynków parkowych uległo zniszczeniu. Centralna część parku z zabudowaniami rezydencjalnymi znajduje się po zachodniej stronie rzeki przy niemieckiej miejscowości Bad Muskau (206 ha), polska część leży przy miejscowości Łęknica (522 ha). Dziś Nowy Zamek zachwyca turystów, i jest odpłatnie jest udostępniony do zwiedzania. Po całym Parku natomiast spacerować można bezpłatnie.

Bad Muskau jest położony nad Nysą lżycką, około 50 km na północ od Gorlitz i Zgorzelca.

Zdjęcia wykonano w maju 2023 roku.

Wiadomo, że w X wieku w miejscu obecnego Görlitz istniała serbołużycka osada, która wiek później została zajęta i włączona do Polski wraz z Łużycami przez Bolesława Chrobrego. W zapiskach historycznych miasto pojawia się dopiero w dokumentach pochodzących z 1071 roku, kiedy to Henryk IV przekazywał wioskę „villa gorelic” biskupowi miśnieńskiemu. Jeszcze w tym samym wieku Görlitz wraz z całymi Górnymi Łużycami dostał się pod lenno Czech. Niespełna wiek później nastąpił pierwszy rozkwit osady, która z niewielkiej wioski rozrosła się w znaczący ośrodek handlowy. Prawa miejskie Görlitz uzyskał na początku XIII stulecia. W 1319 roku miasto znalazło się pod panowaniem śląskiego księcia Henryka I Jaworskiego i zostaje włączone do księstwa jaworskiego. Miasto złożyło księciu hołd, a 26 sierpnia 1319 roku książę potwierdził jego przywileje. Dekadę później Görlitz ponownie włączono do Królestwa Czech. W 1377 roku powstało oddzielne księstwo Görlitz (Herzogtum Görlitz) utworzone przez króla czeskiego i cesarza rzymskiego Karola IV. W czasie wojny trzydziestoletniej jaka toczona była w latach 1618-648 Görlitz zostało dotkliwie zniszczone. Wtedy też miasto wraz z Górnymi Łużycami zostało wcielone do Elektoratu Saksonii. Po kongresie wiedeńskim w 1815 roku Görlitz został wcielony do Prus i stał się częścią prowincji Śląsk (Provinz Schlesien).W czasie II wojny światowej wmieście istniał obóz dla jeńców – podoficerów i szeregowych różnej narodowości (Stalag VIII A), przez który przeszło ponad 44 tys. osób (zginęło kilka tysięcy jeńców, głównie radzieckich i włoskich). Po II wojnie światowej na mocy postanowień konferencji poczdamskiej Nysa Łużycka stała się rzeką graniczną, a prawobrzeżna część miasta włączona w obszar Polski i nadano jej nazwę Zgorzelec. Polska forma nazwy pochodzi od form łużyckich i notowana była już w XIX wieku (obok formy Zgorzelice). Görlitz jest jednym z niewielu niemieckich miast tej wielkości niezniszczonych podczas II wojny światowej, a co za tym idzie posiada niezaburzony układ przestrzenny i zabytki ze wszystkich epok historycznych:

Kościół farny św. Piotra i Pawła (niem. St. Peter und Paul). Jego początki sięgają pierwszej połowy XIII wieku, kiedy to wzniesiona została tu pierwsza świątynia. Była to późnoromańska bazylika, z której do czasów obecnych zachował się zachodni fragment z bogato zdobionym, uskokowym portalem, zwanym Portalem Narzeczonych. Niespełna wiek później bazylika została zastąpiona nowym, późnogotyckim, pseudobazylikowym, pięcionawowym kościołem halowym. Budowę nad osuwającym się terenie nad Nysą Łużycką rozpoczęto od potężnych fundamentów czteronawowej krypty św. Jerzego, konsekrowanej w 1475 roku. W odróżnieniu od klasycznego kościoła halowego zewnętrzne nawy boczne (20 m wysokości) są niższe od nawy środkowej (27 m) i wewnętrznych naw bocznych (25 m), które są niemal równe. Ze swoimi 72 m długości i 39 m szerokości kościół św. Piotra i Pawła jest największym późnogotyckim halowym kościołem Saksonii. Prezbiterium ukończone w 1465 roku, tworzy wraz z korpusem jednolitą, wypleniona światłem przestrzeń wewnętrzną, z którą harmonizują smukłe filary podtrzymujące sklepienia sieciowe i gwiaździste. Pod prezbiterium znajduje się wspomniana krypta z kaplica św. Jerzego. W 1515 roku ukończono potężny dach kościoła. W latach 1520, 1543 i 1553 zbudowano trzy kruchty. Pierwotne wyposażenie wnętrza przepadło podczas pożaru miasta w 1691 roku, po którym odbudowano kościół w stylu barokowym. obecne barokowe wyposażenie wnętrza pochodzi z przełomu XVII i XVIII wieku. Wtedy też powstały m.in. ambona, ołtarze, konfesjonały oraz imponujący prospekt organowy. Z dawnego wyposażenia przetrwały jedynie malowidła ścienne z kaplicy św. Jerzego (ok. 1510), która oparła się pożarowi. Obie wieże, wysokie na 84 m wzniesiono w latach 1889-91. Kościół św. Piotra i Pawła wznosi się nad Nysą Łużycką stanowiąc dzięki swemu wysokiemu, pokrytemu miedzianą blachą dachowi i parze strzelistych wież charakterystyczny punkt orientacyjny Starego Miasta.

Początki osadnictwa na terenach obecnego Budziszyna, tzw. kultury łużyckiej, sięgają V-IV wieku p.n.e. Budziszyn był grodem założonym przez Słowian połabskich z plemienia Miliczan. W XI wieku został on podbity i zajęty przez Niemców, którzy później wybudowali tu zamek Ortenburg, wokół którego zawiązało się miasto. Pierwsza pisana wzmianka o nim pochodzi z 1002 roku. W mieście w 1018 roku zawarty został pokój między Bolesławem Chrobrym i cesarzem Henrykiem II przyznający Łużyce (wraz z Budziszynem) oraz Morawy Polsce. Sytuacja ta trwała zaledwie do 1033 roku, kiedy to Budziszyn włączony został w skład Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. W latach 1032–76 miasto należało do margrabiego Miśni, stając się ośrodkiem kolonizacji niemieckiej na Łużycach, następnie przeszło pod władzę Czech. Pierwsza udokumentowana wzmianka o nadaniu praw miejskich pochodzi z 1240 roku. W 1253 roku miasto zostało przyłączone do Marchii Brandenburskiej, a w 1319 roku ponownie do Czech. Podczas wojny trzydziestoletniej (1618–48) miasto było wielokrotnie grabione i plądrowane. W 1635 roku, wraz z większością Łużyc, Budziszyn został przyłączony do Elektoratu Saksonii. Miasto zostało poważnie zniszczone w czasie dwóch kolejnych pożarów w 1707 i 1720 roku. Ponowny rozwój nastąpił od poł. XVIII wieku.  W maju 1813 roku pod Budziszynem miała miejsce bitwa wojsk napoleońskich z połączonymi siłami prusko-rosyjskimi, zakończona zwycięstwem Francuzów. W XIX wieku miasto stało się głównym ośrodkiem przebudzenia narodowego Serbołużyczan. Według danych niemieckich w 1890 roku Serbołużyczanie stanowili 15% mieszkańców miasta (3235 osób) oraz 33% – powiatu. W 1904 r. w mieście otwarto Dom Serbski, który stał się ośrodkiem łużyckiego ruchu kulturalno-narodowego.   W okresie II wojny światowej hitlerowcy zamienili budziszyński zamek na więzienie, w którym przetrzymywano przeciwników systemu i jeńców wojennych.  W kwietniu 1945 roku miasto zostało ogłoszone twierdzą. W czasie walk w 1945 roku miasto zostało zniszczone w 77%, a Dom Serbski zburzony przez oddziały SS. W latach 1949–90 Budziszyn stanowił część NRD. Pierwotną nazwą miejscowości była łużycka nazwa Budiszyn (łuż. Budyšyn), później zgermanizowana na Bautzen. Budziszyn stanowi historyczną stolicę Górnych Łużyc oraz centrum kulturalne Łużyczan, będących słowiańskim narodem zamieszkującym tereny położone pomiędzy rzekami Kwisą i Łabą. Mimo ogromnych zniszczeń w mieście znajduje się sporo zabytków.

Drezno (niem. Dresden) we wczesnym średniowieczu było niewielką osadą Serbsko-Łużycką. Jednak słowiańska osada, mimo korzystnego położenia nad Łabą i żyznych ziem, nie mogła się rozwijać z powodu otaczającego ją gęstego lasu. Osiedle należało w tym czasie do Marchii Miśnieńskiej, która w przybliżeniu obejmowała w latach 986–1423 obszar dzisiejszej Saksonii. W 1002 roku obszar dzisiejszego Drezna wraz z Miśnią był we władaniu Bolesława Chrobrego. Pierwsza udokumentowana wzmianka o Dreźnie znalazła się w piśmie „Acta sunt hec Dresdene” z 1206 roku. Użyte w dokumencie określenie „Dresdene” pochodzi przypuszczalnie od starołużyckiego słowa Drežďany (mieszkańcy bagien), którym wcześniej nazywano mieszkańców słowiańskiej osady. Po śmierci margrabiego Henryka III Dostojnego w 1288 roku Drezno przeszło we władanie Czech, a następnie w 1316 roku Marchii Brandenburskiej, by powrócić w granice Marchii Miśnieńskiej w 1319 roku.

W 1464 roku Drezno stało się stolicą Saksonii i zarazem siedzibą rodu Wettynów. Miasto nie zostało zniszczone czy splądrowane podczas wojny trzydziestoletniej, ale ucierpiało przez epidemię dżumy, głód oraz ogólną stagnację gospodarczą. W 1685 roku Drezno zostało doszczętnie spalone. Po tym incydencie odbudowywano je przez kilka dekad i dopiero w 1732 zakończono prace przedstawiając je jako „nowe królewskie miasto”. Największy okres świetności miasto przeżywało w pierwszej połowie XVIII wieku, kiedy to znajdowało się pod panowaniem Augusta II Mocnego (1670-1733) i później jego syna Augusta III. To właśnie wtedy powstało tu tak wiele przepięknych barokowych budowli, a samo miasto zyskało przydomek „Barokowej Florencji Północy”. Okres prosperity zakończył się wraz z wybuchem wojny siedmioletniej jaka toczona była w latach 1756-63 pomiędzy Wielką Brytanią, Prusami i Hanowerem, a Francją, Austrią, Rosją, Szwecją i Saksonią. Po Kongresie Wiedeńskim Saksonia została pozbawiona niemal połowy swojego terytorium, przez co straciła na znaczeniu politycznym. Konsekwencją tego był także zastój i stagnacja w rozwoju miasta. W 1806 roku Drezno zostało stolicą Królestwa Saksonii, które w latach 1807–15 było związane  z Księstwem Warszawskim oraz do 1813 roku było częścią zależnego od Cesarstwa Francuskiego Związku Reńskiego.

W 1871 roku Drezno wraz z Saksonią znalazło się w granicach zjednoczonych Niemiec. W 1900 roku Drezno było szóstym największym miastem Niemiec i drugim Saksonii (po Lipsku). Między 1939 a 1945 rokiem internowano do Drezna więźniów obozów koncentracyjnych Auschwitz i Flossenburg do pracy w przemyśle zbrojeniowym. Drezno przetrwało prawie całą II wojnę światową bez większych zniszczeń, aż do feralnej nocy z 13 na 14 lutego 1945 roku. Wtedy to po zmasowanym nalocie dywanowym przeprowadzonym przez lotnictwo Wielkiej Brytanii i USA, zniszczone zostało praktycznie całe zabytkowe centrum miasta. Na miasto zrzucano głównie bomby zapalające. W skutek bombardowań i licznych pożarów śmierć poniosło około 25 tysięcy mieszkańców Drezna. Pożar miasta trwał 5 nocy i 5 dni. Decyzje o bombardowaniach do dziś uważa się za kontrowersyjną, bowiem Drezno (a w szczególności jego zabytkowa część) nie należało do znaczących celów strategicznych. Od 22 do 27 kwietnia 1945 roku toczyły się walki o miasto. W rezultacie II wojny światowej zrujnowane Drezno trafiło w 1945 roku do sowieckiej strefy okupacyjnej, z której w 1949 roku utworzono NRD. W czasie trwania ustroju socjalistycznego wyburzono lub rozebrano wiele wartościowych pozostałości zbombardowanego miasta, jak np. kościół pw. św. Zofii czy historyczną miejską zabudowę. Tymi zabiegami zlikwidowano całe zabudowanie historycznego centrum miasta. Po przemianach politycznych w 1990 roku Drezno znowu zostało stolicą Wolnego Kraju Saksonii. Obecnie trwa zakrojona na szeroką skalę odbudowa miasta jak i jego zabytków. Do rekonstrukcji wielu budowli posłużyły podobnie jak w powojennej Warszawie widoki miasta utrwalone na obrazach Canaletta. Dziś Drezno pełni rolę gospodarczego i kulturalnego centrum Saksonii. Stanowi duży węzeł komunikacyjny, z ośrodkami przemysłu maszynowego, produkcji klisz fotograficznych, przemysłu chemicznego i farmaceutycznego. Miasto jest ośrodkiem turystycznym, zwanym „miastem baroku” lub „Florencją Północy”, znajduje się tu wiele zabytków i muzeów. Doszczętnie zniszczone w czasie II wojny światowej i odbudowane tylko częściowo miasto posiada, pomimo swojej długiej i bogatej historii, niewielką część dawnej historycznej zabudowy. Do najważniejszych odbudowanych zabytków należą:

Renesansowo-barokowy zamek (niem. Residenzschloß) – zamek rezydencjonalny Wettynów – książąt Saksonii. Obecny zamek ma 800-letnią historię. Już w wieku XII istniał tutaj niewielki zamek, o czym świadczą fundamenty znajdujące się pod główną wieżą. W 1382 roku powiększono rezydencję, w 1471 roku wzniesiono obecne skrzydło zachodnie. Gdy Drezno stało się w 1485 roku stałą rezydencją władców, nastąpiła przebudowa średniowiecznego zamku w budowlę renesansową. W 1530 roku na wysokości bramy północnej został wzniesiony reprezentacyjny budynek mieszkalny, którego budowę zlecił książę Jerzy Brodaty. Dlatego też ta część kompleksu nazywana jest dzisiaj budowlą Jerzego zaś wejście do budowli znane jest jako brama Jerzego. W 1547 roku zamek został ponownie rozbudowany w stylu renesansowym. Hans i Bastian Kramer stworzyli nazwaną później tzw. budowlę Moryca oraz pozostałe skrzydła wokół dziedzińca. W 1701 roku zamek częściowo spłonął. Do odbudowy August II Mocny zatrudnił znanych architektów i artystów, wśród nich twórcę Zwingeru Matthausa Daniela Poppelmanna. Wraz z Raymondem Leplatem i Johannem Melchiorem Dinglingerem stworzyli oni galerię sztuki Grunes Gewolbe (niem. zielone sklepienie), której nazwa pochodziła od barwy, na którą pomalowano ściany pomieszczeń – malachitowej zieleni. W skład kompleksu wchodzi także dziedziniec stajenny wraz z Długim Korytarzem (prowadzącym do dawnych stajni) na którym niegdyś organizowane były różnego rodzaju festyny czy turnieje. W nocy z 13 na 14 lutego 1945, w czasie alianckiego nalotu, zamek został zbombardowany i spłonął. Kilkufazowa odbudowa trwała do 2004, kiedy zamek udostępniono zwiedzającym. Zamek znajduje się s centrum Starego Miasta.

Rokokowy pałac Sanssouci (niem. Schloss Sanssouci; z fr. sans souci = beztroski) –  wzniesiony w latach 1745–47 jako rezydencja letnia na zlecenie króla Prus Fryderyka II Wielkiego przez Georga Wenzelausa von Knobelsdorffa według szkiców fundatora. Przebudowany i rozbudowany w latach 1840–42 przez Ludwiga Presiusa i Ferdinanda von Arnima na życzenie Fryderyka Wilhelma IV. Zaczątkiem posiadłości były ogrody tarasowe na południowych stokach wzniesienia Bornstedt. Stok podzielono na sześć szerokich tarasów, by jak najlepiej wykorzystać dobre nasłonecznienie. Po murach wzmacniających tarasy pięły się winorośle. W 168 oszklonych niszach rosły figowce. Na szczyt wzniesienia prowadziło 120 centralnie zlokalizowanych schodów (obecnie 132), dzielących stok na dwie części. U stóp tarasów założono w 1745 roku barokowy ogród, pośrodku którego zbudowano wielką fontannę (niem. Grosse Fontäne), wokół której rozstawiono marmurowe rzeźby rzymskich bogów. Pierwsze szkice pałacu zostały wykonane przez Fryderyka II Wielkiego, który zlecił dalsze prace architektoniczne i budowlane Georgowi Wenzelausowi von Knobelsdorffowi. Projekt monarchy przewidywał budowę parterowego pałacu. Von Knobelsdorff zaproponował korektę planów królewskich poprzez podwyższenie budowli, jej podpiwniczenie oraz przesunięcie bliżej najwyższego tarasu, tak by pałac był bardziej wyeksponowany i lepiej widoczny z dołu wzniesienia. Fryderyk odrzucił te propozycje, preferując intymną siedzibę bez większych aspiracji reprezentacyjnych, o której mawiał:moja mała winnica. Pałac miał być jedynie letnią rezydencją, na prywatny użytek króla i jego gości od końca kwietnia do początku października. Fryderyk planował tu pobyty, poświęcając się swoim zainteresowaniom i realizacji pasji artystycznych.

Fryderyk zmarł w pałacu Sanssouci 17 sierpnia 1786 roku. Życzył sobie być pochowanym skromnie obok pałacu, w krypcie na najwyższym tarasie, gdzie znajdowały się groby jego psów. Wbrew życzeniom króla, jego bratanek i następca Fryderyk Wilhelm II zorganizował uroczysty pogrzeb monarchy w kościele garnizonowym w Poczdamie, chowając Fryderyka obok ojca Fryderyka Wilhelma I. Po zjednoczeniu Niemiec, ciało Fryderyka, zgodnie z jego wolą, spoczęło w Sanssouci. 17 sierpnia 1991 roku, w 205 rocznicę śmierci, szczątki Fryderyka przywieziono do Poczdamu i nocą złożono do krypty, którą Fryderyk przygotował w 1744 roku.

Pałac Sanssouci jest jednopiętrową budowlą z dwoma skrzydłami bocznymi zajmującą całą długość najwyższego tarasu. Ocienione altanowe przejścia, skrywające skrzydła boczne od strony ogrodu, zamykają wolno stojące pawilony kratowe bogato zdobione złotymi ornamentami. Półkolisty, lekko wysunięty korpus środkowy wieńczy kopuła górująca nad relatywnie płaskim dwuspadowym dachem skrzydeł bocznych. Na fasadzie południowej korpusu, od strony ogrodu, umieszczono brązowy napis z nazwą pałacu: Sans. Souci. Dekoracje fasady ogrodowej nawiązują do motywu wina – pomiędzy oknami znajdują się pary bachantów i bachantek, towarzyszy boga winorośli Bachusa, spełniających role Atlantów i Kariatyd podtrzymujących dach. Fasada północna pałacu jest dużo skromniejsza. Korpus środkowy zaznaczony jest prostokątnym ryzalitem z płaskim pulpitowym dachem podtrzymywanym przez korynckie pilastry. Od gmachu pałacu rozchodzą się kolumnady budujące półkole wokół skromnego dziedzińca, z przerwą naprzeciwko ryzalitu dla stromego podjazdu. 88 korynckich kolumn rozmieszczonych w podwójnych rzędach tworzy przejście. Podobnie jak po stronie południowej, dach fasady północnej zdobią wazy, które znajdują się również na kolumnadzie. We wnętrzu centralny punkt pałacu na osi północ-południe tworzy westybul wraz z wychodzącą na stronę południową Salą Marmurową. Po zachodniej stronie umieszczono pięć pokoi gościnnych, a po wschodniej mieszkanie królewskie z Salą Audiencyjną, Salą Koncertową, sypialnią i pokojem pracy, biblioteką oraz rozciągającą się wzdłuż strony północnej galerią.

Dinkelsbühl prawdopodobnie zostało założone około 730 roku, w celu zabezpieczenia brodu na rzece Wörnitz. Jednak prawdziwy rozwój miasta, miał miejsce dopiero ok. 1130 roku. Pod rządami Salian i Stauferów Dinkelsbühl rozwinęło się w miasto królewskie. Między 1126 a 1133 rokiem wzniesiono zamek Hohenstaufen i otoczono miasto murami obronnymi. Co ciekawe, w przeciwieństwie do wielu innych miasteczek z tego okresu, w Dinkelsbühl nie wytyczono rynku. W zamian poprowadzono lejkowate ulice, które miejscami rozszerzają się nawet do 36 metrów. Ulice zostały zarezerwowane do handlu, a ich dzisiejsze nazwy zdradzają co można było kiedyś na nich kiedyś kupić. To zastosowanie okazało się na tyle wydajne, że podczas kolejnej rozbudowy miasta nie stworzono żadnego centralnego placu. Dopiero zakończenie budowy kościoła św. Jerzego w 1499 roku wytyczyło centralny punkt miasta.

Pierwsza zapisana wzmianka o Dinkelsbühl pochodzi z 1188 roku, kiedy to Cesarz Fryderyk I Barbarossa przekazał „burgum tinkelspuhel” swojemu synowi Konradowi von Rothenburg w umowie małżeńskiej z okazji planowanego ślubu z córką króla Berengarii von Kastylia. Miasto korzystało ze swojego położenia na ważnym średniowiecznym szlaku handlowym i pielgrzymkowym między Włochami a Morzem Północnym. Ożywienie gospodarcze znajduje odzwierciedlenie w budowie kościołów, klasztorów i szpitali oraz w rozrastających się przedmieściach. W wyniku buntu rzemieślników przeciwko patrycjuszom w 1387 roku powstało sześć cechów, które współrządziły miastem. Dinkelsbühl stał się cesarską republiką miejską. Reformacja rozpoczęła się wcześnie i doprowadziła do powstania ewangelicko-luterańskiego kościoła państwowego w mieście. Po kontrreformacyjnym zwycięstwie cesarza Karola V, katolicki sędzia rządził od 1552 roku większością obywateli, którzy pozostali protestanccy. Dopiero od 1566 roku protestanci mogli ponownie odprawiać nabożeństwa. W czasie wojny trzydziestoletniej miasto kilka razy na przemian okupowali katolicy i protestanccy Szwedzi. W czasie wojny miasto zostało nie doznało poważnych zniszczeń, ale ucierpiało ciężko z powodu płatności wojennych. Panowanie suwerennego cesarskiego miasta Dinkelsbühl zakończyło się wraz z wojnami napoleońskimi.

W 1802 roku miasto przeszło w ręce elektoratu bawarskiego, a w 1804 roku pruskiego księstwa Ansbach na mocy umowy wymiany. Została ona scedowana w 1806 roku w kolejnej wymianie z Królestwem Prus na nowo powstałe Królestwo Bawarii. Na początku XIX wieku rozebrano większość murów obronnych wraz z zewnętrznymi bramami miejskimi. Ale pierścień murów, w tym wieża Zwinger, został całkowicie zachowany. Na łącznej długości 2500 metrów zachowały się cztery wewnętrzne bramy miejskie i 20 baszt. Miasto nie było zniszczone podczas I i II wojny światowej, dzięki czemu mamy okazję w dzisiejszych czasach oglądać średniowieczne budowle oraz badać ich historie. Zabytki:

– Ratusz Staromiejski z 1361 roku – Ratstrinkstube (Gustav-Adolf-Haus) na rynku.

– Późnogotycki kościół pw. św. Jerzego z XIV wieku. Jest to ogromna świątynia z trójnawowym wnętrzem bez transeptu. We wnętrzu zabytkowa ambona, chrzcielnica (XVI wiek) i umieszczony w ołtarzu głównym obraz Ukrzyżowanie przypisywany Michałowi Wolgemutowi.

– Dzisiejszy Hotel Deutsches Haus z imponującymi renesansowymi rzeźbami.

– Trzy spichlerze (dziś schronisko młodzieżowe Kinderzech -Zeughaus i Schranne am Weinmarkt).

– Przypominający fortecę młyn miejski.

– Klasztor kapucynów.

– Majestatyczna fontanna z lwami z 1557 roku.

– Średniowieczne mury obronne z czterema bramami.

– Barokowy pałac zakonu krzyżackiego zbudowany przez Mathiasa Bindera w latach 1760–64.

Dinkelsbühl jest położony w Bawarii, około 150 km na północny-zachód od Monachium, 150 km na południowy-wschód od Norymbergii.

Zdjęcia pochodzą z filmu nagranego kamerą VHS w lipcu 1997 roku. Niestety ich jakość pozostawia wiele do życzenia, ale chciałem je wykorzystać.

Początki Bambergu sięgają pierwszej połowy X wieku, kiedy to założona została tu pierwsza osada. W 963 roku ówczesny król niemiecki Otton I Wielki więził w Bambergu grafa Ivrei i uzurpatora do tronu Italii – Berengara II i przetrzymywał aż do jego śmierci w 966 roku. Na początku XI wieku cesarz Henryk II polecił założyć w mieście biskupstwo, przy którym w XI wieku powstała szkoła przykatedralna.  Wtedy też rozpoczęta została budowa pierwszej katedry. Niestety świątynia została doszczętnie zniszczona przez pożar jaki nawiedził miasto w 1081 roku. Bardzo szybko przystąpiono do wznoszenia kolejnej katedry, której budowa trwała aż do XIII wieku. W XV stuleciu Bamberg uzyskał autonomię na prawach republiki miejskiej, a co za tym idzie także liczne przywileje i ulgi. Niestety miastu nigdy nie udało się uzyskać statusu wolnego miasta Rzeszy, któremu przysługiwała własna niezależna reprezentacja w Reichstagu. W połowie XVII stulecia miejscowa przykatedralna szkoła przekształcona została w Akademię Ottona, a w 1773 roku w istniejący do dziś uniwersytet. Jako siedziba niezależnego biskupstwa Bamberg pozostał katolicki w okresie reformacji.

Miasto zasłynęło z niewyobrażalnie okrutnych pogromów czarownic za które odpowiedzialność ponosili przede wszystkim biskupi niemieccy. Ich powodem był klimat podejrzeń, który ogarnął Kościół w XVI i XVII wieku. W owym czasie biskupi bamberscy, skazali na śmierć blisko 600 osób. Szczególnym bestialstwem wykazał się biskup Johann Georg II, który w 1627 roku nakazał zbudować tzw. Drudenhaus – więzienie dla czarownic i czarowników. Był to istny dom tortur w którym obdzierano ludzi ze skóry, wyrywano im palce lub paznokcie, gotowano we wrzątku, a na końcu palono na stosie. Polowania na czarownice nie omijały w mieście praktycznie nikogo. Oskarżano również księży, duchownych czy wysokich urzędników. Spalono na stosie samego wicekanclerza miasta wraz z żoną i córką.

Niezależne państewko biskupie istniało do czasów napoleońskich. W 1803 roku przeszło na własność królów Bawarii, a po I wojnie światowej stało się integralną częścią Niemiec. W czasie II wojny światowej miasto uniknęło zniszczeń, dzięki czemu zachowało wiele zabytków ze wszystkich epok historycznych i niezaburzony układ przestrzenny. W 1993 roku zabytkowe Stare Miasto w Bamberg zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Zabytki:

– Jednym z najcenniejszych zabytków miasta jest imponująca romańsko-gotycka katedra Świętych Piotra i Jerzego (Bamberger Dom St. Peter und St. Georg). Świątynia ta wzniesiona została w XIII i obecnie stanowi jedną siedmiu średniowiecznych katedr cesarskich (miejsce koronacji oraz mauzoleum królów niemieckich). W drugiej połowie XVII stulecia na polecenie biskupa Melchiora Ottona Voita von Salzburga kościół został przebudowy w stylu barokowym. Swój romański charakter świątynia odzyskała dopiero podczas renowacji jaka została przeprowadzona w XIX wieku na zlecenie króla Ludwika I Wittelsbacha. Świątynia jest trójnawową bazyliką, z transeptem od strony zachodniej. Kościół posiada dwa Chóry: zachodni oraz wschodni, który jest podwyższony, poniżej jego została umieszczona krypta, do której można wejść przez portal umieszczony pomiędzy rzędami stopni prowadzącymi na chór. Głównym akcentem kościoła są cztery bliźniacze wieże o niemalże identycznej wysokości. Pary tych wielokondygnacyjnych, kwadratowych w planie wież flankują oba chóry katedry. Piętrowość wież akcentują gzymsy ozdobione fryzami arkadowymi lub ornamenty liściaste. Każda kondygnacja posiada odmienne w formie okna. Wpisane w półkoliście zamknięte płyciny okna wież wschodnich mają formę romańskich biforiów. Inaczej wyglądają wieże zachodnie. O ile dolne kondygnacje posiadają jeszcze formy późnoromańskie, trzy górne piętra posiadają charakterystyczne dla francuskich katedr naroża z ostrołukowymi arkadami wspartymi na smukłych kolumienkach. Wieże zwieńczone są ostrosłupowymi hełmami. Do katedry prowadzi pięć wejść. Dwa umieszczone są na wschodnich ścianach wież wschodnich, dwa znajdują się na północnej elewacji katedry, ponadto piąte wejście prowadzące bezpośrednio do zakrystii znajduje się przy południowej ścianie południowo-zachodniej wieży. Cztery wejścia są ozdobione portalami z bogatymi cyklami figuralnymi wykonanymi z kamienia. Wnętrze katedry jest niemal w całości nakryte wczesną odmianą sklepienia krzyżowo-żebrowego, które spoczywa na prostokątnych filarach i półfilarach. We wnętrzu katedry na uwagę zasługują: wykonany przez samego Wita Stwosza – Ołtarz Salwatora (pierwotnie znajdował się w kościele Najświętszego Salwatora w Norymberdze), nagrobek cesarza Henryka II i jego żony Kunegundy, oraz grobowiec papieża Klemensa II (jedyne na północ od Alp miejsce spoczynku papieża). Na jednej ze ścian świątyni znajduje się słynny posąg przedstawiający Jeźdźca Bamberskiego. Jest to wykonana w XIII wieku (przez nieznanego artystę) rzeźba przedstawiająca siedzącego na koniu mężczyznę w koronie w stroju rycerskim. Uważa się, że jest to pierwszy od czasów antycznych zachowany po dziś dzień posąg konny. Do katedry od strony południowej przylegają zabudowania dawnego monasterium kanonickiego i i siedziby biskupów.

– XIV wieczny budynek ratusza miejskiego – Altes Rathaus. Ciekawostkę stanowi fakt, że budowla ta usytuowana na niewielkiej wysepce na środku rzeki. Stało się to za sprawą sporów, jakie toczone były w owym czasie w mieście. Władza świecka ścierała się z władzą duchowną. Gdy biskup zabronił budowy na swym terenie ratusza, mieszkańcy wpadli na pomysł wzniesienia go na terenie, który nie stanowił niczyjej własności, czyli rzece.

– Kościół parafialny św. Henryka.

– XVIII wieczny barokowy Pałac Biskupi.

– Ewangelicki kościół św. Stefana.

– Dawny romański klasztor benedyktynów z 1015 roku (Kloster Michelsberg).

– XVII wieczny kościół św. Marcina.

– Kompleks zabytkowych domów zwany Alte Hofhaltung.

Bamberg jest położony w północnej części Bawarii, około 60 km na północ od Norymbergi.

Zdjęcia pochodzą z filmu nagranego kamerą VHS w lipcu 1997 roku. Niestety ich jakość pozostawia wiele do życzenia, ale chciałem je wykorzystać.

Pierwsza wzmianka o osiedlu Ulma pochodzi z 22 lipca 854 roku. Ulma nie jest nazwą germańską, lecz celtycką i znaczy bagno. Prawa miejskie Ulm uzyskało w 1181 roku z rąk cesarza Fryderyka Barbarossy. W 1184 roku miasto zyskało status wolnego miasta Rzeszy. W latach 1376-88 Ulm przewodziło Szwabskiemu Związkowi Miast. Rok później, 30 czerwca 1377 roku, rozpoczęła się budowa katedry. W 1397 roku ogłoszona została przysięga (Schwörbrief), która po dziś dzień pełni rolę konstytucji miasta, reguluje podział władzy i kompetencje burmistrza. W czasie rozkwitu miasta na początku XV wieku Ulm było ważnym ośrodkiem handlu żelazem, drewnem, winem, ale przede wszystkim barchanem. Po opowiedzeniu się miasta za protestantyzmem wskutek tzw. wojny chłopskiej splądrowaniu uległy liczne podlegające miastu majątki, wobec czego ostatecznie Ulm przeszło pod władzę cesarza katolickiego. Koleje losu (epidemie, wojny, okupanci) sprawiły, że miasto zbankrutowało i straciło kolejne posiadłości. W 1802 roku zostało wcielone do Bawarii, a w 1810 roku do Wirtembergii. Otwarcie linii kolejowej ze Stuttgartu do Friedrichshafen w 1850 roku, sprawiło że miasto zaczęło się rozwijać. Ruszyła budowa twierdzy, liczącej 41 fortów (największa zachowana w Europie), zabrano się także za dokończenie budowy katedry. 14 marca 1879 roku w Ulm urodził się Albert Einstein. W 1913 roku miasto liczyło już 60 tys. mieszkańców, z czego 10 tys. żołnierzy.

Okres międzywojenny mijał bez większych niepokojów, aż do władzy doszli naziści. W jednym z fortów znajdował się w latach 1933–35 obóz koncentracyjny dla opozycjonistów politycznych. Stare miasto zostało doszczętnie zniszczone (w 81%) podczas nalotu lotnictwa alianckiego 17 grudnia 1944 roku. Dzięki sprawnej obronie przeciwlotniczej i wcześniejszemu demontażowi części wyposażenia Ulmer Münster, jako jedna z niewielu budowli, nie doznała większych zniszczeń.

Centralnym placem miasta jest bez wątpienia Münsterplatz, nad którym dominuje katedra, a wokół którego znajdują się budynki handlowe. Stąd można łatwo zwiedzić stare miasto. To zawsze miejsce, w którym odbywają się większe imprezy plenerowe, takie jak koncerty czy imprezy sportowe. Cotygodniowy targ Ulm odbywa się tutaj w środy i soboty, a jarmark bożonarodzeniowy w okresie świątecznym.

– Najważniejszym zabytkiem miasta jest katedra Ulmer Münster czyli kościół Najświętszej Marii Panny, którego wieża mierząca 161,53 metry jest najwyższa na świecie. Budowa rozpoczęła się w XIV wieku przez Heinricha Partera i została ukończona dopiero w 1890 roku. Pomimo nazwy Münster, to miejsce kultu nigdy nie było czymś więcej niż zwykłym kościołem parafialnym. W średniowieczu wnętrze mieściło około 20 tysięcy stojących osób (co w okresie budowy dwukrotnie przekraczało liczbę obywateli miasta); obecnie znajduje się w nim 2000 miejsc siedzących. Pierwotnie powstała trójnawowa hala. Decyzją na korzyść bardzo wysokiej wieży, która zapadła już w średniowieczu, podwyższono nawę główną, jako przeciwwagę optyczną. Siły boczne wywołane przez szerokie sklepienia na różnych wysokościach ograniczyły stabilność filarów. Po tym, jak kamień spadł podczas nabożeństwa, w nawach bocznych umieszczono dodatkowe kolumny, tak że każda szeroka nawa stała się dwiema wąskimi. Na wschodnim krańcu nawy północnej namalowany już cesarski orzeł przykryty został dobudowanym później sklepieniem. Do świątyni prowadzi pięć portali z bogato zdobionymi tympanonami. Nad drzwiami głównymi przedstawiono sceny z Księgi Rodzaju zrealizowane przez Mistrza Hartmanna. W pięcionawowym wnętrzu najważniejszymi dziełami sztuki są: ambona z bardzo wysokim baldachimem, na którego szczycie umieszczona jest druga ambona, niedostępna dla ludzi, symbolizująca boskie pochodzenie słów kaznodziei; tabernakulum z ażurowym, również bardzo wysokim, baldachimem; bogato zdobione stalle w prezbiterium (1469–74), autorstwa Jörga Syrlina Starszego i Michela Erharta; fresk Sąd Ostateczny, nad ścianą oddzielającą nawy od prezbiterium, widoczny z prawie każdego miejsca świątyni; kaplica Besseserów, z zachowanymi oryginalnymi witrażami z XV wieku; w zachodnim portalu świątyni witraże ze scenami pasyjnymi i wizerunkami świętych, wykonane przez Hansa Ackera. Chociaż wieża jest wykonana z piaskowca, a uwagę przykuwają liczne kamienne rzeźby wykonane z piaskowca, to w większości mur jest ceglany. Wieża jest dostępna do wysokości około 140 metrów (768 stopni) i przy ładnej pogodzie rozciąga się widok na Ulm. W pogodny dzień widać Alpy.

– Teatr Miejski (Stadttheater), który rozpoczął działalność już w roku 1641, posiadający 815 miejsc siedzących, jest najstarszym teatrem miejskim w Niemczech.

– Rynek z fontanną delfina (Delphinbrunnen).

– Ratusz ze wspaniałym malowidłem elewacyjnym i zegarem astronomicznym z 1581 roku. Kaplica św. Walentego. – Wieża rzeźników.

– Kościół św. Trójcy (Dreifaltigkeit).

– Schwörhaus (Dom Przysięgi) – miejsce składania każdorazowej przysięgi przez nowych burmistrzów, na okoliczność równorzędnego traktowania obywateli, niezależnie od ich sytuacji majątkowej.

– Reichenau Hof – rezydencja patrycjuszowska.

– Dzielnica Rybacka (Fischerviertel) z malowniczymi kanałami i krzywym domem.

– Twierdza Ulm została zbudowana w latach 1840-60 i jest uważana za najlepiej zachowaną fortecę, ponieważ wszystkie inne musiały zostać zrównane z ziemią lub zostały poważnie zniszczone przez wojny. Dziś w licznych salach mieści się wiele instytucji, stowarzyszeń i klubów kulturalnych i społecznych. Po zaułkach warowni oferowane są wycieczki z przewodnikiem. W 2009 roku, w 150-lecie istnienia, otwarto między innymi 12,5-kilometrową ścieżkę forteczną, która umożliwia zwiedzanie głównego muru wokół twierdzy.

Ulm jest położone w południowych Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, około 130 km na zachód od Monachium.

Zdjęcia pochodzą z filmu nagranego kamerą VHS w sierpniu 1994 roku. Niestety ich jakość pozostawia wiele do życzenia, ale chciałem je wykorzystać.

Konstancja (niem. Konstanz) została założona przez cesarza Konstancjusza I Chlorusa w III wieku n.e. jako rzymski obóz wojskowy. Od wczesnego średniowiecza (585 do 1821 roku) miasto stanowiło stolicę największej diecezji katolickiej na północ od Alp. Miasto leżące na trasie ważnego szlaku handlowego prowadzącego z Niemiec do Włoch rozwijało się w szybkim tempie. W latach 1192-1548  miało status wolnego miasta Rzeszy, podlegającego bezpośrednio cesarzowi.

W XV wieku, z inicjatywy przyszłego cesarza Zygmunta Luksemburskiego, w Konstancji odbył się sobór, podczas którego wybrano papieża Marcina V, kończąc tym samym wielką schizmę zachodnią. Było to jedyne w historii konklawe na północ od Alp.  Na sobór zaproszony został także znany czeski reformator religijny Jan Hus. Otrzymał on „list żelazny” od króla niemieckiego Zygmunta Luksemburskiego, że jego racje zostaną wysłuchane, a jemu nie spadnie włos z głowy. Tymczasem został pojmany, oskarżony o herezję i spalony na stosie 6 lipca 1415 roku poza murami miasta.

W 1517 roku miasto poparło reformację i przyłączyło się do Ligi szmalkaldzkiej. W wyniku przegranej przez Ligę wojny szmalkaldzkiej Konstancja utraciła status wolnego miasta, przeszła pod panowanie austriackie i poddana została rekatolizacji. Podczas wojny trzydziestoletniej miasto było oblegane przez wojska szwedzkie, jednak zdołało się obronić. W 1806 roku dostało się pod panowanie Badenii. Konstancja jako jedno z nielicznych niemieckich miast przetrwało bez większych zniszczeń II wojnę światową, dzięki czemu do czasów obecnych zachowało się tu wiele zabytkowych budowli.

–  Jednym z najważniejszych zabytków Konstancji jest okazała katedra pw. Najświętszej Maryi Panny (Münster Unserer Lieben Frau). Jej początki sięgają VIII wieku, kiedy to wzniesiona została tu pierwsza świątynia na pozostałościach rzymskiego fortu . W kolejnych stuleciach była ona wielokrotnie przebudowywana i powiększana czego wynikiem jest m.in. mieszanka wielu stylów architektonicznych. We wnętrz u katedry znajdziemy zarówno gotyckie kaplice, barokowe ołtarze i romańskie filary, jak i kolorowe witraże z secesyjnymi elementami. Od 1955 roku katedra nosi tytuł bazyliki mniejszej. Dla zwiedzających udostępniona jest wieża świątyni z której rozpościera się przepiękna panorama całego miasta.

–  Kościół św. Szczepana (Stephanskirche) jest najstarszą świątynią pochodzącą z końca VII wieku, ale w XV wieku został przebudowany i nabrał cech późnego gotyku.

– Budynek konklawe Konzilgebäude (miejsce wyboru papieża Marcina V), wybudowany w latach 1388-91.

–  XIII wieczny kościół św. Trójcy (Dreifaltigkeitskirche),

– Stary ratusz (Altes Rathaus) wybudowany w 1484 roku.

– Nowy ratusz (Neues Rathaus) wybudowany w XIV wieku, przebudowany później w stylu renesansowym.

– Wieże i bramy miejskie.

– Teatr miejski, wybudowany w 1609 roku jako kolegium jezuitów, przebudowany w latach 1789–92.

–  Haus zur Katz, najstarszy zachowany renesansowy dom na północ od Alp.

– Statua Imperii – posąg u wejścia do portu w Konstancji, upamiętniający sobór, który obradował w tym mieście w latach 1414-18. Statua ma wysokość 9 metrów, waży 18 ton. Umieszczona została na piedestale obracającym się wokół własnej osi z szybkością jednego pełnego obrotu na cztery minuty. Autorem pomnika, który odsłonięto w 1993 roku, jest Peter Lenk. Statua przedstawia kobietę trzymającą w dłoniach dwóch nagich mężczyzn. Postać w lewej dłoni przedstawia papieża Marcina V, którego wybór na konklawe w 1417 zakończył schizmę w Kościele rzymskim, ta w prawej natomiast przyszłego cesarza Zygmunta Luksemburskiego, który doprowadził do zwołania soboru. Obaj przyodziani są tylko w insygnia władzy – król rzymski nosi koronę, papież zaś tiarę.

Konstancja to miasto w południowych Niemczech, położone nad Jeziorem Bodeńskim, w bezpośrednim sąsiedztwie szwajcarskiej granicy.

Zdjęcia pochodzą z filmu nagranego kamerą VHS w sierpniu 1994 roku. Niestety ich jakość pozostawia wiele do życzenia, ale chciałem je wykorzystać.