Gotycki zamek w Oleśnicy zbudował książę Konrad I w drugiej ćwierci XIV wieku, w związku z utworzeniem księstwa oleśnickiego. Warownia wzniesiona na planie regularnym, składała się z dwóch skrzydeł, większego od strony północno-zachodniej i mniejszego od strony południowo-zachodniej, do którego przylegała czworokątna wieża. Od pozostałych stron dziedziniec zamknięty był murami obronnymi z bramą wjazdową i narożną, cylindryczną wieżą. Całość była otoczona fosą.

         W XIV wieku zamek został rozbudowany. Około połowy XVI wieku nastąpiła kolejna przebudowa przez księcia Jana z Podiebradu, nadając budowli cechy renesansowe. Jego następca Karol II z Podiebradu w latach 1585-1610 kontynuował przebudowę rezydencji. Zmodernizowano wtedy wnętrza i wystrój zewnętrzny, wzniesiono nowe skrzydło pałacowe, zwane domem wdów i podwyższono cylindryczną wieżę, która zyskała galerię widokową i nowy hełm. Wzniesiono również skrzydło południowo-wschodnie z nadwieszonymi gankami od dziedzińca, oraz przedbramie. Całość otoczono wałami ziemnymi z trzema bastionami. W latach 1613-16 zbudowano kryte przejście do kościoła parafialnego. Na przełomie XVII i XVIII wieku przebudowano wnętrza w stylu barokowym.

Po wygaśnięciu linii Podiebradów księstwo oleśnickie przejęli Wirtembergowie będący właścicielami zamku do 1792 roku, a następnie Welfowie do 1884 roku. Pod koniec XIX wieku zamek stał się lennem tronowym Hohenzollernów, którzy przeprowadzili gruntowną renowację zamku, będącego letnią rezydencją rodziny do 1945 roku.

II wojnę światową, zamek przetrwał bez poważniejszych zniszczeń, jedynie w skrzydle północno-zachodnim zawaliły się stropy. Po remoncie i konserwacji w latach 1970-76, część pomieszczeń zamkowych przeznaczono na muzeum.

         Oleśnica jest położona 29 km na północny-wschód od Wrocławia przy drodze nr 8 do Warszawy. Zamek znajduje się w północno-zachodniej części starego miasta.

         Zdjęcia wykonano w sierpniu 2005 roku.