Pierwotny, murowany zamek wieżowy w Dzikowie (obecnie dzielnica Tarnobrzega) został wzniesiony w XV wieku, prawdopodobnie z inicjatywy rodu Toporczyków (zwanych później Ossolińskimi). Otaczała go fosa i wały a następnie mur obwodowy.

W 1522 roku Andrzej Ossoliński sprzedał warownię Janowi Spytkowi Tarnowskiemu herbu Leliwa. W pierwszej połowie XVII wieku warownia została przebudowana i rozbudowana, najpierw przez Michała Stanisława, a następnie w II połowie tego wieku przez Jana Stanisława Tarnowskiego. Wzniesiono wówczas dwupiętrowy korpus główny oraz kaplicę. Warownia z wieżą zyskała kształt litery L. Całość otaczała fosa z ziemnymi fortyfikacjami oraz murem. Rozbudowę przerwała śmierć Jana oraz wojny na ziemiach polskich . W II połowie XVIII wieku Jan Jacek Tarnowski, przebudował zamek na ufortyfikowaną, barokową rezydencję pałacową. Dobudowane zostało skrzydło wschodnie, gdzie umieszczono bibliotekę i archiwum rodowe.

W roku 1809 zamek został doprowadzony do ruiny przez Austriaków i pozostał w tym stanie do 1830 roku, kiedy to Jan Feliks Tarnowski, senator Królestwa Polskiego, postanowił przenieść się na stałe z Warszawy do Dzikowa. Chciał tu stworzyć skarbnicę pamiątek narodowych. Zamek odremontowano i zmodernizowano w stylu neogotyku angielskiego. Projekt wykonał znany włoski architekt, Fraciszek Maria Lanci. Zmianom poddano także system zamkowych fortyfikacji, zasypano część fos i utworzono park z romantycznymi mostkami. Całość otaczało żelazne ogrodzenie.

Nocą z 21 na 22 grudnia 1927 roku w zamku wybuchł pożar, z którego ocalało tylko najstarsze skrzydło zachodnie. W ratowaniu bardzo cennych zbiorów i pamiątek brała udział cała wieś oraz młodzież z okolicznej szkoły. W wyniku zawalenia się dachu zginęło 9 osób, w tym znany maratończyk Alfred Freyer. Odbudowy zamku podjął się w 1931 roku prof. Wacław Krzyżanowski, nadając siedzibie Tarnowskich charakter barokowy. Dawna niewielka wieża została zastąpiona masywną sześcioboczną wieżą z zegarem.

Obecnie jest to dwukondygnacyjna budowla z głównym korpusem i dwoma skrzydłami bocznymi tworzącymi razem literę U. Po środku korpusu od strony dziedzińca stoi czterokondygnacyjna wieża bramna z zegarem. Drugi zegar – słoneczny umieszczony jest na prawym skrzydle pośrod winorośli. W lewym natomiast znajduje się kaplica, o czym świadczy krzyż przy portalu wejściowym. Archeolodzy odkryli tam najstarsze partie murów i piwnice pierwotnego dworu wieżowego z XVI wieku. Rezydencję otacza park powstały w XIX wieku na miejscu dawnych fortyfikacji zamkowych. W parku znajduje się mostek i kilka budynków: pawilon ogrodowy, ujeżdżalnia koni, powozownia i kuchnie zamkowe. Po II wojnie światowej zamek-pałac przekazano na potrzeby zespołu szkół rolniczych. W 2001 roku dzięki Stowarzyszeniu „Dzików”, kaplicy zamkowej, która po wojnie stała się zwykłą salą lekcyjną, przywrócono pierwotną funkcję. Została ona oddana pod opiekę oo. Dominikanów W 2007 roku, po wyprowadzce szkoły rozpoczęto wielki remont zamku z przeznaczeniem na muzeum wnętrz. W 2009 roku otwarto dla turystów podziemia zamkowe. W 2011 roku zakończył się gruntowny remont zamku, przystosowujący go do funkcji muzealnej. Przeprowadzone zostały renowacje piwnic oraz poddasza i zaadaptowane pod sale muzealne. Od 2011 roku zamek jest główną siedzibą Muzeum Historycznego Miasta Tarnobrzega. Można w nim zobaczyć, w tym piwnice oraz wiele pamiątek oddanych w depozyt przez rodzinę Tarnowskich. Zwiedzanie (tylko z przewodnikiem) trwa ok. 90 minut. Zdjęcia wykonano w maju 2019 roku.

Tarnobrzeg jest położony 12 km na południe od Sandomierza, 8 km na północny-wschód od drogi nr 9 Nowa Dęba – Klimontów. Zamek – pałac znajduje się przy ul. Sandomierskiej 27.

Zdjęcia wykonano w maju 2019 roku.

 

         Pierwotny zamek w Zawadzie został zbudowany w  II połowie XVI wieku przez Stanisława Ligęzę. W XVII wieku kasztelan wiślicki i starosta biecki Mikołaj Ligęza przebudował założenie. Powstała wtedy obronna budowla z czterema basztami. Późniejszymi właścicielami zamku były rodziny Przebendowskich, Bielińskich i Radziwiłłów, które doprowadziły rezydencję do ruiny. Z czterech baszt pozostały tylko dwie i zrujnowany dom zamkowy.

         W 1819 roku Anna Radziwiłłówna wnosi zamek w Zawadzie jako wiano swojemu mężowi Atanazemu Raczyńskiemu. On też rozpoczął przebudowę obiektu w pałac w stylu neogotyckim wg projektów własnych i słynnego niemieckiego architekta Karla Schinkla. Po odbudowie rezydencja posiadała 4 baszty oraz wnętrza ozdobione dekoracją stiukową i polichromią wykonaną przez Marynowskiego. Całość była otoczona rozległym parkiem i murem.

         W 1915 roku podczas działań wojennych obiekt został zniszczony. Najpierw zajęli go Austriacy, którzy w oknach przygotowali stanowiska strzelnicze, a po ich odejściu 2 pułk kozaków dońskich podpalił zamek. Właścicielem był wtedy Roger Adam Raczyński. W okresie międzywojennym ruinę częściowo odremontowano, a obok Raczyńscy postawili neorenesansowy pałacyk.  Ostatnim jego właścicielem był zmarły w 1993 były prezydent Polski na uchodźstwie i przedwojenny ambasador w Londynie hrabia Edward Raczyński. Po II wojnie światowej teren zamkowy zajął miejscowy PGR. Do dziś zachowała się tylko jedna z czterech cylindrycznych baszt, do której przylega wieżyczka z klatką schodową. Poza tym jest jeszcze kaplica, ceglana brama i budynek gospodarczy. Obecnie resztki zamku znajdują się w prywatnych rękach, a właściciel ogrodził posesję, wobec czego dostęp do zabytku jest utrudniony. Obok zamku znajduje się neorenesansowy pałacyk Raczyńskich z początku XX wieku.

         Zawada jest położona 4 km na wschód od Dębicy, przy drodze nr 4 do Rzeszowa. Resztki zamku znajdują się tuż przy szosie, po jej prawej stronie.

         Zdjęcia wykonano w lutym 2010 roku.

 

         Hipotetycznym fundatorem zamku w Załużu był król Kazimierz Wielki. Zamek wzniesiono na górze Sobień (451 m n.p.m.) z miejscowego kamienia na planie nieregularnego czworoboku o wymiarach 49 x 29 x 28 x 31 m. Skrzydło mieszkalne wypełniało południowo-wschodnią kurtynę. W narożniku północno-zachodnim stała czworoboczna wieża o wymiarach 7,1 x 7,8. Wjazd do zamku prowadził od strony północno wschodniej przez podzamcze.

         Po 1389 roku Władysław Jagiełło nadał zamek Kmitom herbu Szreniawa i od tego czasu pełnił on rolę ich siedziby rodowej. Zamek popadł w ruinę prawdopodobnie po najeździe Węgrów na Podkarpacie w 1474 roku. W latach 1580-1730 właścicielami ruiny zamku byli Stadniccy. Potem przechodził on jeszcze w ręce Ossolińskich, Mniszchów i Krasickich. W 1770 roku ruiny były schronieniem konfederatów barskich. W latach 1914-1918 resztki zamku mocno ucierpiały podczas działań wojennych. Po II wojnie światowej relikty zamku zabezpieczono w formie trwałej ruiny. Do dziś od strony południowej zachowały się pozostałości skrzydła mieszkalnego i murów obwodowych a przy schodkach wysokiej, kwadratowej wieży, przez którą prowadził wjazd do zamku. Od tej strony znajduje się też przedzamcze chronione wałami. Na krawędzi wzgórza znajduje się drewniany pomost widokowy skąd rozciąga się wspaniały widok na dolinę Sanu.

         Załuż jest położony 8 km na wschód od Sanoka. Z drogi nr 28 należy zjechać w prawo na Lesko i po minięciu miejscowości, w połowie drogi do wsi Monasterzec, po prawej stronie znajduje się parking u podnóża  góry Sobień.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2006 roku.

 

         Gotycki zamek w Sanoku został zbudowany w XIV wieku przez Kazimierza Wielkiego, na wzgórzu o wysokości 317 m n.p.m. położonym we wschodniej części miasta nad doliną Sanu. Nie znamy dokładnego rozplanowania pierwotnego założenia, cały czas trwają prace archeologiczne, które z pewnością to ustalą. W XVI wieku przeprowadzono na zamku prace murarskie przez starostów Stanisława Pileckiego i Mikołaja Wolskiego. Po tych pracach inwentarz określa zamek jako gmach zbudowany od nowa. Zamek po przebudowie składał się z dwóch bram, zwodzonego mostu, budynku głównego, do którego przylegały: spichlerz, zbrojownia, kuchnia, łaźnia i browar. Jeszcze w XVI wieku warownia została rozbudowana przez starostę Mikołaja Cikowskiego. Została wówczas wzniesiona baszta i nowe skrzydło.

         Już na początku XVII wieku zamek wymagał napraw, a w roku 1636 część zabudowań osunęła się do Sanu. W 1799 roku rozebrano zrujnowane zabudowania, pozostawiono jedynie budynek główny, który po przeprowadzonych remontach mieści obecnie Muzeum Historyczne.

         Sanok jest położony 70 km na południe od Rzeszowa. Zamek znajduje się we wschodniej części miasta, na wzgórzu ponad Sanem.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2006 roku.

 

         Pierwsze wzmianki o dworze obronnym w Rzeszowie pochodzą z roku 1406. Była to budowla wzniesiona przez ród Rzeszowskich. W 1583 roku miasto przeszło w ręce rodu Ligęzów, którzy wznieśli obronną rezydencję  na terenie dzisiejszego zamku. W 1620 roku kasztelan sandomierski Mikołaj Spytek Ligęza przeprowadził jej rozbudowę. Wykorzystując mury dawnej siedziby wzniesiono czteroskrzydłowe założenie z arkadowym dziedzińcem, a także rozpoczęto otaczanie budowli fortyfikacjami bastionowymi. Po śmierci Mikołaja w 1637 roku zamek stał się własnością Lubomirskich. Dzieło rozbudowy i fortyfikowania zamku prowadził Hieronim Augustyn Lubomirski, według projektu Tylmana z Gameren. W XVIII wieku nastąpiła kolejna rozbudowa umocnień. Nad bramą wjazdową wzniesiono wówczas sześciokondygnacyjną wieżę, zwieńczoną hełmem i zbudowano kaplicę.

         W 1820 roku zamek został kupiony przez rząd austriacki i przeznaczony na sąd i więzienie. Na początku XX wieku zamek został rozebrany, a na jego miejscu wzniesiono nowy gmach. Ze starego zamku ocalała tylko wieża i fortyfikacje bastionowe. Dopiero niedawno zamek został odbudowany, stając się siedzibą sądu wojewódzkiego.

         Rzeszów jest stolicą województwa podkarpackiego i jest położony 162 km na wschód od Krakowa. Zamek znajduje się w centrum, na południe od Starego Miasta.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2006 roku.

 

         Renesansowa, murowana wieża obronna w Rzemieniu została wzniesiona pod koniec XV lub na początku XVI wieku na miejscu starszego dworu. Rzemień stanowił główna siedzibę jednej z linii Leliwitów, pochodzącej od Jana Tarnowskiego, kasztelana krakowskiego. Rycerską wieżę obronną zbudowano wśród mokradeł i bagien rzeki Wisłoki na niewielkim cyplu odciętym potokiem i stawami. Z uwagi na podmokły grunt, teren na którym miała stanąć wieża utwardzono drewnianymi palami a fundamenty kładziono na dębowym ruszcie. Budowla zbudowana z cegły została wzniesiona na planie zbliżonym do kwadratu o wymiarach 13 x 13,7 metrów i posiadała cztery kondygnacje. Parter i piwnice wykorzystywane były do celów gospodarczych i jako pomieszczenia magazynowe. Na pierwszym piętrze znajdowało się mieszkanie właściciela zamku, a najwyższa kondygnacja posiadała jedną salę która pełniła funkcje reprezentacyjne. Wieża stała pośrodku otoczonego wałem obronnym dziedzińca. Z pierwszego piętra prowadziły na wały drewniane ganki jeden do wejścia drugi do stajni. Zapewniało to bezpośrednią komunikację z części mieszkalnej wieży bez schodzenia na dziedziniec. Wieża była poprzedzona podzamczem z zabudowaniami gospodarczymi oraz mieszkaniami dla służby. Całość była otoczona mokradłami i fosą, nad którą prawdopodobnie przerzucono zwodzony most do bramy wjazdowej.

         W 1616 roku budowlę zakupił Stanisław Lubomirski, który w 1630 roku dotychczasowe umocnienia rozbudował w czworoboczne ziemne fortyfikacje z bastionami. Warownia nie miała jednak zbyt wielu okazji do wykazania swej obronności, a była zbyt mała jak na rezydencję. Od 1710 roku wielokrotnie zmieniała właścicieli. Przechodziła przez ręce Sanguszków, później ponownie Lubomirskich, Lasockich, Stadnickich, Reyów, Szaszkiewiczów. W początkach XIX wieku wieża została opuszczona i pozbawiona opieki niszczała. W 1857 roku nowy właściciel, Feliks Bogusz przeprowadza neogotycką przebudowę wieży, nadbudowując jedną kondygnację oraz krenelaż kryjący wklęsły dach. Na początku XX wieku Gustaw Szaszkiewicz dobudowuje nowe pomieszczenia od północy i zachodu, oraz wznosi cylindryczną wieżyczkę mieszczącą klatkę schodową. Wieża uzyskuje ponownie dach namiotowy wyższy niż poprzednio. Rozebrana zostaje stara brama i kazamaty, a w obwodzie wałów wzniesiono dwie nowe bramy. Do naszych czasów wieża otoczona fortyfikacjami dotrwała w dobrym stanie i obecnie znajduje się w rękach prywatnych i jest poddana generalnemu remontowi.

         Rzemień jest położony 11 km na południe od Mielca, przy drodze nr 985 do Dębicy. Wieża znajduje się w pobliżu Zespołu Szkół Rolniczych, około 1 km na wschód od drogi do Dębicy. Obok wieży znajduje się pałac Szaszkiewiczów, obecnie służący jako bursa dla uczniów szkoły.

         Zdjęcia wykonano w lutym 2010 roku

 

         Zamek w Przemyślu został wzniesiony przez Kazimierza Wielkiego zaraz po przyłączeniu ziemi przemyskiej do Polski. Na wzgórzu w południowo-zachodniej części miasta znajdował się drewniano-ziemny gród i na jego terenie stanęła kamienna rotunda i palatium. W 1498 roku budowla została zniszczona przez Wołochów.

         Warownię odbudował i rozbudował w stylu renesansowym starosta Piotr Kmita. Całe założenie tworzyły dwa człony: zamek właściwy i przygródek od strony północno-zachodniej. Renesansowa budowla składała się z czworoboku murów obronnych z trzema basztami okrągłymi i jedną kwadratową w narożach. Budynek bramny usytuowano w kurtynie północno zachodniej. W latach 1612-31 starosta Marcin Krasicki zbudował nowy dom mieszkalny wzdłuż kurtyny północno-wschodniej, oraz zwieńczył attykami dwie baszty. Następny remont podupadły zamek przeszedł w latach 1759-62 gdy starostą był Stanisław August Poniatowski, późniejszy król Polski. W XIX wieku Austriacy urządzili w zamku więzienie, a w 1885 roku skrzydło północno-wschodnie przeznaczono na teatr „Fredreum”‚ który mieści się w nim do dziś. W latach 70-tych i 80-tych XX wieku przeprowadzono gruntowny remont przywracając zamkowi renesansowy charakter. Obecnie zamek pełni funkcję centrum kulturalnego.

         Przemyśl jest położony 90 km na południowy-wschód od Rzeszowa, 14 km od przejścia granicznego w Medyce z Ukrainą. Zamek znajduje się na wzgórzu w południowo-zachodniej części miasta, na prawym brzegu Sanu.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2006 roku.

 

         Murowany zamek w Przecławiu został zbudowany w latach 1580-90 z fundacji Andrzeja Koniecpolskiego herbu Pobóg na miejscu drewnianej siedziby Ligęzów. Przecław trafił w ręce Andrzeja Koniecpolskiego jako wiano jego żony Anny z Ligęzów. Powstała wtedy obronna budowla w stylu renesansowym, zbudowana na planie prostokąta mająca dwie kondygnacje i ozdobiona attyką. Rezydencję wzniesiono na niewielkim wzniesieniu, które od strony miasta oddzielał głęboki wąwóz z rozlewiskami potoku Słowik. Obiekt przypominał główny korpus obecnego zamku. Wokół zamku założono ogród, którego pozostałości do dziś możemy podziwiać w postaci dwóch lipowych alei.

         W następnych latach zamek był wielokrotnie rozbudowywany. W drugiej połowie XVII wieku od strony północnej, prawdopodobnie za Stanisława Koniecpolskiego dobudowano na parterze loggię, a w zwieńczeniu murów dodano attykę. W 1654 roku, ówczesny właściciel Przecławia, Achacy Koniecpolski za bigamię został skazany na banicję. Miasto z obronną rezydencją sprzedał Tarnowskim herbu Leliwa. Rok później podczas „potopu” zamek został zniszczony przez Szwedów. W roku 1667 Tarnowscy sprzedali rezydencję wojewodzie lubelskiemu Władysławowi Rejowi herbu Oksza, potomkowi sławnego poety Mikołaja Reja z Nagłowic. Władysław rozpoczął odbudowę zamku, planował też gruntowną jego przebudowę, którą miał przeprowadzić Tylman z Gameren, architekt Lubomirskich. Niestety plany te nie zostały nigdy zrealizowane.

         W latach 1808-10 po pożarze Kajetan Rej przebudował zamek na rezydencję w stylu w stylu neogotyckim, bardziej przypominającą pałac. Następną przebudowę przeprowadził Mieczysław Rej w latach 1876-80, w wyniku której powstała po stronie południowej okrągła baszta, drugi alkierz i loggia na piętrze, a także podwyższono wieżę i upiększono wnętrza. Reyowie byli w posiadaniu Przecławia aż do roku 1944. Obie wojny światowe obeszły się z zamkiem dość łaskawie, jedynie został on ograbiony z cennego wyposażenia. W 1946 roku rezydencję zniszczył pożar i została ona zdewastowana i opuszczona. W 1967 roku kolejny pożar zrujnował korpus i wnętrza. Po drugim pożarze zamek został odbudowany przez WSK PZL Mielec. Od 2004 roku posiadłość znajduje się w rękach prywatnych, a obecni właściciele przywracają mu dawną świetność. Od 2007 roku w zamku funkcjonuje Międzynarodowe Centrum Konferencyjne, oraz hotel z restauracją i muzeum. O obronnym charakterze świadczy już tylko stroma skarpa z tyłu pałacu. Po dawnych murach obwodowych oraz fosie nie ma już śladu.

         Przecław jest położony 12 km na południe od Mielca, 2 km na zachód od drogi nr 985 do Dębicy. Zamek znajduje się w centrum miejscowości, na skraju wysokiej skarpy.

         Zdjęcia wykonano w lutym 2010 roku.

         Murowany zamek w Mielcu został zbudowany prawdopodobnie w XV wieku przez ród Grzymalitów-Mieleckich. Warownię wzniesiono na naturalnym półwyspie oblanym z trzech stron wodami Wisłoki, a od strony wschodniej odciętym głęboką nawodnioną fosą. Nie znamy dokładnego rozplanowania obiektu. Wiadomo jedynie, że posiadał trzy budynki mieszkalne oraz trzy wieże, z których jedna mieściła kaplicę. W XVI wieku warownię przebudowano. Zniszczona prawdopodobnie w czasie wojen szwedzkich w XVII wieku została opuszczona i nieodbudowana popadła w ruinę, którą następnie rozebrano. W 1873 roku w czasie budowy drogi w kierunku Radomyśla zniszczono zachodnią część zamkowego wzniesienia.

         Ostatni właściciel tego terenu podzieliwszy go na działki sprzedał pod zabudowę. Obecnie na terenie zamku znajdują się domy jednorodzinne i pałacyk Oborskich wzniesiony w 1905 roku., w którym obecnie ma siedzibę muzeum miejskie.

         Mielec jest położony 45 km na północny-wschód od Tarnowa, przy drodze nr 984 do Tarnobrzegu. Pałac znajduje się przy ulicy Legionów 73. 

         Zdjęcia wykonano w lutym 2010 roku

         Pierwsze założenie obronne w Łańcucie zostało zbudowane na przełomie XIV i XV wieku, na wzniesieniu zwanym Łysą Górą z fundacji ówczesnego właściciela miasta, wojewody sandomierskiego Ottona Pileckiego z Pilczy. W II połowie XVI wieku w obrębie miasta powstała nowa fortalicja w postaci wieży obronnej wzniesiona prawdopodobnie również przez Pileckich.

         W 1586 roku, w zamian za długi od Anny Sienieńskiej, żony Krzysztofa Pileckiego, Łańcut przejął znany warchoł i awanturnik Stanisław Stadnicki, który na początku XVII wieku do wieży dobudował dwór obronny, na rzucie prostokąta o wymiarach 15 x 24 metry. Dwór został spalony w 1608 roku przez starostę leżajskiego Łukasza Opalińskiego, w wyniku sąsiedzkiego najazdu. W latach 1610-20, po śmierci Stadnickiego, jego potomkowie zbudowali nową warownię, włączając do niej wspomniany dwór. Trzon budowli stanowił stary dwór do którego dobudowano od wschodu i zachodu nowe, dwukondygnacyjne skrzydła z czterema pięciobocznymi bastejami w narożach. Od południa czworobok był zamknięty murem kurtynowym z bramą na osi. Całość otaczała fosa i prawdopodobnie ziemne lub drewniane fortyfikacje. W pierwszej połowie XVII wieku rezydencja została zakupiona przez rodzinę Lubomirskich.

         Obecny zamek wzniesiony został na polecenie Stanisława Lubomirskiego w latach 1629-42. Była to wówczas nowoczesna rezydencja typu „palazzo in fortezza”, składająca się z czworoboku skrzydeł mieszkalnych z dziedzińcem, oraz z wieżami w narożach, otoczona potężnymi ziemno-murowanymi fortyfikacjami bastionowymi w kształcie gwiazdy oraz głęboką, suchą fosą. Przy jej budowie zatrudnieni byli m.in. Maciej Trapola, Krzysztof Mieroszewski, Tylman z Gameren i Giovanni Battista Falconi. Otoczona systemem fortyfikacji warownia oparła się najazdowi szwedzkiemu w 1655 roku i wojsk Rakoczego w 1657 roku. Zamek posiadał ogród włoski i zwierzyniec.

         W drugiej połowie XVIII wieku, ówczesna właścicielka Łańcuta Izabella z Czartoryskich Lubomirska przekształciła fortecę w barokowy zespół pałacowo-parkowy. Najważniejsze zmiany wprowadzono w układzie i wyposażeniu zamku, dostosowując je do potrzeb i podporządkowując aktualnie panującej modzie. W latach siedemdziesiątych XVIII wieku rozpoczęto kształtowanie parku otaczającego zamek, m.in. zniwelowano wały, usytuowane wzdłuż drogi obiegającej fosę, i w ich miejscu posadzono lipy tworząc w ten sposób aleję spacerową. Pod koniec XVII wieku warownia utraciła całkowicie swoje walory obronne zmieniając się w pałacową rezydencję magnacką.

         W 1816 roku, po śmierci księżnej Lubomirskiej, cała posiadłość stała się własnością jej wnuka Alfreda I Potockiego, który utworzył tutaj w 1830 roku ordynację. Jego syn Alfred II Józef był ściśle związany z dworem habsburskim. W Łańcucie bywał rzadko, toteż zamek a wraz z nim park trochę podupadły. Po śmierci Alfreda II Łańcut przeszedł w ręce Romana Potockiego, który wraz z żoną Elżbietą z Radziwiłłów przywrócił mu dawną świetność. W latach 1889-1911 przeprowadzono w zamku generalny remont połączony z przebudową. Założono m.in. instalację wodociągową i kanalizację oraz zelektryfikowano cały zamek. Powstała wtedy większość istniejących do dnia dzisiejszego wnętrz. Elewacje przekształcono w stylu neobaroku francuskiego. W 1890 roku rozpoczęto prace nad przeobrażeniem parku i prowadzono je przez czternaście lat. Został on wówczas dwukrotnie powiększony i zyskał charakter angielskiego parku krajobrazowego, oraz otoczono go ogrodzeniem. Na terenie parku znajduje się szereg obiektów zabytkowych: oranżeria (1802), zameczek romantyczny (1800), ujeżdżalnia (1830), stajnie (1898), powozownia (1902), a także storczykarnia (1904). W najbliższym sąsiedztwie zamku, wzdłuż elewacji wschodniej, założono Ogród Włoski, a od strony południowej oranżerii urządzono Ogród Różany. Kolejnym ordynatem na Łańcucie był od 1915 roku Alfred III Potocki. W latach dwudziestych XX wieku przeprowadzono w zamku modernizację centralnego ogrzewania a w pomieszczeniach podziemi urządzono łaźnię.

         W czasie II wojny światowej, Potoccy nie byli prześladowani przez Niemców, a w zamku mieścił się sztab Wehrmachtu. Przed wkroczeniem Armii Czerwonej 1 sierpnia 1944 roku, Alfredowi Potockiemu udało się uciec na zachód i wywieźć, za pozwoleniem Niemców część wyposażenia zamkowego. Potocki osiadł na emigracji w Szwajcarii gdzie zmarł w 1958 roku. W czasie działań wojennych II wojny światowej zamek nie ucierpiał. Po wojnie zamek został przejęty przez polskie władze  i zamieniony w Muzeum Wnętrz i Powozów. Na południe od zamku, w części parku oddzielonej ul. 3 Maja, stoją dwa budynki wzniesione w latach 1892-1902. Mieści się w nich największy w Polsce zbiór karet, bryczek, powozów i sań. Tylko niektóre należały do właścicieli zamku, większość została zakupiona przez muzeum po II wojnie światowej. W budynkach stajni cugowej można także podziwiać jeden z największych zbiorów ikon i sztuki cerkiewnej w Polsce.

         Łańcut jest położony 17 km na wschód od Rzeszowa, przy drodze nr 4 do Przemyśla. Zamek znajduje się w centrum miasta przy ulicy Zamkowej 1.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2009 roku

         Lesko należało w średniowieczu do klucza majątkowego Kmitów herbu Szreniawa. Pierwszy dwór obronny wzniósł w Lesku Jan Kmita w XV wieku. W XVI wieku wojewoda krakowski Piotr Kmita wybudował murowaną wieżę obronno-mieszkalną.

         Późniejsze rozbudowy doprowadziły do powstania założenia zamkowego na planie nieregularnego czworoboku z basztami i bastejami w narożach. Po Kmitach Lesko było własnością m.in. Stadnickich, Ossolińskich i Mniszchów. W roku 1704 i 1783 zamek był niszczony przez pożary. W 1793 roku bardzo zniszczona budowla została opuszczona. W latach 1799-1945 rezydencja znajdowała się w rękach rodziny Krasickich.

         W latach 1837-38 z inicjatywy Krasickich, według planów Wincentego Pola przeprowadzono gruntowną restaurację w stylu klasycystycznym, która pozbawiła budowlę cech gotycko-renesansowych. Zachowano wówczas skrzydło północne i południowo-zachodnie z wieżą mieszkalną.  Zamek był mocno zniszczony w czasie obu wojen światowych. W latach 60-tych XX wieku został odbudowany z przeznaczeniem na ośrodek wypoczynkowy. Obecnie w zamku mieści się hotel. Pod koniec XX wieku potomkowie rodu Krasickich zaczęli domagać się jego zwrotu. Wojewoda przyznał im rację, jednak w 2000 roku minister Balazs nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy, która ciągnie się do dziś. 

         Lesko jest położone 11 km na południowy-wschód od Sanoka przy drodze nr 84. Zamek znajduje się na wysokim cyplu prawego brzegu Sanu ok. 500 m przed rynkiem.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2006 roku.

         Nowe zdjęcia wykonano w maju 2015.

         Budowa zamku w Krasiczynie jest łączona z Jakubem z Siecina herbu Rogala, protoplastą Krasickich. Pod koniec XVI wieku jego syn, Stanisław Sieciński, który po założeniu miasta Krasiczyn zmienił nazwisko na Krasicki, przeprowadził rozbudowę zamku.

         Rezydencja została zbudowana na rzucie zbliżonym do kwadratu z czterema basztami w narożach i domem wzdłuż skrzydła północnego sąsiadującym z bramą wjazdową. Całość była otoczona fosą i wałem. W latach 1598-1633 Marcin Krasicki przebudował warownię we wspaniałą rezydencję magnacką w stylu renesansowym. W tym okresie wzniesiono dwupiętrowe skrzydło wschodnie, podniesiono mury kurtynowe, jak i baszty, a ich zwieńczenia wyposażono w attyki. Owym czterem basztom nadano nazwy nawiązujące do czterech szczebli władzy:Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka. Od zachodu umiejscowiono nowy wjazd z wieżą i przedbramiem. Wokół dziedzińca poprowadzono parterowe krużganki. Zmieniono również wystrój wnętrz i elewacji dodając dekorację sgraffitową. Na zewnątrz zlikwidowano fosę i założono park.

          Krasiccy mieszkali w zamku do 1672 roku. Po nich rezydencja należała do różnych rodów m.in. Modrzewskich, Wojakowskich, Tarłów , Potockich i Ponińskich. W 1834 roku przeszła w ręce Sapiehów, którzy użytkowali zamek do II wojny światowej. W 1852 roku zamek uszkodził pożar, jego odbudowę przeprowadzono w latach 60-tych XIX wieku. Lata I i II wojny światowej przyniosły zamkowi kolejne zniszczenia i dewastację. W 1950 roku podjęto prace remontowe z przeznaczeniem na ośrodek szkoleniowy Związku Pomocy Chłopskiej. W 1955 roku zamek służył Liceum Leśnemu, a od 1973 roku był użytkowany przez FSO z Warszawy. Obecnie zamek przejęła Agencja Restrukturyzacji Przemysłu i powoli remontuje zabytek. W wyremontowanym skrzydle północnym i oficynie umiejscowiono hotel i restaurację. Prawie na ukończeniu są prace zewnętrzne. Zamek i park są udostępnione do zwiedzania.

         Krasiczyn jest położony 10 km na zachód od Przemyśla przy drodze nr 28 do Sanoka. Zamek leży w parku  po prawej stronie szosy w centrum miejscowości.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2006 roku

         Murowany zamek w Hoczwi zbudowano w połowie XV wieku z inicjatywy Jana II Bala, na miejscu dawnego grodu z X wieku strzegącego szlaku na Węgry. Pierwsza wzmianka o zamku w dokumentach wystąpiła w 1493 roku.

         Warowną rezydencję założono na niewielkim wzgórzu nad rzeką Hoczewką. Była to czworoboczna budowla z dziedzińcem w środku i basztami obronnymi, otoczona fosą i wałami. Pod koniec XVI wieku zamek spłonął od pożaru wywołanego przez uderzenie pioruna. Główna gałąź rodu Balów przeniosła się do Baligrodu, gdzie wznieśli nowy zamek, natomiast boczna gałąź tego rodu pozostała w Hoczwi i odbudowała tutejszy zamek.

         Po Balach w XVII wieku Hoczew przeszedł w ręce Bełżeckich, potem Lubomirskich, Urbańskich i Łempickich. W 1740 roku Hoczew przejęli Fredrowie, którzy postawili obok zamku dwór zwany „białym dworkiem”, który został spalony w 1945 roku przez banderowców. Potem wieś należała kolejno do Krasickich, Rylskich i Platerów. Ostatni właściciele nie dbali o warownię, która coraz bardziej popadała w ruinę i pod koniec XVIII wieku została ostatecznie opuszczona. Do dziś zachował się kopiec z resztkami starych kamiennych murów o wysokości 2-3 metrów i sklepioną piwnicą.

         Hoczew jest położona 5 km na południe od Leska, przy drodze nr 893 do Cisnej. Ruiny zamku znajdują się koło szkoły, na początku wsi, po lewej stronie drogi. Należy przejść ścieżką między szkołą a kościołem prawie do samej rzeki i po lewej stronie za domem nr 76 zobaczymy kopiec.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2009 roku.

         Pierwotny, renesansowy zamek w Dubiecku został zbudowany w pierwszej połowie XVI wieku przez Stanisława Mateusza Stadnickiego.

         Było to najprawdopodobniej czworoboczne założenie z dziedzińcem pośrodku. Skrzydła południowe i północne tworzyły jednotraktowe budynki. Wymiary budowli południowej wynosiły 13×32 metry. Drugi budynek miał podobne wymiary. W 1588 roku Andrzej Stadnicki odsprzedał majątek Stanisławowi Krasickiemu, który wraz z synem Jerzym przebudował założenie. W XVII wieku obiekt był zniszczony przez Tatarów, a w XVIII przez wielki pożar. Za Antoniego Krasickiego został odbudowany w zupełnie nowej formie barokowego pałacu. Jego małżonka założyła wspaniały park krajobrazowy. W końcu tego stulecia i na początku następnego pałac przebudowywano w stylu klasycystycznym nadając obecny wygląd.

         W 1735 roku urodził się tu poeta i biskup Ignacy Krasicki. W 1852 roku Dubiecko jako posag Aleksandry Krasickiej przeszło we władanie Konarskich. Z ich inicjatywy w 1909 roku powstała neogotycka dobudówka – dzisiejsza oficyna hotelowa łącząca pałac z basztą. W 1935 roku w dwusetną rocznice urodzin księcia poetów, ród Krasickich ufundował przed pałacem pomnik ku jego czci. Autorem rzeźby był uczeń Xawerego Dunikowskiego – Stefan Zbigniewicz. Podczas I wojny św. zamek zdewastowali i rozkradli pamiątki po Krasickich żołnierze carscy. Po II wojnie światowej pałac był własnością Zakładu Płyt Pilśniowych w Przemyślu. Działało tu Muzeum Biograficzne Ignacego Krasickiego oraz prywatne mieszkanie ostatniej właścicielki pałacu Marii z Mycielskich Konarskiej. Zmarła ona w 1991 roku, a obiekt był w tak złym stanie, że został opuszczony. W 2006 kupiła go prywatna osoba z Przemyśla, która w przeciągu trzech lat przeprowadziła kapitalny remont z przeznaczeniem na hotel.

         Pałac ma kształt litery „L” i częściowo jest otoczony nawodnioną fosą. Całość położona jest w zadbanym parku i otoczona płotem. Badania architektoniczne przeprowadzone w latach 60-tych XX wieku ujawniły w obrębie pałacu i na południe od niego pokaźne relikty murów starego zamku Stadnickich. Obecnie w zamku funkcjonuje hotel i restauracja „Zamek Dubiecko„.

         Dubiecko położone jest 27 km na zachód od Przemyśla, przy drodze nr 884 do Dynowa. Zamek przebudowany na pałac znajduje się na skarpie nad doliną Sanu, na południowo-wschodnim krańcu miasteczka, 200 metrów po lewej stronie drogi.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2009 roku.

        Murowany zamek w Baligrodzie został wzniesiony na początku XVII wieku przez Piotra Bala, podczaszego sanockiego, po pożarze gniazda rodowego w Hoczwi. Warownię zbudowano na miejscu starszego, drewnianego założenia. Wznosiła się ona we wschodniej części wsi, na obronnym cyplu, który z trzech stron otaczały wody potoków Stężnicy i Hoczewki. Posiadała dwie okrągłe baszty i budynek mieszkalny z wewnętrznym dziedzińcem otoczony ziemnymi fortyfikacjami bastionowymi z fosą. Nadbudówki i ganki były drewniane. Kres użytkowania zamku nastąpił w 1704 roku, kiedy to został splądrowany i zniszczony przez Szwedów w czasie wielkiej wojny północnej. Balowie w tym czasie uciekli na Węgry, a po powrocie ruiny nie odbudowali.  Zamek był stopniowo rozbierany i wykorzystywany jako materiał budowlany. W 1770 roku zmarła ostatnia przedstawicielka rodziny Balów, Salomea Bal-Karsznicka. Miasto przeszło w ręce jej syna, Andrzeja Karsznickiego i jego rodu. Pod koniec XVIII wieku nowi właściciele rozebrali ruiny zamku a w ich miejsce wybudowali dwór, który przetrwał do drugiej wojny światowej, kiedy to został zniszczony.

         Baligród jest położony około 16 km na południe od Leska, przy drodze nr 893 do Cisnej. Relikty warowni znajdują się na południe od centrum miasta na terenie siedziby Nadleśnictwa przy ulicy Balów. Po minięciu centrum miasteczka należy skręcić w lewo na Stężnicę (drogowskaz) i po przejechaniu mostku na Hoczewce, po prawej stronie znajduje się Nadleśnictwo.Podobno jeszcze w latach 90-tych był widoczny wał o wysokości dochodzącej do 1,5 m jednak został znacznie zniwelowany przy budowie drogi do Stężnicy. Pod ziemią istnieją piwnice i lochy, na które natrafiono po wojnie podczas kopania rowów melioracyjnych. Podobno biegły one pod Hoczewką, łącząc zamek i część miasta na jej drugim brzegu.

         Zdjęcia wykonano we wrześniu 2009 roku.