Pierwszy kościół w Sobowidzu został zbudowany w 1798 roku, przez ewangelików, którzy od koniec XVIII wieku dominowali we wsi. W 1837 roku konieczna stała się rozbiórka grożącego zawaleniem kościoła. W 1838 roku wybudowano plebanię. W 1842 roku położono kamień węgielny pod nową świątynię, którą oddano do użytku w 1843 roku, jednak wkrótce okazało się, że została ona zaprojektowana i zbudowana z błędami, co wymusiło częściową rozbiórkę i przebudowę kościoła w 1864 roku. W 1898 roku dobudowano absydę, zakrystię i wieżę.

Powstała wówczas jednonawowa świątynia, wzniesiona z czerwonej cegły z wieżą nakrytą czterospadowym dachem namiotowym. Wewnątrz znajdują się drewniane empory. Wystrój wnętrza obecnie jest współczesny. Cesarz Wilhelm II ofiarował centralny witraż Jezusa Dobrego Pasterza, a cesarzowa Wiktoria mszał z własną dedykacją. Wymieniono wówczas organy, a na miejsce dawnych XVIII-wiecznych dzwonów zainstalowano dwa nowe, odlane z żelaza w Bochum (415 i 264 kg).. W 1912 roku na wieży kościelnej zamontowano zegar (wciąż był to kościół luterański). 

W okresie międzywojennym Sobowidz należał do Wolnego Miasta Gdańska, a od granicy z Polską dzieliło go tylko 2 kilometry. Po wojnie w Sobowidzu powstała parafia katolicka, która istnieje do dziś pod nazwą Parafia rzymskokatolicka Przemienienia Pańskiego.

Sobowidz jest położony około 26 km na południe od Gdańska.  Kościół znajduje się przy ulicy Kościuszki 29.

Zdjęcia wykonano w lipcu 2026 roku.