Hagia Sofia od 1934 do lipca 2020 roku pełniła rolę muzeum. W 2020 roku Hagia Sophia ponownie została przekształcona w meczet. Decyzję tę podjął turecki sąd, unieważniając wcześniejszą uchwałę z 1934 roku, która zmieniła funkcję budynku na muzeum. Ten krok, ogłoszony przez prezydenta Turcji Recepa Tayyipa Erdoğana, wywołał szeroką debatę na arenie międzynarodowej. Powrót Hagii Sophii do roli meczetu miał znaczenie zarówno religijne, jak i polityczne – podkreślając związki Turcji z jej osmańską przeszłością. Obecnie w Hagii Sophii regularnie odbywają się modlitwy, a fragmenty bizantyjskich mozaik przedstawiających postacie religijne są zakryte. Mimo to budowla pozostaje dostępna dla zwiedzających poza czasem modlitw, co pozwala podziwiać jej niezwykłą architekturę i dekoracje. Przemiana wywołała szerokie dyskusje na temat równowagi między zachowaniem dziedzictwa kulturowego a współczesnymi potrzebami religijnymi. Do końca 2023 roku świątynia była dostępna dla zwiedzających za darmo. Od stycznia 2024 wstęp dla zwiedzających jest płatny i dostępna jest dla nich tylko galeria na piętrze. Parter jest dostępny jedynie dla wyznawców islamu. Tym samym jest to jedyny meczet w Stambule pobierający opłatę za zwiedzanie.

Nowe zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Błękitny Meczet w Stambule (Sultan Ahmet Camii) został zbudowany w XVII wieku na polecenie sułtana Ahmeta I. W jego zamyśle meczet ten miał przewyższyć swą potęgą i pięknem stojącą nieopodal Aya Sofię. Projektantem nowej świątyni, która miała stać się najważniejszym meczetem Imperium osmańskiego, był Sedefkar Mehmet Aga, uczeń Sinana. O wadze świątyni świadczyło również jej położenie – bezpośrednio przy Pałacu Topkapi. Meczet swego znaczenia nie stracił nawet po tym, gdy siedzibę sułtana przeniesiono do Pałacu Dolmabahcze. 

Budowla wzniesiona na planie niemal kwadratu o wymiarach 51,65 m x 53,40 m, znajduje się na sporym placu, do którego wiedzie pięć bram. Na tym zewnętrznym dziedzińcu znajdują się również midha, czyli fontanna przy basenie ablucyjnym służąca do obmycia rytualnego, dla wiernych (midha na dziedzińcu wewnętrznym pełni jedynie rolę ozdobną). Z placu zewnętrznego trzy bramy prowadzą na dziedziniec wewnętrzny, otoczony krużgankami wspartymi na 26 kolumnach i przykrytymi sklepieniami w postaci 30 kopuł. Na dziedzińcu wewnętrznym znajduje się wspomniana już ozdobna midha, zaś we wschodniej jego części medresa, czyli muzułmańska szkoła teologiczna. W czterech narożnikach meczetu oraz na dwóch narożnikach dziedzińca wewnętrznego ustawiono łącznie sześć minaretów.

Do wnętrza meczetu prowadzą trzy wejścia, dwa z dziedzińca zewnętrznego i jedno z wewnętrznego. Świątynię przykrywa kopuła o średnicy 22,4 m, która wznosi się 43 m ponad poziom posadzki. Podtrzymują ją cztery półłuki i cztery pendentywy rozpięte między czterema filarami, które z powodu swojej średnicy (5 m) nazywane są niekiedy „nogami słoniowymi”. Kopułę główną uzupełniają cztery półkopuły. Światło do wnętrza meczetu przenika przez 260 okien, w których nie zachowały się niestety oryginalne barwne szyby. Wzdłuż ścian biegną galerie, które zdobi 21 tysięcy płytek fajansowych z manufaktur w Izniku. Ich utrzymane w błękitnej tonacji ornamenty roślinne dały meczetowi jego popularną nazwę. Mihrab (nisza w sali modlitw w meczecie wskazująca kierunek Mekki, w którym powinni modlić się wierni) i minbar (kazalnica) zostały wykonane w białym marmurze, zaś posadzki wyściełają miękkie czerwone dywany. Do meczetu dołączono kompleks innych budynków: jadłodajnie dla ubogich, szpital, hale handlowe, szkołę, mauzoleum, karawanseraj oraz fontannę.

Budowla jest nie tylko atrakcją turystyczną, ale i czynnym meczetem. W związku z tym część modlitewna oddzielona jest od części dla turystów, którzy wchodząc do wnętrza muszą, zgodnie z tradycją muzułmańska, zdjąć buty oraz okryć kolana i ramiona (do tego celu służą błękitne chusty wypożyczane przy wejściu do meczetu). Błękitny Meczet jest jednym z ostatnich, a zarazem najwspanialszych przykładów tzw. „klasycznego okresu” sztuki islamskiej w Turcji.

Nowe zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Pałac Topkapi (tur.Topkapi Sarayi), którego budowę rozpoczęto za panowania sułtana Mehmeda II Zdobywcy w 1453 roku, zaraz po zdobyciu Konstantynopola, a zakończono w 1465 roku, znajduje się w centrum Stambułu. Rezydencja była siedzibą sułtanów przez ponad 380 lat. Ostatnim używającym do roku 1839 pałacu sułtanem był Mahmud II. Kolejny sułtan Abdulmecid I przeniósł siedzibę władców do pałacu Dolmabahcze.

Pałac przebudowywano w kolejnych wiekach, ale jego podstawowy, czterodziedzińcowy układ został zachowany. W czasach osmańskich każdy kolejny dziedziniec był dostępny dla coraz węższego kręgu osób. Od miasta budowla jest oddzielona Bramą Imperialną, zwaną również  Bab-i Humayun, zbudowaną za panowania sułtana Mehmeda II Zdobywcy. Nad bramą znajduje się inskrypcja z 1478 roku. Po bokach bramy znajdują się pomieszczenia dla strażników. Przed wejściem na teren pałacu stoi przedziwna budowla nazywana Fontanna Sułtana Ahmeta III, zbudowana w 1728 roku.

Za bramą znajduje się Pierwszy Dziedziniec zwany również Alay Meydani – Dziedziniec Janczarów. Był on dostępny dla wszystkich, a jednocześnie jedynym miejscem w pałacu, gdzie wysocy dostojnicy mogli wjechać konno. Dziedziniec ma nieregularny kształt, między Bramą Imperialną a Bramą Pozdrowień ciągnie się 300 metrowa aleja. Po lewej stronie dziedzińca znajdowały się magazyny zaopatrujące pałac, pomieszczenia dla kupców, stajnie i łaźnie. Budynki te nie zachowały się do dzisiaj. Po lewej stronie dziedzińca znajduje się również Hagia Eirene (bizantyjski kościół św. Ireny), która została włączona do kompleksu pałacowego jako arsenał, oraz mennica (osobno płatne bilety). Na pierwszym dziedzińcu, na który wejście jest bezpłatne, znajdują się kasy muzeum.

Za Orta Kapi (Bramą Środkową), zwaną również Bramą Pozdrowień (Bab-us Selam), znajduje się Drugi Dziedziniec, zwany Dziedzińcem Dywanu. Bramę z dwiema charakterystycznymi ośmiokątnymi wieżami wzniósł w 1524 roku Sulejman I Wspaniały. Zaraz za wejściem widać makiety pałacu, ułatwiające orientację w układzie kompleksu pałacowego. Nieco dalej zorganizowano wystawę sułtańskich powozów, sprowadzonych dla władcy i jego rodziny. W pałacowych kuchniach zachowała się część kolekcji chińskiej porcelany. W przeciwległym rogu Drugiego Dziedzińca mieścił się wewnętrzny skarbiec. Obecnie można tu podziwiać wystawę broni z całego świata. Nieopodal skarbca mieścił się jeden z najważniejszych budynków Imperium Osmańskiego – siedziba rady państwa, czyli Dywanu. Przy Drugim Dziedzińcu znajduje się wejście do haremu, znajdujące się przy Wieży Sprawiedliwości (Adalet Kulesi). Obowiązują tu osobne bilety wstępu. Były to pomieszczenia mieszkalne sułtańskiej rodziny. Na czele haremu stała matka panującego sułtana. Zgodnie z prawem islamskim, sułtan mógł mieć cztery żony. Jeśli chodzi o konkubiny, islam zezwalał, aby mężczyzna miał ich tyle, ile może utrzymać. Harem składa się z kilkuset komnat, ale udostępnione do zwiedzania jest tylko kilkanaście.

Trzeci dziedziniec pałacu był prywatnym podwórcem sułtana. Aby do niego wejść trzeba było przejść przez Bab-us Saadet, czyli tak zwaną Bramę Szczęśliwości. Nikt nie mógł przejść przez te drzwi bez specjalnego zazwolenia, a ci którzy je posiadali prowadzeni byli przez białych eunuchów. Wokół trzeciego dziedzińca były usytuowane lokale Uniwersytetu Pałacowego. Znajdowały się w nim ciekawe pawilony takie jak Biblioteka Ahmeda III, skarbiec, kolekcja strojów sułtańskich, komnata z relikwiami, kolekcja zegarów oraz dział miniatur i portretów świadczących o wielkiej zręczności kaligrafów osmańskich, a także Sala Audiencyjna (Arz Odasi). W tejże sali sułtan spotykał się z ambasadorami obcych państw, a także ze swoimi doradcami wojskowymi. Ze względów bezpieczeństwa obsługę sali stanowili wyłącznie głuchoniemi. Po prawej stronie, patrząc od bramy znajduje się wejście do skarbca sułtańskiego. W Sali Tronowej (sanktuarium Płaszcza Proroka) przechowuje się relikwie muzułmańskie. Na uwagę zasługują: Płaszcz Szczęśliwości (Hirka-i-Saadet) proroka Mahometa (arab. burda), który jako pierwszy odziedziczył po kalifach umajjadzkich i abbasydzkich sułtan Selim I; każdego 15 dnia miesiąca ramadanu sułtan osmański przywdziewał płaszcz proroka w czasie ceremonii państwowej. W Topkapi przechowuje się 2 z 9 mieczy Mahometa oraz jego łuk i Świętą Chorągiew (Sancak-i Serif). Jest tu również list Mahometa spisany na pergaminie, adresowany do Mukaukasa, przywódcy Koptów, wzywający go do przyjęcia islamu, który przypadkiem odkryli w Egipcie Francuzi w 1850 roku a rząd Francji przekazał go muzeum Topkapi. Poza tym przechowuje się tu miecze pierwszych kalifów, Abu Bakra, Umara Ibn al-Chattaba, Usmana, Alego, słynnego wodza arabskiego, Chalida Ibn al-Walida i inne. Należy wspomnieć domniemaną pieczęć Mahometa odkrytą w połowie XIX wieku w Bagdadzie, kawałek zęba proroka, ukruszonego w czasie bitwy z mekkańczykami pod Uhud w 625 roku, przechowywany w kasetce ze złota inkrustowanej kamieniami szlachetnymi, wykonanej na zamówienie sułtana Mehmeta IV, 60 włosów z brody, przechowywane w 24 kasetkach inkrustowanych złotem i macicą perłową, jeden z 6 odcisków stopy, zgodnie z tradycją odciśnięty w kamieniu podczas wstępowania Proroka do nieba, przechowywany w złotej kasetce. I na koniec elementy architektoniczne pochodzące z mekkańskiej Kaaby, przede wszystkim obramowanie „czarnego kamienia” i rynny. 

Czwarty Dziedziniec zwany Ogrodami Tulipanowymi to prywatne pomieszczenia sułtana i jego rodziny. Dziedziniec zdobią rozliczne pawilony, z których najciekawszy to Mecidyie. Pozostałe pawilony Czwartego Dziedzińca to Pawilon Erewański i Bagdadzki, przepięknie zdobiony kaflami z Izniku. Znajduje się tu także meczet Sofa i Izba Obrzezania (Sunnet Odasi). Na koniec prawie wszyscy turyści robią sobie zdjęcia pod złotym baldachimem Iftariye, gdzie w dawnych czasach sułtani spożywali wieczorny posiłek. Nazwa Topkapi oznacza dosłownie Bramę Armatnią i wywodzi się od armat , które strzegły pałacu od strony morza.

Pałac położony jest na Cyplu Pałacowym (Saray Burnu), gdzie łączą się wody Morza Marmara, Bosforu i Złotego Rogu. Muzeum jest otwarte codziennie oprócz wtorków, w sezonie letnim w godzinach 9-19, a po sezonie 9.30-17.

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Pałac Dolmabahce (tur. Dolmabahce Sarayi), to sułtański pałac w Stambule, położony po europejskiej stronie cieśniny Bosfor. Służył jako centrum administracyjne Imperium osmańskiego od 1853 do 1922 roku, z przerwą w latach 1889-1909. Pałac ten był pierwszym pałacem w Stambule zbudowanym w stylu europejskim przez sułtana Abdulmecida I w latach 1842–53, według projektu Ormianina Karabeta Balyana. Wcześniej, sułtan i jego rodzina mieszkali w pałacu Topkapi , lecz tam brakowało im luksusu i stylu, w związku z tym sułtan podjął decyzję o budowie nowej rezydencji na miejscu starego pałacu Besiktas, który rozebrano. Podczas gdy Topkapi słynie z wspaniałych przykładów płytek ceramicznych z Izniku i osmańskich rzeźb, w pałacu Dolmabahce użyto dużych ilości złota i kryształu.

Oficjalne otwarcie nastąpiło w dniu 7 czerwca 1856 roku. Pałac kosztował równowartość 35 ton złota. Fasada budowli, rozciąga się na długości 600 metrów przy samym brzegu Bosforu. Budynek ma powierzchnię 45 000 m², posiada 285 pokoi, 46 korytarzy, 6 łaźni, 68 toalet i 1427 okien. Pałac miał z założenia sprawiać wrażenie na zagranicznych gościach, dlatego wzorowano go na Luwrze i Pałacu Buckingham. Eklektyczna budowla zawiera elementy baroku, rokoko i stylu neoklasycystycznego, zmieszane z tradycyjną architekturą osmańską. Układ pałacu i wystrój odzwierciedla rosnące znaczenie europejskich stylów i standardów w kulturze i sztuce tureckiej w tamtym okresie. Z drugiej strony, budowla zachowuje elementy tradycyjnych tureckich domów, a także ich funkcjonalność.

Pałac składa się z trzech części; Mabeyn-i Humayun (lub Selamlik), kwater przeznaczonych dla mężczyzn, gdzie odbywały się oficjalne spotkania sułtana, Muayede Salonu (sali ceremonialnej) oraz Harem-i Humayun (Haremu) , gdzie mieściły się apartamenty mieszkalne rodziny sułtańskiej. Od lądu i morza prowadzi do rezydencji 12 bram. Obecnie jako brama wejściowa jest używana Brama Skarbu, przy której znajduje się Wieża Zegarowa i nieco dalej meczet Dolmabahce. Marmur użyty przy budowie pałacu pochodzi z wyspy Marmara, alabaster z Egiptu, porfir z Pergamonu. Wnętrza pałacu pokrywają obrazy włoskich i francuskich mistrzów, oraz sławnego rosyjskiego malarza Ajwazowskiego. Meble sprowadzono z Paryża, porcelanę z Sevres, wyroby jedwabne z Hereke i Lyonu. Z Hereke pochodzą ręcznie tkane dywany: 131 dużych i 99 małych. Ich łączna powierzchnia to 4500 m². W rezydencji znajduje się kryształowy żyrandol o 750 lampach, ważący 4,5 tony, będący darem królowej Wiktorii. W pałacu znajduje się również największa kolekcja bakaratowych żyrandoli na świecie, z tego szkła wykonano także jedne z poręczy schodów.

Na zachód od pałacu znajduje się meczet Dolmabahcze (Dolmabahce Camii). Wybudowany przez słynnego ormiańskiego architekta Nikoğosa Baylana, dla matki sułtana Abdulmecida. Meczet powstał w latach 1852–53 i widać w nim wpływy baroku i renesansu. 

Pałac był siedzibą sześciu sułtanów od 1856 roku, aż do zniesienia kalifatu w 1924 roku: ostatnim władcą który tu mieszkał był kalif Abdulmecid Efendi. W 1887 roku gościł tu cesarz Wilhelm II podczas wizyty w Stambule. Podczas prac renowacyjnych w 1910 roku pałac wyposażono w centralne ogrzewanie. Po powstaniu Republiki Tureckiej oddano go do dyspozycji Ataturka, który zatrzymywał się tu podczas letnich wizyt w mieście i w nim spędził ostatnie dni swego życia, gdzie zmarł 10 listopada 1938 roku. Po jego śmierci gruntownie odrestaurowano zabudowania pałacowe, przejrzano i uporządkowano kolekcje dzieł sztuki i odtąd pałac miał pełnić rolę muzeum.

Pomiędzy Bramą Skarbu a wejściem do pałacu znajduje się Hasbahce, znany również jako Mabeyn lub Ogród Selamlik. Ogród ma kwadratowy kształt, a pośrodku znajduje się okrągła fontanna z figurami łabędzi przeniesionymi z Pałacu Gwiazd. Ogród ciągnie się również po drugiej stronie pałacu aż do Bosforu i ogrodzony jest dekoracyjnymi płotami. Od strony Bosforu znajdują się również dwie fontanny na kwietnikach po dwóch stronach Morskiej Bramy Imperialnej. Z ogrodem Hasbahce z jednej strony, a z drugiej strony z Ogrodem Haremu graniczy Ogród „Ptaszarnia”. Ze względu na dużą liczbę drzew jest on cienisty. Znajduje się tu Szklany Kiosk, z którego sułtan przyglądał się oficjalnym paradom przechodzącym ulicą. Ogród ma charakter typowego ogrodu tureckiego z wolno posadzonymi kwiatami wokół okrągłej fontanny. Przy murze oddzielającym ogród od ulicy znajduje się ptaszarnia w stylu secesyjnym. Umieszczano tu zwierzęta przywożone dla sułtana z różnych zakątków świata. Obecnie mieszkają tu pawie, bażanty, papugi. Ostatni ogród to Ogród Haremu. Ma kształt litery ‚L’ i przylega do Haremu. 

Pałac Dolmabahce jest położony w dzielnicy Besiktas przy ulicy Dolmabahce Cd.

Nowe zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Hipodrom (tur.Sultanahmet Meydani, At Meydani), to obecnie plac w centrum Stambułu położony obok Hagia Sofii i Meczetu Błękitnego. W starożytności był tu tor wyścigów konnych i rydwanów, zbudowany za czasów rzymskiego cesarza Septymiusza Sewera w 203 roku n.e.. Za panowania Konstantyna Wielkiego, który przeniósł stolicę Cesarstwa Rzymskiego z Rzymu do Bizancjum, hipodrom został odrestaurowany i wzbogacony o arenę z widownią, która mogła pomieścić przeszło 100 tysięcy widzów. 

Kilkakrotnie był to teren na którym rozgrywały się znaczące wydarzenia historyczne. Na przykład w 531 roku doszło tu do starcia stronników dwóch rywalizujących drużyn rydwanowych, podczas którego w ciągu kilku dni zginęło 30 tysięcy ludzi. Tu też w czasach osmańskich w 1826 roku doszło do rzezi zbuntowanych oddziałów janczarskich. Kamień pozostały po rozbiórce hipodromu wykorzystano przy budowie Błękitnego Meczetu, a pozostały po nim plac nazwano At Meydani – Koński Plac.

Na północnym krańcu Hipodromu stoi tzw. Fontanna Niemiecka, będąca prezentem cesarza niemieckiego Wilhelma II w drugą rocznicę jego wizyty w Stambule w 1898 roku. Stoi ona w miejscu, gdzie rosło „Drzewo Krwi”, na którym powieszono głowy straconych janczarów po buncie w 1826 roku. Jest to piękna budowla w neobizantyjskim stylu z ośmioboczną kopułą wspartą na marmurowych kolumnach. Wnętrze kopuły wyłożone jest złotymi mozaikami.

Kolejnym ważnym punktem na Hipodromie jest Obelisk Egipski – Dikilitaş,  przywieziony z egipskiej świątyni w Karnak na polecenie cesarza Teodozjusza. Wykonano go w kamieniołomach w Asuanie dla uczczenia faraona Totmesa III. To właśnie jego wielkie czynu opiewają hieroglify na bokach obelisku. Obelisk uszkodzono podczas transportu i umieszczono na marmurowym cokole z 389 roku, który zdobią sceny z najlepszych lat Hipodromu.

W 324 roku cesarz Konstantyn umieścił na Hipodromie kolejny obiekt – Kolumnę Wężową (Yilanli Sultun) – brązową kolumnę w kształcie trzech splecionych węży, przywiezioną z świątyni Apolla w Delfach. Głowy węży oderwano w XVII wieku. Jedna z nich zaginęła, a dwie pozostałe znajdują się w muzeach w Istambule i Londynie.

Kolejna budowla to kolumna Konstantyna VII Porfirogenety (Orme Dikilitas, Konstantin Dikilitasi). Jest to 32-metrowy obelisk wzniesiony z nieoszlifowanych kamieni i odrestaurowany w czasach Konstantyna VII. Data powstania kolumny jest nieznana. Niegdyś pokryta była płytami z brązu, które przedstawiały zwycięstwa bitewne Bazylego I. 

Hipodrom można nazwać sercem najstarszej części Stambułu. Stojąc na nim i rozglądając się wokoło, można podziwiać sześć minaretów Błękitnego Meczetu i dostojną bryłę Hagii Sofii. Tylko kilka kroków dzieli nas od pałacu Topkapi. 

Zdjęcia wykonano w lipcu 2011 roku.

Nowe zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.