Gotycki kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Nawrze został wzniesiony w XIV wieku z kamienia polnego. Po zniszczeniach z okresu wojen szwedzkich świątynia została odbudowana i przebudowana po 1661 roku dzięki staraniom Jana Kruszyńskiego. W następnych latach została dobudowana barokowa wieża zwieńczona dachem hełmowym. 

Świątynia jest murowana z polnego kamienia oraz cegły. Drewniana więźba dachowa o krokwiowo- płatwiowej konstrukcji. Nad korpusem głównym świątyni dach dwuspadowy, pokryty ceramiczną dachówką, natomiast nad nawą znajduje się zwieńczona baniastym hełmem sygnaturka. Wieża też jest zwieńczona takim hełmem. Kościół jest orientowany, jego prezbiterium jest trójbocznie zamknięte, natomiast od północy znajduje się niewielka zakrystia. Znajdująca się od południa nawa jest nieznacznie szersza i wyższa od prezbiterium. Kościół jest salowy nakryty dwuspadowym dachem, od północy i południa przylegają do niego dwie przybudówki. Są one niższe od korpusu i nakryte siodłowymi dachami. Oryginalnie świątynia nosiła wezwanie św. Mateusza, natomiast w okresie wojen szwedzkich nową patronką została wybrana św. Katarzyna Aleksandryjska.

Świątynia została gruntownie odrestaurowana w latach 1778-86 dzięki staraniom Konstantego Kruszyńskiego. Część wyposażenia w stylu barokowym pochodzi z XVII i XVIII wieku, epitafium Kruszyńskich powstało w 1815 roku, ambona została wykonana w połowie XVIII wieku. W rokokowym ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem przywieziony w połowie XVII wieku przez Bernarda Kruszyńskiego z niewoli rosyjskiej. Kościół otacza cmentarz, na którym znajdują się groby rodziny Sczanieckich. 

Kościół w Nawrze jest usytuowany przy skrzyżowaniu dróg w kierunku Wybcza, oraz Chełmna i Chełmży, w dość niewielkiej odległości od pałacu.

Nawra znajduje się około 20 km na północ od Torunia.

Zdjęcia wykonano w czerwcu 2026 roku.