Barokowy pałac królewski, w stylu wiedeńskim został wzniesiony w 1717 roku według planów Fischera von Erlach jako rezydencja barona Heinricha Gottfrieda von Spatgen. W 1750 roku rezydencję kupił król pruski Fryderyk II Wielki. W latach 1751-53 królewski architekt Johann Boumann St. przystosował budowlę do pełnienia funkcji reprezentacyjnych i mieszkalnych. Do istniejącego gmachu dobudowano wówczas od strony ogrodu nie zachowane dziś dwukondygnacyjne skrzydło z pomieszczeniami dla króla: pokojem muzycznym, sypialnią, kancelarią, biblioteką, salą przyjęć, pokojem marszałkowskim oraz jadalnią. W latach 1795-96, na życzenie Fryderyka Wilhelma II, Karl Gotthard Langhans przeprowadził przebudowę najstarszej części barokowego pałacu w duchu klasycyzmu. Zgodnie z projektem architekta dziedziniec zamkowy ujęły dwie jednokondygnacyjne kordegardy z bramą wjazdową pośrodku. W 1809 roku kolejny król Fryderyk Wilhelm III przygotował dla siebie pomieszczenia w najstarszej części pałacu. Kolejne zmiany nastąpiły w połowie XIX stulecia, kiedy to berliński architekt Friedrich August Stuler zaprojektował generalną rozbudowę monarszej rezydencji. Po wyburzeniu fortyfikacji, w latach 1843-46 wzniesiono dla Fryderyka Wilhelma IV nowe południowe skrzydło w duchu florenckiego renesansu, którego fragment zachował się do chwili obecnej. Natomiast po północnej stronie, w miejscu kordegard w 1858 roku powstały trójkondygnacyjne skrzydła wschodnie i zachodnie, które w 1867 roku połączyła istniejąca do dzisiaj ozdobna kolumnada, z bramami wjazdowymi, zamykająca dziedziniec.

W 1918 roku pałac został przekazany władzom miejskim Wrocławia, które przystosowały go do celów muzealnych. W dniu 20 września 1926 roku w dawnym Pałacu Królewskim otwarto Muzeum Zamkowe (Schlossmuseum). W prawej części skrzydła południowego zorganizowano ekspozycję poświęconą czasom Fryderyka II Wielkiego. Prezentowano również zbiory śląskiego szkła i ceramiki oraz odlewy żeliwne. Na górnym piętrze odtworzono wnętrza z okresu baroku, rokoka oraz klasycyzmu. Kolejne wnętrza wypełniono obrazami i rzeźbami z kolekcji Albrechta Säbischa. W 1938 roku boczne skrzydła, zajmowane dotychczas przez władze wojskowe, przekazano również na cele muzealne. Organizowano tutaj wystawy historyczne, rzemiosła śląskiego oraz sztuki współczesnej.

W ostatnich miesiącach II wojny światowej obiekt uległ zniszczeniu. Południowe i południowo-wschodnie skrzydło spłonęły i zostały wyburzone w latach 50-tych, pozostał jedynie budynek kuchni i zachodni pawilon arkadowy. Do czasów obecnych zachował się dawny pałac Spatgena ze skrzydłami północnymi, oraz fragment skrzydła południowego. Po ich odbudowie w latach 1963-99 znajdowało się tutaj Muzeum Archeologiczne oraz do 2004 roku Muzeum Etnograficzne. W 2008 roku zakończono gruntowny remont i modernizację gmachu dla Muzeum Miejskiego Wrocławia. Obecnie w Pałacu Królewskim mieszczą się nowoczesne sale wystawiennicze, sala konferencyjna, księgarnia, biblioteka oraz stylowa kawiarnia. Część budynku zajmują drobiazgowo odrestaurowane komnaty królewskie. Dwa skrzydła gmachu zajmuje wystawa „1000 lat Wrocławia”.

Pałac Królewski znajduje się w centrum Wrocławia przy ul. Kazimierza Wielkiego 35. Tuż obok (ok. 50 m wzdłuż ul. Kazimierza Wielkiego w kierunku zachodnim) znajduje się ewangelicki kościół, zwany dworskim. 

Zdjęcia wykonano w lipcu 2026 roku.

Klasycystyczny pałac rodziny Wallenberg-Pachaly we Wrocławiu został zbudowany w latach 1785-87, według projektu Carla Gottharda Langhansa. Jest to trzykondygnacyjna, podpiwniczona budowla przyuliczna, zbudowana na planie prostokąta, nakryta mansardowym dachem z lukarnami. W osi elewacji od ulicy Szajnochy usytuowano czterokolumnowy portyk wejściowy, zwieńczony trójkątnym tympanonem. Parter tej elewacji jest boniowany. Elewacja od strony ulicy Kazimierza Wielkiego jest znacznie uboższa. Zdobi ją klasycystyczny portal wejściowy. W pałacu zachowały się klasycystyczne wnętrza. Do 1945 roku rezydencja była siedzibą magnacką. Mieścił się tu również Commerzbank. 

Po II wojnie światowej budowlę zaadaptowano do celów bibliotecznych, aktualnie służy oddziałom opracowywania zbiorów. Tu znajdują się też gabinety dyrektorskie, administracja Biblioteki, a dla publiczności otwierane są zabytkowe sale wystawowe.

Pałac rodziny Wallenberg-Pachaly znajduje się przy ul Karola Szajnochy 10, lub Kazimierza Wielkiego.

Zdjęcia wykonano w lipcu 2026 roku.

Renesansowy pałac Schaffgotschów we Wrocławiu powstał w 1890 roku w wyniku przebudowy starszego założenia G. van Hessa, zleconej przez Hansa Ulryka von Schaffgotsch z Kopic, wg proj. K.Heidenreicha. Powstał wówczas trójskrzydłowy, dwukondygnacyjny pałac z użytkowym poddaszem, z wieżą i licznymi wykuszami. Elewacja licowana jest czerwoną cegłą z jasnymi piaskowcowymi detalami. W osi elewacji frontowej usytuowano główne wejście, poprzedzone tarasem wspartym na czterech kolumnach. Wejście jest flankowane przez dwa boczne ryzality. Całość nakryto dwuspadowym dachem z lukarnami. Przed frontem pałacu znajduje się dziedziniec, a na tyłach był ogród, pierwotnie w stylu angielskim. Hans Ulryk von Schaffgotsch zmarł w 1915 roku i po jego śmierci właścicielem pałacu stała się gmina ewangelicka z parafii św. Marii Magdaleny.

W czasie oblężenia miasta pod koniec II wojny światowej obiekt został uszkodzony. Po odbudowie we władaniu miasta, wykorzystywany był do celów mieszkalnych. W roku 1956 miasto przekazało budynek Zrzeszeniu Studentów Polskich, które urządziło w nim klub studencki „Pałacyk”. W 1972 wybuchł tu pożar; przeprowadzony remont zakończył się w roku 1975 i od tego czasu budynek jest wykorzystywany do różnych celów kulturalnych i rozrywkowych. Obecnie cały obiekt zarządzany jest przez Akademickie Centrum Kultury i Sztuki „Pałacyk”. 

Pałac jest położony przy ul.Tadeusza Kościuszki 34. 

Zdjęcia wykonano w lipcu 2026 roku.

Wrocław pałac Hatzfeldóew  W latach 1715–19 wzniesiono pałac w stylu barokowym według projektu Christopha Hacknera dla hrabiego Franza von Hatzfelda. Budynek padł w 1760 roku ofiarą wojny siedmioletniej (spłonął w wyniku ostrzału podczas austriackiego oblężenia). Pałac rozebrano w latach 1763–64. W latach 1765–73 (lub 1764–74) wzniesiono nowy pałac dla księcia Franza Philippa Adriana von Hatzfelda. Nad jego projektem czuwał jeden z najwybitniejszych architektów niemieckich, Carl Gotthard Langhaus. Odbudowana rezydencja zaliczała się do największych tego typu obiektów nie tylko we Wrocławiu, ale w całym regionie. Zajmowała już całą szerokość kwartału pomiędzy ulicami Krowią a św. Wita. Trzy kondygnacje i mezzaino czyniło z miejskiej siedziby Hatzfeldtów znaczący element architektury miasta.

W 1802 roku pałac zakupiło miasto i przeznaczyło na siedzibę władz prowincjonalnych i okręgowych. Do budynku przeniesiony został Urząd Kamery Królewsko-Pruskiej. Część jego pomieszczeń zajmowała Kamera Wojenna i Dominialna, przekształcona w lutym 1809 roku w rejencję wrocławską.

W czasie oblężenia miasta w 1945 roku pałac został bardzo poważnie zniszczony. Główna fasada była odspojona i ostatecznie runęła w 1946 roku. Wojnę przetrwał jednak nie tylko portyk balkonowy, hall i boczna ściana od ul. Krowiej, ale cały parter, którego znaczną część rozebrano ze względu na zapotrzebowanie na cegłę do odbudowy Warszawy. Ocalała jedynie sklepiona sień z zabytkowymi kolumnami pochodzącymi z wcześniejszej siedziby. Ruiny pałacu Hatzfeldtów przez kilkanaście lat po wojnie pełniły rolę planu zdjęciowego. Początkowo planowano pełną odbudowę pałacu, później jednak zaniechano odbudowy, m.in. z tego powodu, że był on m.in. siedzibą gauleitera Karla Hankego. Pod koniec lat 60. XX wieku, ruiny zostały usunięte, pozostawiono jedynie niepełny obrys rzutu parteru i półpiętra. Blisko 50 lat budynek mieścił galerię sztuki współczesnej „Awangarda”.

W kwietniu 2021 działka wraz z pozostałościami pałacu zostały wystawione na przetarg, który wygrała spółka Rafin ogłaszając, że pałac zostanie odbudowany, a w środku znajdzie się pięciogwiazdkowy hotel.

Ruiny pałacu Hatzfeldtów znajdują się przy ul. Wita Stwosza 32. 

Zdjęcie wykonano w lipcu 2026 roku.

Pałac Leipzigera – Pałac został zbudowany w latach 1872–74 według projektu Karla Schmidta na działce, na której stała uprzednio zbudowana w 1827 roku ujeżdżalnia. Pierwszym właścicielem pałacu był żydowski bankier Ignatz Leipziger, który już w 1878 roku sprzedał go Urzędowi Powiatowemu (Kreisausschuss) z przeznaczeniem na budynek biurowy, w którego zarządzie pozostawał do 1945 roku. W okresie PRL-u obiekt dalej pełnił funkcję biurową i w latach 80. został przejęty przez Przedsiębiorstwo Geologiczne Proxima. W 1997 roku obiekt został zakupiony przez firmę deweloperską Torus w celu przebudowy na pięciogwiazdkowy hotel Altus Palace.

Oryginalny pałac został zbudowany na planie prostokąta poszerzonego o dwa ryzality i miał dwie kondygnacje oraz przyziemie. Wewnątrz umieszczono pozorne atrium zamknięte od góry przeszkleniem i otoczone reprezentacyjną klatką schodową. Na parterze zlokalizowano pomieszczenia gospodarcze i mieszkanie portiera, natomiast na pierwszym piętrze umieszczono w amfiladzie reprezentacyjne pomieszczenia. W 1881 roku zabudowano przestrzenie pomiędzy ryzalitami. W 1918 roku powiększono pomieszczenia przy bramie, a w 1924 roku dobudowano trzecią niższą kondygnację. Do chwili obecnej z pierwotnego projektu zachowały się marmury, sztukaterie oraz reprezentacyjne schody.

Pałac Leipzigera znajduje się przy ul. Wierzbowej 15.  

Zdjęcie wykonano w lipcu 2026 roku.

Pałac Wiskotta – W 1897 roku powstał projekt nowego budynku przy parceli nr 63 autorstwa architekta Sixt z Wrocławia dla właściciela posesji, królewskiego radcy handlowego Theodora Wiskotta. Po zatwierdzeniu projektu wyburzono stary budynek z lat 40. XIX wieku, a w jego miejsce wybudowano nową kamienicę nadając jej formę pałacyku przyulicznego. W 1928 roku kamienica została zaadaptowana przez wrocławską spółkę architektoniczno-budowlaną Simon & Halfpaap. W budynku swoją siedzibę miało wówczas Stowarzyszenie Kupieckiego Union. W 1937 roku kamienica została przekazana firmie Landwirtschaftlicher Treuhandverband Schlesien G.m.b.H. i urządzono w niej biura.

Wzniesiona w 1898 roku kamienica była podpiwniczonym dwukondygnacyjnym budynkiem z użytkowym poddaszem o trzyosiowej fasadzie wykonanej w całości z brązowego piaskowca, zakończona wysoką grzebieniastą attyką stanowiącą jej główny akcent. Fasada w całości była gładka, a dla jej kontrastu zaprojektowano bogato zdobione obramienia okienne, portal wejściowy i balkon w osi środkowej. W przyziemiu znajdował się boniowany cokół. Portal wpisany w prostokątne pole nad cokołem budynku był przesklepiony łukiem pełnym ozdobionym dekoracją roślinną. Powyżej parteru elewacja przybierała formę bardziej symetryczną. Prostokątne okna umieszczono w ozdobnych opaskach; okna pierwszego piętra ustawiono na gzymsie opartym wolutowymi wspornikami na gzymsie międzykondygnacyjnym, dodatkowo ozdobionym balustradą. Nad oknami umieszczono trójkątne obdasznice w postaci frontonów z tympanonami ozdobionymi dekoracją roślinną, heraldyczną i zwierzętami morskimi. Piętro wieńczy wysunięty gzyms koronujący z kroksztynami, pomiędzy którymi umieszczono małe okienka poddasza. Nad nim znajduje się ażurowa attyka z palmetami między sterczynami. Wygląd elewacji frontowej nie uległ zmianie do czasów obecnych. Budynek został wyposażony w najnowsze rozwiązania: urządzenia sanitarne na każdym piętrze, w łazienki przy sypialniach, windę kuchenną i centralne ogrzewanie. 

Od 2022 roku właścicielem kamienicy jest spółka nieruchomościowa zajmująca się obrotem i rewitalizacją zabytków. 

Pałacyk Wiskotta znajduje się przy ulicy Podwale 63.  

Zdjęcia wykonano w lipcu 2026 roku.