Kamienica Konopniców, zanim stała się własnością rodu Konopniców, od którego otrzymała swoją nazwę, była w posiadaniu wielu rodzin. Wśród jej właścicieli był rajca miejski Andrzej Sadurka, kupiec i burmistrz Jan Domarat. Następnie kamienica przeszła w ręce rodziny Kretków. Po nich poprzez Katarzynę Kretkównę właścicielami kamienicy zostali Konopnice. Katarzyna wyszła bowiem za mąż za Sebastiana Konopnicę i w wianie podarowała mu ten budynek. To właśnie tej parze zawdzięcza od swój obecny wygląd. Przez długi czas kamienica była w kolorze szarym. Jednak kiedy w roku 2004 rozpoczęto jej remont, odkryta została jej pierwotna barwa. Postanowiono wrócić do tego koloru. Dzięki tej decyzji kamienicę Konopniców bardzo łatwo odróżnić od innych kamienic Rynku. Tylko ona ma tak żywy lazurowy kolor. Na jej wyjątkowość wpływa fakt, że jej fasada jako jedynej została pokryta manierystycznymi płaskorzeźbami. Swój obecny wygląd kamienica zyskała, gdy została odremontowana po pożarze, który zniszczył większą część zabudowań Starówki w roku 1575. Przebudowano ją wówczas w stylu manierystycznym. Kamienne zdobienia są kute w wapieniu. Przeważają w nich motywy roślinne, dostrzec można bajkowe głowy smokow. Nad oknami pierwszego piętra widnieją portrety Sebastiana Konopnicy i jego żony Katarzyny. Trzecie piętro oraz attyka zostały odbudowane w latach 1938-39, na miejscu tych, które zdobiły kamienicę po połowy XIX wieku. Kamienica znajduje się na Rynku Staromiejskim pod nr 12.

  • Kamienica Konopniców

  • Kamienica Konopniców

  • Kamienica Konopniców

  • Kamienica Konopniców

  • Kamienica Konopniców

  • Kamienica Konopniców

Kamienica należąca do Erazma Hasza po raz pierwszy została wzmiankowana w 1542 roku. W roku 1558 nabył ją Jakub Konopnica. Wówczas zaczęła być ona rozpoznawalna jako kamienica Konopniczyńska. W roku 1699 stała się własnością Reginy Celejowej. Od jej nazwiska kamienica zaczęła być zwana „Celejowską”. Przez następne dwa wieki budynek często zmieniał właścicieli. W 1910 roku kamienicę kupili Chaim Tenenbaum, Lejbuś Tenenbaum z żoną Hindą oraz Chaim Józef Epstein. W latach 1938–39 został przeprowadzony remont fasady budynku. W czasie II wojny światowej zrujnowana podczas bombardowania kamienica została przejęta przez władze okupacyjne. Obiekt został odbudowany po II wojnie światowej pod okiem inż. Jana Ogórkiewicza i w 1964 roku przeszła na własność Skarbu Państwa.

Obecnie kamienica jest budynkiem dwupiętrowym, posiadającym trzy kondygnacje piwnic; przykrytym dachem dwuspadowym. Elewacja frontowa jest trójkondygnacyjna, pięcioosiowa, skomponowana niesymetrycznie. Dekoracja lica elewacji dzieli ją wyraźnie na dwie części. Od strony zachodniej, na wysokości drugiej i trzeciej kondygnacji jest ona przyozdobiona dekoracją malarską, pochodzącą z 1954 roku, przedstawiającą sceny figuralne. Ważnym detalem jest zrekonstruowany manierystyczny portal. Kamienica znajduje się przy ulicy Rynek 18.

  • Kamienica Rynek 18

  • Manierystyczny portal

Kamienica Klonowica została nazwana od nazwiska wybitnego poety oraz rajcy i burmistrza lubelskiego, żyjącego w latach 1545-1602. Otrzymał ją w posagu żony Agnieszki z Wiślickich. Krużgankowy dziedziniec powstał w 1785 roku w wyniku połączenia w całość trzech sąsiadujących kamienic i ich klasycystycznej przebudowy, której dokonał lubelski bankowiec Dawid Hyzler. Fasadę zdobi sgraffito wykonane w 1939 roku przedstawiające medaliony Biernata z Lublina, Jana Kochanowskiego, Sebastiana Klonowica i Wincentego Pola. Kamienica znajduje się na Starym Mieście przy Rynku 2.

  • Kamienica Klonowiców

Kamienica przy ul Archidiakońskiej 4 była po raz pierwszy wzmiankowana w roku 1531 jako własność Adama Doyszwona. W XVI wieku budowla przechodziła kilka razy w ręce różnych właścicieli, a to na drodze dziedziczenia, a to zakupu. Od 1610 roku właścicielami byli Jan i Zuzanna Szulc. W tym okresie kamienica została rozbudowana i prawdopodobnie stała się budynkiem dwupiętrowym. Po 1662 roku kamienica znowu przechodziła w różne ręce systematycznie obniżając swoją wartość i ulegając coraz większemu zniszczeniu oraz częściowej rozbiórce. W 1818 roku pusty plac został kupiony przez Karola Rosenberga.

Obecna kamienica została zbudowana w 1918 roku na miejscu rozebranej na przełomie XVIII i XIX wieku kamienicy z XVI wieku. Budynek wzniesiony został z cegły ceramicznej i kamienia wapiennego. Założony na planie zbliżonym do litery L, z głównym wejściem od ul. Archidiakońskiej. W latach 1991-92 była w niej przeprowadzane prace remontowe.

  • Kamienica przy ul.Archidiakońskiej 4

Kamienica przy ul. Archidiakońskiej 5 była po raz pierwszy notowana w znanych źródłach w roku 1522 jako własność rady Miasta, która w 1543 roku sprzedała działkę wraz z drewnianym domem doktorowi Erazmowi. Do 1578 roku dom miał kilku właścicieli przed rodziną Piekarzowiczów, która go sprzedała w 1609 roku. W 1664 roku ówczesna właścicielka Katarzyna Kliszowska darowała część posiadłości ojcom dominikanom. W 1723 budynek został przeznaczony na szkołę miejską. Od połowy XVII w budynku znajdowało się archiwum, a następnie sąd rady miejskiej. W 1756 roku przeszedł kolejny remont. Od lat osiemdziesiątych XVIII wieku służył jako budynek administracji, skąd pochodzi nazwa Mały Ratusz. W 1818 roku pełnił funkcję więzienia oraz archiwum, po kilku latach umiejscowiono w nim drukarnię Oficynę Szabsa Gutfelda, a od 1826 przeznaczono go na szpital weneryczny. W 1834 roku funkcja kamienicy po raz kolejny została zmieniona, ponownie przeznaczono ją na więzienie. W 1877 roku posiadłość kupił Seweryn Krusiewicz. W rękach jego potomków kamienica pozostawała do lat pięćdziesiątych XX wieku.w 1925 roku mieściła się w budynku drukarnia Wiktora Świetlickiego. W 1995 roku kamienica został zakupiona na rzecz Miasta Lublin. Po przeprowadzeniu generalnego remontu w latach 2000-2001 kamienica została przekazana Domowi Opieki Społecznej.

  • Ulica Archidiakońska 3; 5 i 7

  • Ulica Archidiakońska 7; 9 i 11

  • Ulica Archidiakońska 3; 5; 7 ; 9 i 11

  • Ul. Archidiakońska

Kamienica Rynek 3 została wzmiankowana w 1554 roku. Jej właścicielem był Jan Stanifusor z Krakowa. W posiadaniu potomków Jana Stanifusora kamienica pozostawała do początku XVII wieku. W 1637 roku kamienica posiadała piętro i częściowo była w posiadaniu Andrzeja Nagotha. Do początku XX wieku wielokrotnie zmieniała właścicieli. W 1875 roku w miejscu attyki zbudowane zostało drugie pięto. W 1877 roku w kamienicy urodził się Aleksander Zelwerowicz, co zostało upamiętnione tablicą pamiątkową w fasadzie. Obecny trzypiętrowy budynek jest podpiwniczony dwoma kondygnacjami piwnic. W sieni kamienicy zachował się gotycki portal kamienny. W czasie inwentaryzacji w 1936 roku kamienica posiadała balkon na pierwszym piętrze. Fasada kamienicy swój obecny wygląd zawdzięcza przeprowadzonemu w 1954 roku remontowi. Znajduje się w zwartym ciągu zabudowy Rynku Starego Miasta, pomiędzy zabytkowymi kamienicami Klonowica i numer 4.

Kamienica Rynek 4 pochodzi z 1533 roku. Jej właścicielem był Mikołaj Wiszniowski. W roku 1537 część domu została odkupiona przez Macieja Stannifusora. Potem do roku 1574 była zamieszkiwana przez kilka rodzin i była murowana. W 1574 roku zakupił ją włoski kupiec Marcantonio de Caimis. Wkrótce po wielkim pożarze Lublina w 1575 roku budynek został zakupiony przez braci Daniela i Rudigiera Sacellich. W 1582 roku został przeprowadzony gruntowny remont i nadbudowa piętra. Spadkobiercy Rudigiera Sacellia posiadali kamienicę do 1615 roku kiedy to jego córka sprzedała ją Marcinowi Walterowi i Karolowi Goldsmithowi. Wówczas to kamienica zaczęła być nazywana Walterowską. W późniejszych wiekach obiekt wielokrotnie zmieniał właścicieli. W XVIII wieku została dobudowana oficyna. W 1887 roku dokonano kolejnego gruntownego remontu kamienicy, dobudowano wówczas III piętro. W 1884 roku kamienica została kupiona przez Żydów Hermana Borucka i Szarka Rozencweiga. W 1913 roku sprzedali oni obiekt Frydmanowi Szmulowi. Wkrótce współwłaścicielem został Józef Sulczyński. W 1938 roku został przeprowadzony gruntowny remont z usunięciem balkonów i ozdabiając III piętro dekoracją sgrafittową wykonaną przez Szczęsnego Felicjana Kowalskiego. W 1954 roku została przeprowadzona renowacja elewacji, w czasie której została ona przyozdobiona polichromią autorstwa S. Brodziaka i P. Wollenberga oraz cytatem z fraszk Świat po części przejrzany Daniela Bratkowskiego. W 1965 roku obiekt przeszedł w posiadanie Skarbu Państwa. Kamienica znajduje się w zwartym ciągu zabudowy Rynku Starego Miasta, pomiędzy zabytkowymi kamienicami numer 3 i 5.  

Kamienica Rynek 5 pochodzi z 1547 roku. Jej właścicielem był Maciej Zess, rajca miejski. Po śmierci właściciela przeszła na własność jego siostrzenicy Barbary Wiączkówny. Po pożarze Lublina w 1575 roku częściowo zniszczona budowla została wyremontowana i rozbudowana. W 1605 roku kamienicę nabywa rajca miejski Sebastian Konopnica. W rękach rodziny Konopniców obiekt pozostaje do 1637 roku. W latach 1617-31 zostaje gruntownie przebudowana. Zmieniono wystrój fasady oraz dodano renesansową attykę o motywach figuralnych. Następnie przez kolejne prawie sto lat zmienia wielokrotnie właścicieli. Około 1728 roku przechodzi w ręce Franciszka Salezego Potockiego. W końcu XVIII wieku kamienica znajdowała się w rękach kilku właścicieli. W 1808 roku Kacper i Ewa Drewnowscy zakupili obiekt, rozbudowali go i przyłączyli do niego budynki przy ul. Rybnej 65 i 66 (obecnie Rybna 2). W 1845 roku budynek odkupiła Julia Makowska. W 1887 roku w czasie kolejnego remontu zlikwidowano attykę, a w jej miejsce dobudowano III piętro. Rodzina Makowskich posiadała budynek do 1917 roku. W 1918 roku w czasie licytacji zabudowania kupił Kelman Icek Goldszmidt, który obiekt posiadał do czasów II wojny światowej. Kamienica znajduje się w zwartym ciągu zabudowy Rynku Starego Miasta, pomiędzy zabytkowymi kamienicami numer 2 i Bramą Rybną.

  • Kamienice Rynek 3; 4 i 5 oraz Brama Rybna

Kamienica Chociszewska została wybudowana w XV wieku, prawdopodobnie w wyniku połączenia dwóch gotyckich domów. Wiadomo, że w 1524 roku należała do rajcy miejskiego Adama Doydzwona, następnie do rodziny Chociszewskich, stąd zwana jest kamienicą Chociszewską. W I połowie XVII wieku właścicielem kamienicy był Jerzy Lemko, autor rozprawy O Rzeczypospolitej oraz wydawca najstarszego lubelskiego kalendarza. Pierwsza przebudowa kamienicy, polegająca na umieszczeniu renesansowej attyki, miała miejsce w połowie XVII wieku. Kolejne przebudowy miały miejsce w XIX wieku, wtedy między innymi nadbudowano trzecie piętro. W okresie dwudziestolecia międzywojennego właścicielem nieruchomości był Abram Gewertz i Fajwel Nudel. Kamienica została zniszczona w czasie II wojny światowej. Budynek został odbudowany w 1954 roku, wtedy przekształcono trzecie piętro, zrekonstruowano attykę oraz ozdobiono budynek sgraffitem. Kamienica znajduje się przy lubelskim Rynku pod numerem 6.

Pierwsze informacje o istnieniu kamienicy przy ul. Rynek 7 pochodzą z 1522 roku. Jej właścicielem była rodzina Skromowskich. Był to budynek murowany. Informacja z 1612 roku mówi o tym, że już w 1488 roku w tym miejscu był należący do Jadwigi Kuminożyny murowany budynek mieszkalny. W latach 1520-40 został przeprowadzony remont z przebudową kamienicy z gotyckiej na renesansową. W 1555 roku całość kamienicy odkupił doktor medycyny Walenty Sierpowski. Po 2 latach sprzedał ją i do 1581 roku miała kilku współwłaścicieli, a następnie była w rękach rodziny Mężyków do 1666 roku. Przez cały XVII i XIX wiek zmieniała wielokrotnie właścicieli. W 1782 roku przeprowadzono generalny remont, w czasie którego zmieniono także attykę na klasycystyczną, która ostatecznie została zdemontowana w 1886 roku. W czasie prac konserwatorskich w 1928 roku po zbiciu części tynków z fasady, odkryto XVII wieczny fryz sgraffitowy. W 1917 roku została zakupiona przez żydowską rodzinę Fajnzylber. Po II wojnie światowej w 1960 roku kamienica przeszła na własność Skarbu Państwa. Dwupiętrowy budynek jest podpiwniczony jedną kondygnacją piwnic. Fasada kamienicy swój obecny wygląd zawdzięcza przeprowadzonemu w latach 1991-95 remontowi.

  • Kamienica Chociszewska Rynek 6

  • Kamienica Chociszewska Rynek 6 i Rynek 7

Kamienica Pod Lwami – zwana też Kamienicą Cholewińską, zbudowana została najprawdopodobniej z fundacji Jerzego Organistę. Za czasów rodziny Cholewińskich została około 1600 roku przebudowana w stylu renesansu, zwieńczona wspaniałą attyką ozdobioną trzema kutymi w kamieniu lwami. Kolejna przebudowa nastąpiła w XIX wieku, kiedy na licytacji nabył ją Józef Prus Potocki. W 1824 roku zlecił jej odnowę inż. Jakubowi Hemplowi, który nadał jej klasycystyczną, monumentalną fasadę od strony Rynku. Lwy zdemontowane z attyki, ustawiono na gzymsie parteru. W okresie międzywojennym ówczesny właściciel Ludwik Księżycki użyczał części kamienicy m.in. Lubelskiemu Towarzystwu Miłośników Książki. Narożna kamienica Rynek 9 znajduje się we wschodniej pierzei rynku, zwanej stroną Konopniców.

Kamienica Rynek 10 pochodzi z 1521 roku. Jej pierwszym znanym właścicielem był Gambala. Następnie kamienica pozostawała do roku 1563 w rękach rodziny Burbachów, kolejny właściciel w tym samym roku odsprzedał posiadłość Katarzynie i Gothardowi Wonraithom. Nie wiadomo, jak czasie wielkiego pożaru Lublina w 1575 roku dom, wówczas własność Wincentego Matyasowicza, ucierpiał. Matyasowicz przebudował dom, wybudował mur dzielący jego posiadłość z sąsiednią obecnie Rynek 11. W 1669 roku kamienice nabywają Antoni i Anna Naossadyn. Po 1820 roku kamienica była mocno zaniedbana, jej ówczesny właściciel Józef Prószyński w ciągu kilku lat dokonał gruntownego remontu i przebudowy kamienicy. W 1845 roku była kamienicą murowaną, trzypiętrową, z czterema kondygnacjami piwnic. Istniały już dwie oficyny. W 1854 roku kamienica została zlicytowana i zakupiona przez Jakuba Prószyńskiego. W końcu lat 90-tych XIX wieku została wykupiona przez rodziny pochodzenia żydowskiego. Po II wojnie światowej została zwrócona rodzinom przedwojennych właścicieli. Fasada kamienicy swój obecny wygląd zawdzięcza przeprowadzonemu w 1954 roku generalnemu remontowi. Kamienica znajduje się w zwartym ciągu zabudowy Rynku Starego Miasta, pomiędzy zabytkowymi kamienicami numer 11 i kamienicą Pod Lwami. 

Kamienica Rynek 11 pochodzi z 1512 roku. Jej właścicielem był wówczas Seweryn Zajfert. Kamienica w posiadaniu jego spadkobierców była do 1574 roku. Na rok przed wielkim pożarem Lublina w 1575 roku, była w posiadaniu Konstantego Korniaka. W wyniku pożaru część kamienicy uległa zniszczeniu. Od 1584 roku przez około dwadzieścia pięć lat właścicielami byli Daniel i Rudiger Sacelli. W 1590 roku został przeprowadzony generalny remont kamienicy. W 1632 roku budynki przeszły na własność Karola i Marianny Goldsmit, którzy dobudowali piętro. W 1663 roku przeprowadzono kolejny remont połączony z nadbudową drugiego pięta. Po śmierci kolejnego właściciela Złotnickiego (spolszczony Goldsmit) kamienica była użytkowana przez franciszkanów. W 1791 roku król Stanisław August Poniatowski, nadał kamienicę Janowi Nepomucenowi Sobieszańskiemu. W 1795 roku kamienicę przejmuje kanonik lwowski, kustosz kolegiaty – Wojciech Strykowski. W 1820 roku kamienicę kupuje Kasper Drewnowski i odsprzedaje ją Łukaszowi Rodakiewiczowi, który buduje na tyłach posesji teatr i nadbudowuje istniejącą kamienicę. Rodzina Rodakiewiczów była w posiadaniu kamienicy do końca XIX wieku. Od 1922 roku do wojny należała do Chila i Mindla Obcengierów. W pierwszych dniach II wojny światowej podczas bombardowania Lublina przez lotnictwo niemieckie, kamienica została uszkodzona. Fasada kamienicy swój obecny wygląd zawdzięcza przeprowadzonemu w 1954 roku generalnemu remontowi. Kamienica znajduje się w zwartym ciągu zabudowy Rynku Starego Miasta, pomiędzy zabytkowymi kamienicami numer 10 i kamienicą Konopniców.

  • Kamienica Pod Lwami - Rynek 9

  • Kamienice Rynek 9; 10 i 11

Pozostałe kamienice i ulice Starego Miasta.

Lublin – stolica woj. lubelskiego – jest położony 152 km na południowy-wschód od Warszawy, przy drodze nr 17 do Zamościa.

Zdjęcia wykonano w sierpniu 2017 roku.

  • Ulica Dominikańska

  • Ulica Dominikańska

  • Ulica Grodzka

  • Ulica Grodzka

  • Ulica Grodzka

  • Ulica Grodzka

  • Ulica Grodzka

  • Ulica Grodzka

  • Ulica Grodzka

  • Ulica Jezuicka

  • Ulica Jezuicka

  • Rynek

  • Rynek

  • Rynek

  • Ulica Złota