Hagia Sofia od 1934 do lipca 2020 roku pełniła rolę muzeum. W 2020 roku Hagia Sophia ponownie została przekształcona w meczet. Decyzję tę podjął turecki sąd, unieważniając wcześniejszą uchwałę z 1934 roku, która zmieniła funkcję budynku na muzeum. Ten krok, ogłoszony przez prezydenta Turcji Recepa Tayyipa Erdoğana, wywołał szeroką debatę na arenie międzynarodowej. Powrót Hagii Sophii do roli meczetu miał znaczenie zarówno religijne, jak i polityczne – podkreślając związki Turcji z jej osmańską przeszłością. Obecnie w Hagii Sophii regularnie odbywają się modlitwy, a fragmenty bizantyjskich mozaik przedstawiających postacie religijne są zakryte. Mimo to budowla pozostaje dostępna dla zwiedzających poza czasem modlitw, co pozwala podziwiać jej niezwykłą architekturę i dekoracje. Przemiana wywołała szerokie dyskusje na temat równowagi między zachowaniem dziedzictwa kulturowego a współczesnymi potrzebami religijnymi. Do końca 2023 roku świątynia była dostępna dla zwiedzających za darmo. Od stycznia 2024 wstęp dla zwiedzających jest płatny i dostępna jest dla nich tylko galeria na piętrze. Parter jest dostępny jedynie dla wyznawców islamu. Tym samym jest to jedyny meczet w Stambule pobierający opłatę za zwiedzanie.

Nowe zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Błękitny Meczet w Stambule (Sultan Ahmet Camii) został zbudowany w XVII wieku na polecenie sułtana Ahmeta I. W jego zamyśle meczet ten miał przewyższyć swą potęgą i pięknem stojącą nieopodal Aya Sofię. Projektantem nowej świątyni, która miała stać się najważniejszym meczetem Imperium osmańskiego, był Sedefkar Mehmet Aga, uczeń Sinana. O wadze świątyni świadczyło również jej położenie – bezpośrednio przy Pałacu Topkapi. Meczet swego znaczenia nie stracił nawet po tym, gdy siedzibę sułtana przeniesiono do Pałacu Dolmabahcze. 

Budowla wzniesiona na planie niemal kwadratu o wymiarach 51,65 m x 53,40 m, znajduje się na sporym placu, do którego wiedzie pięć bram. Na tym zewnętrznym dziedzińcu znajdują się również midha, czyli fontanna przy basenie ablucyjnym służąca do obmycia rytualnego, dla wiernych (midha na dziedzińcu wewnętrznym pełni jedynie rolę ozdobną). Z placu zewnętrznego trzy bramy prowadzą na dziedziniec wewnętrzny, otoczony krużgankami wspartymi na 26 kolumnach i przykrytymi sklepieniami w postaci 30 kopuł. Na dziedzińcu wewnętrznym znajduje się wspomniana już ozdobna midha, zaś we wschodniej jego części medresa, czyli muzułmańska szkoła teologiczna. W czterech narożnikach meczetu oraz na dwóch narożnikach dziedzińca wewnętrznego ustawiono łącznie sześć minaretów.

Do wnętrza meczetu prowadzą trzy wejścia, dwa z dziedzińca zewnętrznego i jedno z wewnętrznego. Świątynię przykrywa kopuła o średnicy 22,4 m, która wznosi się 43 m ponad poziom posadzki. Podtrzymują ją cztery półłuki i cztery pendentywy rozpięte między czterema filarami, które z powodu swojej średnicy (5 m) nazywane są niekiedy „nogami słoniowymi”. Kopułę główną uzupełniają cztery półkopuły. Światło do wnętrza meczetu przenika przez 260 okien, w których nie zachowały się niestety oryginalne barwne szyby. Wzdłuż ścian biegną galerie, które zdobi 21 tysięcy płytek fajansowych z manufaktur w Izniku. Ich utrzymane w błękitnej tonacji ornamenty roślinne dały meczetowi jego popularną nazwę. Mihrab (nisza w sali modlitw w meczecie wskazująca kierunek Mekki, w którym powinni modlić się wierni) i minbar (kazalnica) zostały wykonane w białym marmurze, zaś posadzki wyściełają miękkie czerwone dywany. Do meczetu dołączono kompleks innych budynków: jadłodajnie dla ubogich, szpital, hale handlowe, szkołę, mauzoleum, karawanseraj oraz fontannę.

Budowla jest nie tylko atrakcją turystyczną, ale i czynnym meczetem. W związku z tym część modlitewna oddzielona jest od części dla turystów, którzy wchodząc do wnętrza muszą, zgodnie z tradycją muzułmańska, zdjąć buty oraz okryć kolana i ramiona (do tego celu służą błękitne chusty wypożyczane przy wejściu do meczetu). Błękitny Meczet jest jednym z ostatnich, a zarazem najwspanialszych przykładów tzw. „klasycznego okresu” sztuki islamskiej w Turcji.

Nowe zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Pałac Topkapi (tur.Topkapi Sarayi), którego budowę rozpoczęto za panowania sułtana Mehmeda II Zdobywcy w 1453 roku, zaraz po zdobyciu Konstantynopola, a zakończono w 1465 roku, znajduje się w centrum Stambułu. Rezydencja była siedzibą sułtanów przez ponad 380 lat. Ostatnim używającym do roku 1839 pałacu sułtanem był Mahmud II. Kolejny sułtan Abdulmecid I przeniósł siedzibę władców do pałacu Dolmabahcze.

Pałac przebudowywano w kolejnych wiekach, ale jego podstawowy, czterodziedzińcowy układ został zachowany. W czasach osmańskich każdy kolejny dziedziniec był dostępny dla coraz węższego kręgu osób. Od miasta budowla jest oddzielona Bramą Imperialną, zwaną również  Bab-i Humayun, zbudowaną za panowania sułtana Mehmeda II Zdobywcy. Nad bramą znajduje się inskrypcja z 1478 roku. Po bokach bramy znajdują się pomieszczenia dla strażników. Przed wejściem na teren pałacu stoi przedziwna budowla nazywana Fontanna Sułtana Ahmeta III, zbudowana w 1728 roku.

Za bramą znajduje się Pierwszy Dziedziniec zwany również Alay Meydani – Dziedziniec Janczarów. Był on dostępny dla wszystkich, a jednocześnie jedynym miejscem w pałacu, gdzie wysocy dostojnicy mogli wjechać konno. Dziedziniec ma nieregularny kształt, między Bramą Imperialną a Bramą Pozdrowień ciągnie się 300 metrowa aleja. Po lewej stronie dziedzińca znajdowały się magazyny zaopatrujące pałac, pomieszczenia dla kupców, stajnie i łaźnie. Budynki te nie zachowały się do dzisiaj. Po lewej stronie dziedzińca znajduje się również Hagia Eirene (bizantyjski kościół św. Ireny), która została włączona do kompleksu pałacowego jako arsenał, oraz mennica (osobno płatne bilety). Na pierwszym dziedzińcu, na który wejście jest bezpłatne, znajdują się kasy muzeum.

Za Orta Kapi (Bramą Środkową), zwaną również Bramą Pozdrowień (Bab-us Selam), znajduje się Drugi Dziedziniec, zwany Dziedzińcem Dywanu. Bramę z dwiema charakterystycznymi ośmiokątnymi wieżami wzniósł w 1524 roku Sulejman I Wspaniały. Zaraz za wejściem widać makiety pałacu, ułatwiające orientację w układzie kompleksu pałacowego. Nieco dalej zorganizowano wystawę sułtańskich powozów, sprowadzonych dla władcy i jego rodziny. W pałacowych kuchniach zachowała się część kolekcji chińskiej porcelany. W przeciwległym rogu Drugiego Dziedzińca mieścił się wewnętrzny skarbiec. Obecnie można tu podziwiać wystawę broni z całego świata. Nieopodal skarbca mieścił się jeden z najważniejszych budynków Imperium Osmańskiego – siedziba rady państwa, czyli Dywanu. Przy Drugim Dziedzińcu znajduje się wejście do haremu, znajdujące się przy Wieży Sprawiedliwości (Adalet Kulesi). Obowiązują tu osobne bilety wstępu. Były to pomieszczenia mieszkalne sułtańskiej rodziny. Na czele haremu stała matka panującego sułtana. Zgodnie z prawem islamskim, sułtan mógł mieć cztery żony. Jeśli chodzi o konkubiny, islam zezwalał, aby mężczyzna miał ich tyle, ile może utrzymać. Harem składa się z kilkuset komnat, ale udostępnione do zwiedzania jest tylko kilkanaście.

Trzeci dziedziniec pałacu był prywatnym podwórcem sułtana. Aby do niego wejść trzeba było przejść przez Bab-us Saadet, czyli tak zwaną Bramę Szczęśliwości. Nikt nie mógł przejść przez te drzwi bez specjalnego zazwolenia, a ci którzy je posiadali prowadzeni byli przez białych eunuchów. Wokół trzeciego dziedzińca były usytuowane lokale Uniwersytetu Pałacowego. Znajdowały się w nim ciekawe pawilony takie jak Biblioteka Ahmeda III, skarbiec, kolekcja strojów sułtańskich, komnata z relikwiami, kolekcja zegarów oraz dział miniatur i portretów świadczących o wielkiej zręczności kaligrafów osmańskich, a także Sala Audiencyjna (Arz Odasi). W tejże sali sułtan spotykał się z ambasadorami obcych państw, a także ze swoimi doradcami wojskowymi. Ze względów bezpieczeństwa obsługę sali stanowili wyłącznie głuchoniemi. Po prawej stronie, patrząc od bramy znajduje się wejście do skarbca sułtańskiego. W Sali Tronowej (sanktuarium Płaszcza Proroka) przechowuje się relikwie muzułmańskie. Na uwagę zasługują: Płaszcz Szczęśliwości (Hirka-i-Saadet) proroka Mahometa (arab. burda), który jako pierwszy odziedziczył po kalifach umajjadzkich i abbasydzkich sułtan Selim I; każdego 15 dnia miesiąca ramadanu sułtan osmański przywdziewał płaszcz proroka w czasie ceremonii państwowej. W Topkapi przechowuje się 2 z 9 mieczy Mahometa oraz jego łuk i Świętą Chorągiew (Sancak-i Serif). Jest tu również list Mahometa spisany na pergaminie, adresowany do Mukaukasa, przywódcy Koptów, wzywający go do przyjęcia islamu, który przypadkiem odkryli w Egipcie Francuzi w 1850 roku a rząd Francji przekazał go muzeum Topkapi. Poza tym przechowuje się tu miecze pierwszych kalifów, Abu Bakra, Umara Ibn al-Chattaba, Usmana, Alego, słynnego wodza arabskiego, Chalida Ibn al-Walida i inne. Należy wspomnieć domniemaną pieczęć Mahometa odkrytą w połowie XIX wieku w Bagdadzie, kawałek zęba proroka, ukruszonego w czasie bitwy z mekkańczykami pod Uhud w 625 roku, przechowywany w kasetce ze złota inkrustowanej kamieniami szlachetnymi, wykonanej na zamówienie sułtana Mehmeta IV, 60 włosów z brody, przechowywane w 24 kasetkach inkrustowanych złotem i macicą perłową, jeden z 6 odcisków stopy, zgodnie z tradycją odciśnięty w kamieniu podczas wstępowania Proroka do nieba, przechowywany w złotej kasetce. I na koniec elementy architektoniczne pochodzące z mekkańskiej Kaaby, przede wszystkim obramowanie „czarnego kamienia” i rynny. 

Czwarty Dziedziniec zwany Ogrodami Tulipanowymi to prywatne pomieszczenia sułtana i jego rodziny. Dziedziniec zdobią rozliczne pawilony, z których najciekawszy to Mecidyie. Pozostałe pawilony Czwartego Dziedzińca to Pawilon Erewański i Bagdadzki, przepięknie zdobiony kaflami z Izniku. Znajduje się tu także meczet Sofa i Izba Obrzezania (Sunnet Odasi). Na koniec prawie wszyscy turyści robią sobie zdjęcia pod złotym baldachimem Iftariye, gdzie w dawnych czasach sułtani spożywali wieczorny posiłek. Nazwa Topkapi oznacza dosłownie Bramę Armatnią i wywodzi się od armat , które strzegły pałacu od strony morza.

Pałac położony jest na Cyplu Pałacowym (Saray Burnu), gdzie łączą się wody Morza Marmara, Bosforu i Złotego Rogu. Muzeum jest otwarte codziennie oprócz wtorków, w sezonie letnim w godzinach 9-19, a po sezonie 9.30-17.

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Pałac Dolmabahce (tur. Dolmabahce Sarayi), to sułtański pałac w Stambule, położony po europejskiej stronie cieśniny Bosfor. Służył jako centrum administracyjne Imperium osmańskiego od 1853 do 1922 roku, z przerwą w latach 1889-1909. Pałac ten był pierwszym pałacem w Stambule zbudowanym w stylu europejskim przez sułtana Abdulmecida I w latach 1842–53, według projektu Ormianina Karabeta Balyana. Wcześniej, sułtan i jego rodzina mieszkali w pałacu Topkapi , lecz tam brakowało im luksusu i stylu, w związku z tym sułtan podjął decyzję o budowie nowej rezydencji na miejscu starego pałacu Besiktas, który rozebrano. Podczas gdy Topkapi słynie z wspaniałych przykładów płytek ceramicznych z Izniku i osmańskich rzeźb, w pałacu Dolmabahce użyto dużych ilości złota i kryształu.

Oficjalne otwarcie nastąpiło w dniu 7 czerwca 1856 roku. Pałac kosztował równowartość 35 ton złota. Fasada budowli, rozciąga się na długości 600 metrów przy samym brzegu Bosforu. Budynek ma powierzchnię 45 000 m², posiada 285 pokoi, 46 korytarzy, 6 łaźni, 68 toalet i 1427 okien. Pałac miał z założenia sprawiać wrażenie na zagranicznych gościach, dlatego wzorowano go na Luwrze i Pałacu Buckingham. Eklektyczna budowla zawiera elementy baroku, rokoko i stylu neoklasycystycznego, zmieszane z tradycyjną architekturą osmańską. Układ pałacu i wystrój odzwierciedla rosnące znaczenie europejskich stylów i standardów w kulturze i sztuce tureckiej w tamtym okresie. Z drugiej strony, budowla zachowuje elementy tradycyjnych tureckich domów, a także ich funkcjonalność.

Pałac składa się z trzech części; Mabeyn-i Humayun (lub Selamlik), kwater przeznaczonych dla mężczyzn, gdzie odbywały się oficjalne spotkania sułtana, Muayede Salonu (sali ceremonialnej) oraz Harem-i Humayun (Haremu) , gdzie mieściły się apartamenty mieszkalne rodziny sułtańskiej. Od lądu i morza prowadzi do rezydencji 12 bram. Obecnie jako brama wejściowa jest używana Brama Skarbu, przy której znajduje się Wieża Zegarowa i nieco dalej meczet Dolmabahce. Marmur użyty przy budowie pałacu pochodzi z wyspy Marmara, alabaster z Egiptu, porfir z Pergamonu. Wnętrza pałacu pokrywają obrazy włoskich i francuskich mistrzów, oraz sławnego rosyjskiego malarza Ajwazowskiego. Meble sprowadzono z Paryża, porcelanę z Sevres, wyroby jedwabne z Hereke i Lyonu. Z Hereke pochodzą ręcznie tkane dywany: 131 dużych i 99 małych. Ich łączna powierzchnia to 4500 m². W rezydencji znajduje się kryształowy żyrandol o 750 lampach, ważący 4,5 tony, będący darem królowej Wiktorii. W pałacu znajduje się również największa kolekcja bakaratowych żyrandoli na świecie, z tego szkła wykonano także jedne z poręczy schodów.

Na zachód od pałacu znajduje się meczet Dolmabahcze (Dolmabahce Camii). Wybudowany przez słynnego ormiańskiego architekta Nikoğosa Baylana, dla matki sułtana Abdulmecida. Meczet powstał w latach 1852–53 i widać w nim wpływy baroku i renesansu. 

Pałac był siedzibą sześciu sułtanów od 1856 roku, aż do zniesienia kalifatu w 1924 roku: ostatnim władcą który tu mieszkał był kalif Abdulmecid Efendi. W 1887 roku gościł tu cesarz Wilhelm II podczas wizyty w Stambule. Podczas prac renowacyjnych w 1910 roku pałac wyposażono w centralne ogrzewanie. Po powstaniu Republiki Tureckiej oddano go do dyspozycji Ataturka, który zatrzymywał się tu podczas letnich wizyt w mieście i w nim spędził ostatnie dni swego życia, gdzie zmarł 10 listopada 1938 roku. Po jego śmierci gruntownie odrestaurowano zabudowania pałacowe, przejrzano i uporządkowano kolekcje dzieł sztuki i odtąd pałac miał pełnić rolę muzeum.

Pomiędzy Bramą Skarbu a wejściem do pałacu znajduje się Hasbahce, znany również jako Mabeyn lub Ogród Selamlik. Ogród ma kwadratowy kształt, a pośrodku znajduje się okrągła fontanna z figurami łabędzi przeniesionymi z Pałacu Gwiazd. Ogród ciągnie się również po drugiej stronie pałacu aż do Bosforu i ogrodzony jest dekoracyjnymi płotami. Od strony Bosforu znajdują się również dwie fontanny na kwietnikach po dwóch stronach Morskiej Bramy Imperialnej. Z ogrodem Hasbahce z jednej strony, a z drugiej strony z Ogrodem Haremu graniczy Ogród „Ptaszarnia”. Ze względu na dużą liczbę drzew jest on cienisty. Znajduje się tu Szklany Kiosk, z którego sułtan przyglądał się oficjalnym paradom przechodzącym ulicą. Ogród ma charakter typowego ogrodu tureckiego z wolno posadzonymi kwiatami wokół okrągłej fontanny. Przy murze oddzielającym ogród od ulicy znajduje się ptaszarnia w stylu secesyjnym. Umieszczano tu zwierzęta przywożone dla sułtana z różnych zakątków świata. Obecnie mieszkają tu pawie, bażanty, papugi. Ostatni ogród to Ogród Haremu. Ma kształt litery ‚L’ i przylega do Haremu. 

Pałac Dolmabahce jest położony w dzielnicy Besiktas przy ulicy Dolmabahce Cd.

Nowe zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Hipodrom (tur.Sultanahmet Meydani, At Meydani), to obecnie plac w centrum Stambułu położony obok Hagia Sofii i Meczetu Błękitnego. W starożytności był tu tor wyścigów konnych i rydwanów, zbudowany za czasów rzymskiego cesarza Septymiusza Sewera w 203 roku n.e.. Za panowania Konstantyna Wielkiego, który przeniósł stolicę Cesarstwa Rzymskiego z Rzymu do Bizancjum, hipodrom został odrestaurowany i wzbogacony o arenę z widownią, która mogła pomieścić przeszło 100 tysięcy widzów. 

Kilkakrotnie był to teren na którym rozgrywały się znaczące wydarzenia historyczne. Na przykład w 531 roku doszło tu do starcia stronników dwóch rywalizujących drużyn rydwanowych, podczas którego w ciągu kilku dni zginęło 30 tysięcy ludzi. Tu też w czasach osmańskich w 1826 roku doszło do rzezi zbuntowanych oddziałów janczarskich. Kamień pozostały po rozbiórce hipodromu wykorzystano przy budowie Błękitnego Meczetu, a pozostały po nim plac nazwano At Meydani – Koński Plac.

Na północnym krańcu Hipodromu stoi tzw. Fontanna Niemiecka, będąca prezentem cesarza niemieckiego Wilhelma II w drugą rocznicę jego wizyty w Stambule w 1898 roku. Stoi ona w miejscu, gdzie rosło „Drzewo Krwi”, na którym powieszono głowy straconych janczarów po buncie w 1826 roku. Jest to piękna budowla w neobizantyjskim stylu z ośmioboczną kopułą wspartą na marmurowych kolumnach. Wnętrze kopuły wyłożone jest złotymi mozaikami.

Kolejnym ważnym punktem na Hipodromie jest Obelisk Egipski – Dikilitaş,  przywieziony z egipskiej świątyni w Karnak na polecenie cesarza Teodozjusza. Wykonano go w kamieniołomach w Asuanie dla uczczenia faraona Totmesa III. To właśnie jego wielkie czynu opiewają hieroglify na bokach obelisku. Obelisk uszkodzono podczas transportu i umieszczono na marmurowym cokole z 389 roku, który zdobią sceny z najlepszych lat Hipodromu.

W 324 roku cesarz Konstantyn umieścił na Hipodromie kolejny obiekt – Kolumnę Wężową (Yilanli Sultun) – brązową kolumnę w kształcie trzech splecionych węży, przywiezioną z świątyni Apolla w Delfach. Głowy węży oderwano w XVII wieku. Jedna z nich zaginęła, a dwie pozostałe znajdują się w muzeach w Istambule i Londynie.

Kolejna budowla to kolumna Konstantyna VII Porfirogenety (Orme Dikilitas, Konstantin Dikilitasi). Jest to 32-metrowy obelisk wzniesiony z nieoszlifowanych kamieni i odrestaurowany w czasach Konstantyna VII. Data powstania kolumny jest nieznana. Niegdyś pokryta była płytami z brązu, które przedstawiały zwycięstwa bitewne Bazylego I. 

Hipodrom można nazwać sercem najstarszej części Stambułu. Stojąc na nim i rozglądając się wokoło, można podziwiać sześć minaretów Błękitnego Meczetu i dostojną bryłę Hagii Sofii. Tylko kilka kroków dzieli nas od pałacu Topkapi. 

Zdjęcia wykonano w lipcu 2011 roku.

Nowe zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Meczet Sulejmana (Suleymaniye Camii) zbudowany w latach 1550–57. Budową tego meczetu dowodził wybitny budowniczy epoki osmańskiej – Sinan. Budowla oparta jest na specjalnym fundamencie, złożonym z podobnych do cystern konstrukcji wypełnionych wodą. Z tego powodu meczet ten jest uważany ze najbardziej odporny na trzęsienia ziemi budynek. Meczet spoczywa na trzecim z siedmiu stambulskich wzgórz. Leży w dzielnicy zamieszkiwanej w czasie Imperium przez niemuzułmanów. Meczet zbudowano w stylu bizantyjskim, na wzór Hagii Sofii. Gdy w 1660 meczet strawił pożar, na rozkaz sułtana Mehmeda IV architekt Fossatı odbudował go, nadając mu styl barokowy. 

Stoi w ogrodzie o wymiarach 200 na 140 m. Przed meczetem znajduje się dziedziniec otoczony kolumnami, za nim cmentarz, na którym znajduje się mauzoleum sułtana Sulejmana Wspaniałego i jego żony Hürrem Sultan (Roksolany).

Dookoła meczetu znajdują się budynki, które również zaprojektował Sinan: szkoła teologii, hamam, karawanseraj, szkoła medyczna, kuchnia. Po południowej stronie meczetu znajdują się fontanny do ablucji. Na dziedziniec zachodni wiodą trzy bramy. Sam dziedziniec jest otoczony 24 kolumnami wspierającymi 28 kopuł. Nad oknami meczetu wychodzącymi na dziedziniec umieszczono płyty fajansowe z arabskimi inskrypcjami z Koranu, dotyczącymi podbojów. Meczet ma cztery minarety: dwa z nich mają trzy krużganki, dwa pozostałe – po dwa. Zgodnie z legendą, Sinan zbudował cztery minarety, ponieważ Sulejman był czwartym sułtanem po zdobyciu Konstantynopola, natomiast dziesięć krużganków symbolizuje, że jest dziesiątym sułtanem z dynastii. Meczet ma wymiary 57 na 60 m, powierzchnia wynosi 4500 m². Może pomieścić 5000 osób. Kopuła główna ma wysokość 50 m i średnicę 26,5 m, podpierają ją cztery filary i dwie półkopuły o średnicy 23 m i wysokości 40 m. Na południu i północy znajdują się dwa łuki, każdy wsparty na kolumnach z czerwonego granitu, pochodzącego z czterech miejsc, symbolizujących pochodzenie czterech pierwszych kalifów islamu. Rozmieszczone dookoła kopuły 32 oryginalne szesnastowieczne okna są wykonane z kolorowego szkła; w całym meczecie jest ich 136. Wewnątrz znajduje się również marmurowa loża dla śpiewaków i nisza modlitewna. 

Meczet ma bardzo dobrą akustykę. Pomiędzy wiszącymi u sufitu lampkami oliwnymi zawieszono strusie jaja wygotowane w mieszance ziół i korzeni, mające odstraszać pająki. Na cmentarzu z tyłu meczetu znajduje się mauzoleum. Pochowano tutaj w 1566 roku sułtana Sulejmana Wspaniałego. Wewnątrz mauzoleum znajdują się trzy drewniane sarkofagi sułtańskie. Pochowano tu również sułtana Ahmeda II, Sulejmana II i córkę Sulejmana Wspaniałego – Mihrimah. Mauzoleum jest przykryte dwiema kopułami. Kopuła środkowa jest ozdobiona kryształami górskimi. Obok mauzoleum znajduje się grobowiec żony Sulejmana Wspaniałego, Roksolany. Grobowiec jest również dziełem Sinana.

Meczet wzniesiono na trzecim z siedmiu wzgórz Stambułu, w obrębie murów miejskich, na zboczu schodzącym do Złotego Rogu. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Meczet Sultan Eyüp jest jednym z najważniejszych miejsc dla muzułmanów w Stambule. Naprzeciwko meczetu znajduje się mauzoleum w którym pochowano przyjaciela Mahometa- Eyüpa el Ensari. Gdy Turcy oblegali Konstantynopol w 1453 roku odnaleziono jego grób dzięki widzeniu, jakie miał Akszemsettin- nauczyciel sułtana Mehmeda Zdobywcy.

W mauzoleum dominującymi kolorami na dekorowanych fajansem ścianach jest zieleń i błękit. Samo mauzoleum zbudowane jest na planie ośmiokąta z pojedynczą kopułą.. Meczet został zbudowany w 1458 roku jako pierwszy meczet w mieście po zdobyciu Konstantynopola przez Turków. Oryginalny meczet został zniszczony podczas trzęsienia ziemi, na jego miejscu wybudowano nowy w 1800 roku. Świątynia zbudowana jest na planie kwadratu i pokryta centralną kopułą, otoczoną ośmioma półkopułami. Dziedziniec otoczony jest z trzech stron 12 kolumnami, na nich spoczywa 13 kopuł. Oprócz meczetu znajduje się tu również medresa, karawanseraj, łaźnia, kuchnia dla ubogich. W meczecie znajdują się pamiątki po proroku Mahomecie. Meczet jest otoczony cmentarzem. 

Meczet znajduje się tuż przy murach miejskich, w pobliżu Złotego Rogu. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Wielki Meczet Çamlıca (tur. Büyük Çamlıca Camii ) został ukończony i otwarty 7 marca 2019 roku.  Kompleks obejmuje galerię sztuki, bibliotekę i salę konferencyjną i może pomieścić do 63 000 wiernych. Koszt budowy meczetu wyniósł 110 milionów dolarów (wówczas około 550 milionów lir tureckich). Planowanie meczetu Çamlıca rozpoczęto w 2000 roku, a kierowały nim dwie architektki Bahar Mizrak i Hayriye Gul Totu. Meczet został oficjalnie otwarty 3 maja 2019 r. przez obecnego prezydenta Turcji Recepa Tayypa Erdogana.

Projekt meczetu został zainspirowany klasyczną architekturą osmańską i dziełami Mimara Sinana. Kwadratowa budowla przylega do dziedzińca kolumnadowego. Na jej szczycie półkopuły otaczają przysadzistą centralną kopułę zwieńczoną złotym półksiężycem. Główna kopuła meczetu Çamlıca o wysokości 72 metrów symbolizuje 72 narody zamieszkujące Stambuł; kopuła o rozpiętości 34 metrów przedstawia miasto Stambuł (34 to numer rejestracyjny tego miasta). Główna kopuła ma 3,12 metra szerokości, 7,77 metra wysokości i waży 4,5 tony. Bramy meczetu należą do największych na świecie — główna brama ma 5 metrów długości, 6,5 metra wysokości i waży 6 ton. Meczet Çamlıca ma sześć minaretów, które symbolizują sześć artykułów wiary islamskiej. Cztery z sześciu minaretów mają trzy balkony i 107,1 metrów wysokości, upamiętniające zwycięstwo Seldżuków pod Manzikertem w 1071 roku. Pozostałe dwa minarety mają dwa balkony i 90 metrów wysokości. Cztery minarety są skupione wokół centralnej kopuły, a pozostałe dwa na zewnętrznych krańcach meczetu. Wnętrze meczetu zaprojektowano w sposób bardziej minimalistyczny. Projektanci wykorzystali „światło, kolor, szkło, ornamentykę i kaligrafię”, aby sprawić, że ludzie poczują się w tej przestrzeni „bardziej duchowo”. W meczecie Çamlıca znajduje się muzeum, parking podziemny z miejscami dla 3500 pojazdów, galeria sztuki, biblioteka, sala konferencyjna i żłobek.

Meczet Çamlıca, jeden z kilku mega projektów rozpoczętych przez rządzącą Partię Sprawiedliwości i Rozwoju, przyciągnął wiele uwagi, zarówno negatywnej, jak i pozytywnej. Niektórzy twierdzą, że budowa za państwowe pięniądze jest sprzeczna z zasadą świeckości w Turcji. 

Meczet stoi na wzgórzu Camlica w dzielnicy Uskudar po azjatyckiej stronie i jest widoczny z dużej części centrum miasta.

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Meczet Ortaköy. Nazwa wynika z położenia dzielnicy – mniej więcej w połowie długości cieśniny Bosfor. Oficjalna nazwa meczetu to Büyük Mecidiye Camii czyli Wielki Meczet Imperialny. 

Meczet został wybudowany w XIX wieku, za panowania sułtana Abdülmecida, w miejscu, gdzie już wcześniej znajdował się starszy meczet. Wzniesiony w latach 1854-56, pod kierownictwem ormiańskich architektów – ojca i syna Garabet Amira Balyan oraz Nigoğayos Balyan. Ci sami architekci zaprojektowali również pobliski Pałac Dolmabahce. Zbudowany w stylu neobarokowym, jak wszystkie meczety cesarskie, składa się z dwóch części: sali modlitewnej (harim) i części sułtańskiej (hünkar). Duże, wysokie okna zaprojektowano tak, aby wpuszczały do ​​meczetu nieustannie zmieniające się światło Bosforu. Do budynku, do którego prowadzą schody, dostawiono dwa minarety, każdy z jednym balkonem. Jego ściany wykonane są z białego ciosanego kamienia. Ściany pojedynczej kopuły pokryte są różową mozaiką. Mihrab wykonany jest z marmuru mozaikowego, a Minbar z marmuru pokrytego porfirem. Meczet był kilkukrotnie niszczony przez trzęsienia ziemi i następnie go odbudowywano.

Meczet Ortaköy jest usytuowany nad Bosforem, w dystrykcie Besitas, a dokładniej w dzielnicy o nazwie Ortaköy. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Meczet Mihrimah Sultan (tur.: Mihrimah Sultan Camii) to XVI-wieczny meczet osmański zaprojektowany przez cesarskiego architekta Mimara Sinana zbudowany w latach 1543–48. Meczet stoi na podwyższeniu z szerokim, podwójnym portykiem, w którym znajduje się piękna marmurowa fontanna ablucyjna. Architektura meczetu charakteryzuje się kilkoma cechami dojrzałego stylu Sinana: przestronną, wysoko sklepioną piwnicą, smukłymi minaretami i jednoskrzydłowym baldachimie flankowanym trzema półkopułami zakończonymi trzema eksedrami. Elewację wykonano z ciosanego kamienia, cienko ciosanego kamienia o barwie szarej do kremowej. Ściany wewnętrzne i okładziny z importowanego marmuru. Na jednym z minaretów znajduje się rzeźbiony zegar słoneczny.

Meczet znajduje się na nabrzeżu w historycznym centrum dzielnicy Uskudar, w pobliżu terminala promowego. Zanim zbudowano drogę wzdłuż wybrzeża, meczet stał tuż nad wodą, do której można było dotrzeć łodzią.

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Meczet Bajazyda ( Beyazit Cami) został zbudowany przez sułtana Bajazyda II pod koniec XV wieku (ok. 1500 r.). Była to część jego większego planu budowy monumentalnego kompleksu, który miałby spełniać potrzeby duchowe i społeczne. Meczet jest uosobieniem świetności architektury osmańskiej i został zaprojektowany przez znanego architekta Hayreddina. Projekt meczetu łączy w sobie elementy stylu seldżuckiego i osmańskiego oraz tradycyjne i innowacyjne techniki, aby stworzyć harmonijną i imponującą przestrzeń. 

Jedną z najbardziej uderzających cech meczetu jest jego ogromna centralna kopuła, która dominuje nad otaczającymi budynkami. Dziedziniec otaczają kopuły oparte na porfirowych i granitowych kolumnach. W centrum dziedzińca znajduje się fontanna. W rogach meczetu znajdują się dwa minarety z jednym krużgankiem i ośmioma kolorowymi obręczami. Wewnątrz znajduje się przestronna sala modlitewna ozdobiona misternym marmurem, ozdobnymi kafelkami i piękną kaligrafią. Bogata kolorystyka i wzory płytek przywodzą na myśl osmańskie rzemiosło, a wyszukane łuki i kolumny tworzą atmosferę spokoju i majestatu. W skład założenia wchodzi kuchnia (imaret), dwa mauzolea Bajazyda II oraz jego córki Selçuk Hatun, Medresa, dom pielgrzymów, szkoła koraniczna, karawanseraj i łaźnie (hamam). Plan meczetu jest zbliżony do planu Hagii Sophii. Obok meczetu znajduje się Wieża Beyazita wybudowana w 1828 roku. Wypatrywano z niej pożarów. Na szczyt prowadzi 180 stopni, cztery piętra nazwano Straż, Sygnał, Kosz i Sztandar.

Meczet Beyazit położony jest na placu Beyazit, który od dawna jest centrum historycznego półwyspu Stambułu. Przy placu znajdują się takie atrakcje jak Wielki Bazar, jeden z największych i najstarszych krytych targowisk na świecie oraz pobliski Uniwersytet w Stambule.

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Pałacyk  Küçüksu lub Pawilon Küçüksu (tr Küçüksu Kasrı) powstał w latach 1856–57 w stylu rokoko i baroku. Za panowania sułtanów ustanowiono tutaj parki imperialne (tzw. Ogrody Latarń), za panowania Mahmuda I zbudowano tu drewniany pałac. Budowę nowego pałacu zlecił sułtan Abdulmecid I, a projektantami byli architekci ormiańskiego pochodzenia Garabet Amira Balyan i jego syn Nigosayos Balyan. Pałacyk był używany przez sułtanów w trakcie wycieczek za miasto i podczas polowań. 

Pałacyk jest budowlą dwupiętrową, z podpiwniczeniem. W odróżnieniu od innych pałaców stambulskich, które posiadają ogrody ogrodzone wysokimi murami, Pałacyk Küçüksu jest otoczony żelaznym ogrodzeniem, z bramami po każdej z czterech stron. W piwnicach znajdowała się kuchnia, spiżarnia i pomieszczenia dla służby. Wyższe piętra mają tradycyjny rozkład dla tureckich pałaców: cztery pokoje na rogach i hol pośrodku. Pokoje wychodzące na Bosfor posiadają po dwa kominki wyłożone włoskim kolorowym marmurem, od strony lądu – po jednym. Wnętrza zostały zaprojektowane przez wiedeńskiego projektanta wnętrz Sechana. Żyrandole wykonane są z czeskiego kryształu, dywany, zasłony i obicia mebli zostały wykonane w Hereke. Sufity posiadają bogate zdobienia, podłogi wyłożone są parkietami – w każdym pokoju inny. Od 1944 roku roku znajduje się tu muzeum. W 1994 roku pałac gruntownie odrestaurowano, a ogrody zamieniono w park. 

Pałacyk położony jest nad Bosforem, po azjatyckiej stronie miasta, w dystrykcie Beykoz. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Akwedukt Walensa (Bozdogan Kemeri). Zbudowany w 375 roku na rozkaz cesarza Walensa. Z Lasów Belgradzkich sprowadzał wodę do miasta. Budowę akweduktu nadzorował prefekt Konstantynopola Klerach. Akwedukt leży między trzecim a czwartym wzgórzem Półwyspu Historycznego.

Nie jest znana trasy akweduktu w samym Konstantynopolu. Przypuszcza się, że budowla biegła wzdłuż Złotego Rogu, przecinała miasto i docierała do Forum Tauri. Zachowana część akweduktu mierzy 18,5 m wysokości w najwyższym punkcie oraz 625 m długości. 

Cały system kanałów i akweduktów osiągnął długość aż 250 kilometrów — był więc najdłuższym systemem wodno-kanalizacyjnym czasów antycznych. Woda sprowadzana do miasta była następnie magazynowana w przeszło stu podziemnych zbiornikach nazywanych cysternami, o łącznej pojemności ponad 1 miliona metrów sześciennych.  Za czasów panowania Justyna II w 576 roku odnowiono akwedukt. Po uszkodzeniu budowli przez Awarów w 626 roku został odrestaurowany. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Cysterna Teodozjusza (tr. Şerefiye Sarnıçı), to podziemna cysterna na wodę, jest jedną z wielu starożytnych cystern wybudowanych w dawnym Konstantynopolu. Cysterna została zbudowana za panowania cesarza Teodozjusza II pomiędzy rokiem 428 a 443. Gromadziła się w niej woda doprowadzana przez akwedukt Walesa. Cysterna to prostokąt o bokach 45 na 25 metrów, jej strop podtrzymywany jest przez 32 marmurowe kolumny, każda wysoka na około 9 metrów. Cysterna Teodozjusza jest dostępna dla zwiedzających.

Współczesne wejście do cysterny znajduje się przy Piyer Loti Caddesi, w dzielnicy Eminönü.  

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Wieża Leandra (tr. Kız Kulesi – dosł. Wieża Panny/Dziewicy). Wzniesiona na Bosforze, na skalnej wysepce o powierzchni 1250 m² i odległa około 200 m od azjatyckiego wybrzeża. 

Budowla powstała pod koniec V wieku p.n.e., pełniła początkowo rolę strażnicy, w której pobierano cła i inne opłaty od statków przybywających z Morza Czarnego. W XII stuleciu, za panowania Manuela Komnena na wysepce zbudowano bizantyjską fortyfikację, skąd na drugi brzeg przeciągnięto łańcuch zagradzający szlak wodny przez cieśninę. Po zdobyciu Konstantynopola w 1453 roku Turcy przebudowali ten obiekt na swoją strażnicę. W ciągu następnych stuleci przekształcana wieża spełniała rozmaite funkcje: latarni morskiej (od XVII w.), miejsca kwarantanny podczas XIX-wiecznej epidemii cholery, a w XX wieku przejściowo nawet stacji radarowej w systemie obrony wybrzeża. W czasach najnowszych okresowo znajdowała się w gestii ministerstwa obrony, ministerstwa transportu, a od 1994 roku – dowództwa marynarki wojennej, które wykorzystywało ją jako punkt kontrolny dla nadzoru jednostek przepływających przez cieśniny.

Poddana gruntownej odnowie i pracom restauratorskim, a następnie wynajęta prywatnemu przedsiębiorstwu na cele turystyczne, jako punkt widokowy obecnie mieści drogą restaurację z kawiarnią. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Rumeli Hisari – Twierdza na europejskim brzegu Bosforu, zbudowana przez Mehmeda II  w okresie 1451 – sierpień 1452 roku. Forteca jest otoczona murami, posiada jedną małą, trzy duże wieże, oraz trzynaście małych strażnic. Wieże zostały nazwane imionami wezyrów, którzy ufundowali ich powstanie: Halila Paszy, Saruca Paszy, Zaganosa Paszy. Twierdza posiada trzy bramy, każde obok dużej wieży, oraz niższy mur zewnętrzny zabezpieczający wejście do wieży od strony Bosforu. Forteca posiadała drewniane domy dla żołnierzy oraz meczet (po którym pozostał minaret). Woda do fortecy była dostarczana z cysterny znajdującej się pod meczetem i rozprowadzana do trzech fontann umieszczonych na ścianach. Do dziś zachowała się jedna fontanna. Twierdza została wybudowana na bizantyjskich ruinach, z których wykorzystano budulec przy wznoszeniu twierdzy.

Forteca straciła na znaczeniu po zdobyciu Konstantynopola w 1453 roku i po wybudowaniu dwóch twierdz nad Morzem Czarnym. Fortecę zamieniono na magazyny i więzienie dla dyplomatów. Twierdza uległa uszkodzeniom podczas trzęsienia ziemi w 1509 roku oraz podczas pożaru w XVII wieku. Sułtan Selim III odrestaurował twierdzę w XVIII wieku. Na terenie twierdzy zaczęły powstawać osiedla, które w 1953 roku z rozporządzenia prezydenta wyburzono i rozpoczęto jej gruntowną rekonstrukcję. W wieży Saruca Paszy otworzono muzeum. 

Naprzeciwko Rumeli Hisarı, na azjatyckim brzegu Bosforu leży Anadolu Hisari – Twierdza Anatolijska zbudowana w 1393 roku zapanowania sułtana Bajazyda I Błyskawicy podczas oblężenia Stambułu przez Turków, jako twierdza pomocnicza do oblężenia Komstantynopola. Warownię nazywano popularnie Boğazkesen (Podrzynający Gardło). Zwana była również Yenice Hisar (Nowa Forteca) oraz Güzelce Hisar (Piękna Forteca). Twierdza posiada dwumetrowe mury z blankami oraz jedną główną wieżę. Ma powierzchnię 7000 m² i jest położona w najwęższym punkcie Bosforu. W XVII wieku w twierdzy dobudowano meczet. Forteca do XIX wieku służyła jako więzienie. W latach 1991-93 Ministerstwo Kultury odrestaurowało obiekt.

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Mury lądowe. Zbudowane w V wieku, mają długość około 6 km. Konstrukcję wzmacnia 96 wież. Przed murami wykopano rów o głębokości 10 metrów i szerokości 20 metrów. Za nim leżą w odległości 10 metrów od siebie podwójne mury. Z twierdzy Yedikule można dostrzec ruiny wielu bram, między innymi: Bramy Belgradzkiej, Silivri, Tańczących Derwiszy, Topkapi, Edirnekapi. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Nowy Meczet (Yeni Camii). Budowa meczetu trwała ponad 60 lat. Prace nad meczetem rozpoczęto w 1597 roku na życzenie Safiye Sultan, żony sułtana Murada III i matki Mehmeda III. Pierwszym budowniczym był Davut Pasza, a po jego śmierci prace kontynuował Mustafa Aga. Prace przerwano w latach 1605-61 z braku funduszy na dokończenie budowy. W tym czasie powstał obok budowy Bazar Egipski, a dochody z niego przeznaczono na dokończenie meczetu w 1663 roku. W okresie budowy morze dochodziło do 3-metrowego podium, na którym stoi meczet. Problemy techniczne z konstrukcją muru fundamentowego, pożary i trzęsienia ziemi opóźniały budowę. 

Nowy Meczet jest prawdziwym arcydziełem osmańskiej architektury, odzwierciedlającym kunszt mistrzów budownictwa tamtej epoki. Centralnym punktem budowli jest ogromna kopuła o średnicy 16,20 metra i  wysokości 36 metrów wspierana przez cztery półkopuły, wspartymi na potężnych filarach. Bogato zdobione mozaiki z motywami roślinnymi oraz eleganckie kolumny z czerwonego marmuru, pochodzącego z Krety, dodają wnętrzu niepowtarzalnego charakteru. W oknach wstawione są wiraże z intarsją perłową. Nad oknami umieszczono Sury i wersety z Koranu. W skład kompleksu wchodzi: szkoła podstawowa, meczet, fontanna, pawilon dla sułtana składający się z trzech pokoi i salonu, mauzoleum. Meczet posiada dwa minarety z trzema balkonami każdy. Nowy Meczet to ostatnia sakralna budowa Osmanów o tak znaczących rozmiarach. Nowy

Meczet jest położony w historycznym sercu Stambułu, w dzielnicy Eminönü, tuż obok Mostu Galata i słynnego Bazaru Egipskiego. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Meczet Firuza Ağy ( tur.Firuz Ağa Camii ) to XV-wieczny meczet osmański zbudowany przez Firuza Ağę, głównego skarbnika sułtana Bajazyda II. Marmurowy sarkofag Firuza Ağy znajduje się w kompleksie meczetowym.

Meczet znajduje się w historycznym centrum Stambułu, przy ulicy Divanyolu, w pobliżu innych ważnych zabytków: Hagia Sofia i dawnego Hipodromu. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Kryty Bazar (Kapalicarsi) i Bazar Egipski.

W czasach Bizantyjskich był tu targ, Turcy po zdobyciu Konstantynopola zbudowali tutaj halę dla jubilerów i antykwariuszy. W następnych latach Bazar rozrastał się. Po każdym trzęsieniu ziemi i pożarze Bazar odnawiano i rozbudowywano. Zajmuje on powierzchnię 3 hektarów, na 80 uliczek, około 3 500 sklepików. Było to również centrum finansowe i ekonomiczne Imperium. Zawierano tu transakcje bankowe i giełdowe. Do połowy XIX wieku było to centrum handlu niewolnikami. 

Bazar Egipski zbudowany w 1660 roku. Położony na nabrzeżu Eminonu, przy wjeździe na Most Galata. Nazwa została nadana w czasach Imperium, kiedy to na tym bazarze handlowano przyprawami z Egiptu.

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Wieża Galaty (tur.Galata Kulesi) o wysokości 61 metrów. Wieża stała w tym miejscu już w V wieku. Obecna forma pochodzi z 1348 roku. Zbudowana przez Genueńczyków jako część muru obronnego. Okrągła wieża nakryta stożkowym dachem pełniła głównie rolę strażnicy. W czasach osmańskich było to więzienie, magazyn, latarnia morska, strażnica. Po pożarze w 1794 budowlę odnowiono. Do 1964 pełniła funkcję strażackiego punktu obserwacyjnego, następnie zamknięto ją, odrestaurowano i w 1967 roku została udostępniona zwiedzającym. Szczyt wieży liczącej obecnie ok. 67 metrów wysokości, dostępny jest windą lub wąską, spiralną klatką schodową. 

Wieża Galaty jest położona na północ od Złotego Rogu, w dzielnicy Galata  

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Balat to dzielnica o bezpretensjonalnym charakterze pełna wąskich, brukowanych ulic i kolorowych budynków, w której stylowe kawiarnie i najnowocześniejsze galerie sąsiadują z tradycyjnymi sklepami spożywczymi. Tutejsze budynki, takie jak bazylika greckiego patriarchatu ekumenicznego, synagogi i kościoły bizantyjskie, ukazują międzynarodową historię dzielnicy, w której mieszkały społeczności żydowskie, greckie i ormiańskie. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Katedra św. Jerzego (tur. Aya Yorgi Kilisesi) to katedralna świątynia Patriarchatu Konstantynopolitańskiego.Historia świątyni sięga czasów bizantyjskich, jednak obecna świątynia pochodzi w dużej mierze z XIX wieku. W 1941 roku została zniszczona przez pożar. W 1991 roku została odbudowana. 29n listopada 2006 roku świątynię odwiedził papież Benedykt XVI i uczestniczył w liturgii celebrowanej przez patriarchę Bartłomieja I.

Katedra mieści się w dzielnicy Fanarion. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Wyspy Książęce (tur. Kızıl Adalar dosł. „czerwone wyspy”) to grupa dziesięciu wysp i dwóch małych skalnych raf, znajdujących się na Morzu Marmara, po azjatyckiej stronie Stambułu. W starożytności zwano je Demonnesoi – Wyspy Ludu, w Bizancjum – Papadanisia – Wyspy Książąt. W czasach bizantyjskich służyły za miejsce zsyłki książąt, księży i księżniczek. W czasach Imperium Osmańskiego zsyłano tu członków rodziny sułtana. . Wyspy Sivriada i Tavşanadası są niezamieszkane. Kaşıkadası jest własnością prywatną, na Yassıada znajdują się szkoły; pozostałe są zamieszkane.

Turyści odwiedzają najchętniej wyspy Büyükada i Heybeliada. Na Büyükada warto zwiedzić cerkiew św. Jerzego, a na Heybeliada budynki seminarium duchownego (od 1971 nieczynnego) oraz cerkiew św. Jana Chrzciciela, górujące nad wyspą. Na wyspach dozwolony jest wyłącznie ruch państwowych pojazdów, żadne inne pojazdy nie są wpuszczane. 

Na wyspy można przepłynąć promem ze Stambułu. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku

Muzeum Morskie w Stambule (tur. Deniz Müzesi) zostało założone w 1897 roku w dzielnicy Haskoy z rozkazu komandora Bozcaadalı Hasan Hüsnü Paszy. Zbiory znajdują się w dwóch budynkach. Na parterze pierwszego znajduje się pokój poświęcony Kemalowi Ataturkowi. Przechowuje się tu pamiątki po nim i pamiątki pochodzące z jego jachtów, w tym jachtu Savarona.

Na drugim piętrze znajdują się między innymi obrazy i część łańcucha zagradzającego szlak wodny przez cieśninę. Znajduje się tu również flaga Barbarossy na której umieszczono różne symbole religijne, mająca reprezentować jego tolerancję religijną na morzu.

Na pierwszym piętrze znajdują się memorabilia z krążownika Yavuz, który był świadkiem końca Imperium Osmańskiego i początku Republiki. Wystawiono tu ponadto kolekcję mundurów, instrumentów nawigacyjnych, manuskrypty, mapy, galiony i broń.

W drugim budynku umieszczono między innymi łodzie używane przez sułtanów, galeon sułtana Mehmeta IV, kotwice i działa pochodzące ze statków. 

Muzeum znajduje się w budynku Urzędu Finansowego w dzielnicy Beşiktaş nad Bosforem. Jest pierwszym muzeum o charakterze wojskowym założonym w Turcji. 

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.

Muzeum Archeologiczne. Kompleks muzeum składa się z trzech działów:

Muzeum Starożytnego Wschodu – Znajdują się tu dzieła ludów azjatyckich, pochodzące z Egiptu, Anatolii i Mezopotamii.

– Pawilonu fajansowego – Został ufundowany w 1466 roku przez sułtana Mehmeta II – od  1967 roku znajdują się tu dzieła sztuki ceramicznej tureckiej i islamskie

– oraz Muzeum Dzieł Starożytnych – wystawione prace pochodzą z okresu starożytnej Grecji i Rzymu.

W ogrodzie i w salach wystawienniczych umieszczono posągi, sarkofagi i płaskorzeźby. W muzeum znajdują się między innymi: – Sarkofag Aleksandra, nazwa pochodzi od zdobiącego go reliefu z przedstawieniem Aleksandra Wielkiego – tablica upamiętniająca pokój zawarty po bitwie pod Kadesz pomiędzy Egiptem a państwem Hetytów – elementy z Wielkiego Ołtarza Zeusa z Pergamonu – płytki z babilońskiej Bramy Isztar – lew pochodzący z mauzoleum w Halikarnasie uważanego w starożytności za jeden z cudów świata – głowa węża z Kolumny Wężowej na Hipodromie w Stambule.

Zdjęcia wykonano w kwietniu 2026 roku.