Żarnowiec od około 1215 roku należał do opactwa cystersów w Oliwie, które założyło tu żeński klasztor. W 1279 roku książę pomorski Mściwój II nadał klasztorowi specjalne przywileje. Murowany zespół klasztorny został zbudowany na przełomie XIV i XV wieku. Kościół pw. Wniebowzięcia NMP wzniesiony z cegły z wieżą nad wejściem od zachodu, zwieńczony dachem dwuspadowym posiada sklepienia gwiaździste. W prezbiterium uwagę zwraca bogato zdobiony barokowy ołtarz i pochodząca z tego samego okresu chrzcielnica. Po za tym w świątyni znajdują się malowane stalle, rokokowa ambona, a także wsporniki w kształcie ludzkich twarzy i aniołów.

W XIV wieku Żarnowiec wszedł w skład państwa krzyżackiego i został włączony do komturstwa gdańskiego. W 1433 roku klasztor został splądrowany przez husytów wspomagających wojska polskie w wojnie z Zakonem. W trakcie wojny trzynastoletniej w latach 1454-66 dobra klasztorne były wielokrotnie napadane i plądrowane. Po wojnie klasztor znalazł się w granicach Prus Królewskich. W 1589 roku żarnowieckie zgromadzenie cysterek zostało skasowane, a obiekty klasztorne składające się z kościoła, budynku mieszkalnego, domu kapelana, szpitala i szkoły oraz zabudowań gospodarczych, przejęły benedyktynki z Chełmna.

W 1772 roku po rozbiorach Żarnowiec trafił pod panowanie pruskie i wtedy nastąpiła sekularyzacja dóbr zakonnych. Od tego czasu rozpoczął się powolny upadek klasztoru, aż do roku 1834 kiedy to konwent skasowano. Po kasacie zakonu jego obiekty przejęła miejscowa parafia. Część obiektów przebudowano, a część rozebrano. Po II wojnie światowej w 1946 roku w klasztorze ponownie osiadły benedyktynki, repatriowane z Wilna, które mieszkają tu do dziś. 

Żarnowiec jest położony 23 km na północ od Wejherowa, przy drodze nr 213, na północnym brzegu jeziora Żarnowieckiego. Zespół klasztorny znajduje się w centrum wsi, tuż przy szosie.

Zdjęcia wykonano w lipcu 2005 roku.

  • Elewacja południowa

  • Narożnik południowo-zachodni

  • Kruchta

  • Nawa

  • Nawa